آرامش اجتماعی و سیاسی

آرامش اجتماعی شاید یکی از مهمترین نیازهای امروز جامعه ما باشد.

کد خبر: ۱۷۰۷۸

چرا که در سایه آرامش ، عقلها، زبده و ناب می شوند و می توان به پاس تعقل ، بسیاری از مسائل و معضلات را در همه عرصه ها حل نمود. در مقابل ، اغتشاش بویژه اغتشاش فکری موجب رکود تعقل و نضج احساسی گری بدون تعقل می شود که معمولا با هیجانهای آنی همراه است . بر این مبنا، بعضی ها به طور آگاهانه ، شرایط را به گونه ای فراهم می سازند که عقل ورزی فردی و اجتماعی کمرنگ و بجای آن احساسی گری و هیجان خواهی اوج بگیرد تا در سایه آن بتوانند بعضی خواسته های بی منطق خویش را جامه عمل بپوشانند. فضایی که توسط انسانهای افراطی ایجاد می شود همانند میدان پرگردوخاک و طوفان زده ای است که انسان ، جهت خود را گم می کند و دوست و دشمن خود را نمی شناسد. در این میدان ، هرگونه شایعه ، شانتاژ، فریب ، دروغگویی ، بزرگنمایی و حتی مظلوم نمایی ، فرصت رشد پیدا می کنند و ممکن است افکارعمومی را نیز تحت تاثیر خود دچار مخاطره کند. این گونه رفتار فریبکارانه و شانتاژگونه را می توان از مصادیق تخریب افکارعمومی و برهم زدن امنیت ملی دانست . بارها و بارها تذکر داده شده است که یکی از آسیبهای جامعه انقلابی ما، مسوولیت دادن به افرادی است که افراطی اند و همواره محیط را برای فعالیت خود، ملتهب و پرتنش می کنند. افراطیون ، فرصت اندیشه ورزی ، تعقل ، تامل ، مصلحت جویی و نگاه به آینده را از جامعه سلب می کنند و با توسل به شعار، دروغ ، جعل خبر، تحریک دیگران ، احساسی گری بی منطق را بوجود می آورند. چراکه نان آنان تنها در تنور اغتشاش و به عبارت امروزی ها که این واژه را از «دیگران » به عاریت گرفته اند؛ «نافرمانی مدنی » پخته می شود. ویژگی دیگری که از افراطی گری ناشی می شود، انتشار «عصبانیت » در جامعه است . عصبانیت نیز عاملی برای دورشدن از فضای دیالوگ ، عقلانیت است و موجب می شود که احساسی گری بی منطق در جامعه حکمفرما شود. اگر به بعضی رویدادهای سیاسی کشورمان مراجعه کنیم ، در زمان و موقعیتی که تنش و التهاب ، بخشی از جامعه را فرا می گیرد، رد پای چند عنصر افراطی نمایان می شود. هرگاه این عناصر به دلایلی آرام بگیرند، جامعه به سوی اعتدال ، اندیشه ورزی و مصلحت اندیشی می رود و اگر احساساتی هم بروز کند، با منطق و تعقل همراه است . بدین لحاظ، برای اصلاح و درمان این معضل یعنی معضل افراطی گری ، راهی جز ورود «خواص » عاقل و معتدل در صحنه های گوناگون نیست . تجربه هم ثابت کرده است که در موقعیت های تشنج و التهاب ، هرگاه بعضی خواص آگاه و خبیر و آینده نگر و دلسوز وارد صحنه شده اند، به سرعت تب جامعه پایین آمده و سلامت سیاسی و اجتماعی خویش را بازمی یابد. نکته دیگر آن است که «خواص » جامعه باید با اتخاذ مواضع فراجناحی و در سطحی بالاتر از شان حزبی ، بروز التهابات بعدی را پیش بینی و از قبل نسبت به بعضی تصمیم ها و حرکات دیگران ، چاره جویی و مشورت کنند تا زمینه بروز التهاب را به حداقل برسانند. ضمن این که نصیحت عناصر انگشت شمار افراطی و یا بعضا برخوردهای قانونی می تواند به کاهش التهابات سیاسی و اجتماعی کمک نماید. در هر صورت ، همه به این نتیجه رسیده ایم که توده مردم از دعواهای پرخاشگرانه جناحی ، عصبانیت های قلمی و کلامی خسته شده و از مسوولان خود، حل معضلات و مشکلات زندگی شان را طلب می کنند و نسبت به هر زمان دیگری به آرامش نیاز دارند. این یک مطالبه جدی است که باید به آن پاسخ داده شود.