یک برنامه‌ساز با دلش کار می‌کند نه با جیبش!

از رادیو بگویید؟!

توی خونه یه اتاق کوچک بود که مخصوص پسرها بود و یه رادیوی سیاه رنگ قدیمی که همیشه آن را روشن می‌کردم. آن موقع چون تلویزیون برنامه خاصی نداشت رادیو گوش می‌کردم؛ برنامه‌های «قصه شب»، «قصه ظهر جمعه»، «خانه ملت». در سربازی هم با وجودی که سر پست رادیو گوش کردن ممنوع بود، یواشکی برنامه‌های رادیو را گوش می‌کردم.

از همان اول فکر می‌کردید که روزی در رادیو مشغول به کار شوید؟!

قبل از سربازی در دانشکده افسری امام علی (ع) ارتش جمهوری اسلامی ایران قبول شدم و مراحل آن را هم گذراندم. دوست داشتم که در آینده لباس خلبانی بر تن کنم، اما شرایطی پیش آمد که نشد. در سربازی یکی از دوستان مرا با صداوسیما آشنا کرد. آمدم رادیو ارک، فضا را دیدم، خوشم آمد و به محیطش علاقه‌مند شدم.

در واقع خدمت سربازی، شما را وارد رادیو کرد؟!

بعد از خدمت آمدم رادیو واقع در ساختمان شیشه‌ای و به گروه اجتماعی آقای محمدی‌نیا معرفی شدم. ایشان چون علاقه و پشتکار مرا دید، در این راه کمکم کرد. کارم را ابتدا با هماهنگی برنامه‌های «سرزمین من»، «عصر امروز» و «عصر جمعه با رادیو» آغاز کردم.

دستیار اکثر سردبیر‌ها بودم. در مدت کوتاهی توانستم خودی نشان دهم و به حوزه برنامه‌سازی روی بیاورم.
و اولین برنامه‌ای که ساختید؟!

برنامه‌ای با موضوع «شهید چمران» برای گروه دفاع مقدس شبکه سراسری ساختم که همین برنامه به چهارمین جشنواره بین‌المللی رادیو راه پیدا کرد.

و برنامه دلنوازان ...

طرحی با موضوع موسیقی ایرانی به گروه ایران و فرهنگ رادیو ایران ارائه دادم به نام «دلنوازان» که حدود چهار ماه کار تحقیق انجام دادم و آرشیوم را تکمیل کردم.

پس چرا برنامه موسیقی ساختید؟ آیا با گرایش تحصیلی شما مطابقت داشت؟!

تحصیلات من لیسانس جامعه‌شناسی است. اما چون برنامه «دل‌انگیزان» که تهیه‌کننده آن استاد سروری بودند را دوست داشتم و این برنامه به مدت دو سال به‌صورت تکرار پخش می‌شد و بعد از آن دیگر پخش نشد و من در آن موقع تهیه کننده پخش هم بودم، هر روز با تماس‌های مردمی مواجه می‌شدم که چرا برنامه پخش نمی‌شود؟! بنابراین طرح دلنوازان را ارائه کردم. برای من که تخصص موسیقی نداشتم، در ابتدای کار خیلی سخت بود، اما با همراهی استاد سدیفی و سروری توانستم کار قابل قبولی را ارائه بدهم.

در برنامه «دلنوازان» چه موسیقی‌هایی پخش می‌شود؟!

این برنامه به موسیقی‌ سنتی ایران زمین اختصاص دارد. چون حوزه موسیقی‌ ملی ما ایرانیان برای نسل جدید قدری ناآشنا است، همت بلندی می‌طلبد که دست‌اندرکاران پیگیر این مساله باشند که موسیقی اصیل را به نسل جدید معرفی کنند، در این برنامه ما موسیقی‌های ایرانی که برای دهه‌های گذشته مثل دهه‌های 30 و 40 شمسی واقع شده همچنین آثار فاخری که در این دوره‌ها و دوره‌های بعد از آن ساخته شده است را معرفی و پخش می‌‌کنیم. آثار نوازندگان و خوانندگانی که در حال حاضر  بین ما نیستند مثل زنده‌یاد تاج اصفهانی، حسین یاحقی، غلامحسین بنان و آثار بی‌کلامی مثل آثار ابوالحسن‌خان صبا، اسدالله ملک و دیگر نوازندگان موسیقی معاصر و به مناسبت‌های مختلف به معرفی بیوگرافی و زندگی هنری این هنرمندان می‌پردازیم.

