فریادهایت‌ را بر‌سرما بکش‌

سرمربی سایپا در لیگ هفتم حداقل 10 بار به داوری بازی‌های سایپا بشدت معترض بوده و حتی وجدان داوران را هم زیر سوال برده است که با این همه اجحاف در حق تیمش، چگونه شب‌ها سر راحت بر بالین می‌گذارند، در چند مسابقه انگشت‌شمار مثل بازی با پگاه در هفته پانزدهم دور رفت، حق با علی دایی بوده که حق تیمش از سوی داوران پایمال شده است ولی همه اهالی فوتبال و آنهایی که برنامه‌های کارشناسی نود را بدقت پیگیری می‌کنند، می‌توانند شهادت دهند که اغلب اعتراض‌های دایی کاملا برخلاف واقع و نشات گرفته از عصبانیت بعد از ناکامی بوده است. از جمله بازی با صباباتری که فریاد دایی در خصوص آفساید بودن گل میزبان در هفته دوازدهم به هوا رفته بود ولی با بررسی صحنه‌های بازی مشخص شد نه‌تنها گل این تیم صحیح بوده بلکه داور مسابقه از یک پنالتی صددرصد به نفع صبا هم چشم‌پوشی کرده یا بازی هفته بیست و پنجم با مس در کرمان که باز هم در بازبینی صحنه‌های مشکوک مشخص شد اعتراض علی دایی به هیچ عنوان منطقی نبوده است. نمونه آخر همین بازی با پرسپولیس در هفته سی و یکم بود که دایی در پایان بازی چنان بر محسن ترکی تاخت که گویا داور نگون‌بخت 3 گل سالم و 3 پنالتی سایپا را نگرفته است؛ در حالی که به اذعان تمامی کارشناسان محسن ترکی هیچ نقشی حتی کوچک در تغییر نتیجه این مسابقه نداشت و سرمربی سایپا مطابق معمول با عصبانیت باخت و ناکامی تیمش را بر گردن داور انداخت.

این که چرا دایی چنین رفتاری در پیش می‌گیرد، ریشه در شخصیت و ویژگی‌های روحی او دارد. علی دایی مردی است بلند پرواز و تمامیت‌خواه که برای رسیدن به اهداف خود، همواره تلاش بسیار زیاد و استمراری فراتر از سماجت داشته است. در واقع افتخارات و رکوردهای دایی در عرصه فوتبال ایران و جهان هم تا حد زیادی مدیون این فاکتور ویژه اوست. مردی که به دفعات بسیار سریع‌تر از حد معمول هنگام آسیب‌دیدگی‌ها به میادین برگشته و در منفی‌ترین جوهای موجود علیه خودش با سماجت به حرکت خود ادامه داده و گوش بر تمام انتقادهای صحیح و ناصحیح بسته است تا به هدف خود برسد. او همواره میل به پیروزی و موفقیت را در بالاترین سطح ممکن در وجودش دارد ولی وقتی به هر علتی به اهدافش نمی‌رسد، از جاده منطق خارج می‌شود. دایی هرگز حاضر نیست حتی در یک مورد کوچک، اشتباه خود را به گردن بگیرد و همواره هنگام ناکامی‌ها در جستجوی عواملی بیرون از مجموعه تحت اختیار خود است تا به این وسیله عدم موفقیت خود را توجیه کند و از آنجا که براساس یک خصلت پسندیده، هرگز راضی به تخریب یا انتقاد از همکاران و نفرات زیردست و بازیکنانش نیست، همواره داور تبدیل به سیبل سرمربی سایپا می‌شود.

آقای دایی؛ می‌تواند راحت باشد و هر چه می‌خواهد در لیگ ایران از داوران انتقاد کند، چون  بهدلایلی که نمی‌دانیم هیچ گاه محرومیتی گریبانگیرش نمی‌شود، ما هم دیگر عادت کرده‌ایم و اگر پس از یک باخت، انتقادش از داوران را نشنویم، شب خوابمان نمی‌برد! ولی همین جا با تمام وجود از او استدعا داریم هر چه فریاد دارد در لیگ ایران بر سر ما بکشد، به حدی که فریادهایش تمام شود چون اگر خدای ناکرده چنین صحبت‌هایی را در پایان بازی‌های ملی بر زبان آورد، AFC و FIFA کمیته استیناف ندارند و حساب سابقه و آوازه‌اش را هم نخواهند کرد و در آن صورت، جدا از محرومیت برای بین‌المللی‌ترین چهره فوتبال ایران و بزرگ‌ترین افتخار این فوتبال در سطح جهان، دودش به چشم تیم ملی خواهد رفت، تیمی که حاضر نیستیم حتی خار به پایش برود. پس هر چه فریاد دارد بر سر ما بکشد!

آرش رستم‌نمدی‌