فکر می‌‌کنید این برنامه تا چه زمانی ادامه داشته باشد؟!

به نظرم این برنامه ادامه خواهد داشت. چون معرفی هویت موسیقی ایرانی است. چنانچه رسانه ملی و ما برنامه‌سازان در معرفی موسیقی ایران زمین کوتاهی کنیم جوان ایرانی به دنبال موسیقی جایگزین می‌رود و از موسیقی‌‌های مبتذل، غربی و آنچه که به دور از هویت ایرانی است استفاده می‌کند. بنابراین وظیفه خطیری است که به گردن ما برنامه‌سازان است. حتی شبکه‌‌هایی که ماموریت کاریشان چیز دیگری است بایستی سعی کنند از موسیقی‌‌های ایرانی در دل برنامه‌هایشان استفاده کنند.

به عنوان مثال من در برنامه «ایران در مسیر توسعه» که هر روز از ساعت 14 بعد ازظهر به وقت ایران از شبکه جهانی صدای آشنا پخش می‌شود، از موسیقی‌های ایرانی برای بعضی از فواصل و خبرهای مربوط به رشد اقتصادی کشور عزیزمان ایران استفاده می‌کنم و خیلی هم بازتاب خوبی داشته است.

چرا در حوزه جامعه‌شناسی برنامه نساختید؟!

فرهنگ هم بخشی از مباحث جامعه‌شناسی است. پرداختن به مبانی و شناسه‌های فرهنگی جزئی از جامعه‌شناسی است. حتی وقتی به موسیقی یک محلی گوش می‌دهی، شناسنامه آن محل را با خود همراه دارد. پس در واقع غیرمستقیم هم برنامه‌های موسیقی اشاره به فرهنگ و جامعه دارند.

از برنامه ایثارگران بگویید؟

این برنامه به مسائل جانبازان جنگ اختصاص داشت که در حال حاضر با نام آب و خاک روزهای پنجشنبه از ساعت 15/11 پخش می‌شود.

ما با جانبازان در سراسر کشور مصاحبه می‌کردیم. از آرزوها، خواسته‌‌ها، دردها و مسائلی که با آن درگیر بودند صحبت می‌کردیم. با وجودی که زمان پخش این برنامه 15 دقیقه بود، تاثیرگذار بود و مخاطبان آن که جانبازان عزیز بودند پیگیر این برنامه بودند. ساختن این برنامه یادآور خاطرات این عزیزان از جنگ و جانفشانی آنها بود. اگر اینها نبودند ما الان چه سرنوشتی  داشتیم خدا می‌‌داند.

به نظر شما جای چه برنامه‌هایی در گروه ایران و فرهنگ رادیو ایران خالی است؟

برنامه‌سازان این گروه به خوبی برنامه می‌سازند ولی به نظر من بایستی برای معرفی مفاخر ایران زمین مثل رودکی، فردوسی، سعدی، حتی اسطوره‌هایی مثل رستم و سهراب برنامه بسازند. در حال حاضر ترکیه مشغول هویت‌سازی است و مولانا را جزو شاعران خویش قلمداد می‌کند؛ اما جالب اینجاست که بدانید بر سر آرامگاه همین شاعر ابیاتی به زبان فارسی مزین شده است.

البته اخیرا برنامه‌ای تحت عنوان «جان‌شناس» شنبه‌شب‌ها از ساعت 30/21 در راستای معرفی مولانا پخش می‌شود.

یک تهیه‌کننده اعتماد به نفس‌اش را از کجا به دست می‌آورد؟

اعتماد به نفس در حوزه برنامه‌سازی بیشتر به تجربه و آگاهی فرد برمی‌گردد و این که مدیر شبکه چقدر به تهیه‌کننده‌اش اعتماد داشته باشد. دستش را در کار باز بگذارد و به موقع او را حمایت کند. انصافا دکتر نوری از زمانی که مدیریت رادیو ایران را بر عهده گرفتند تغییرات مهمی را در زمینه کار و فعالیت بیشتر برنامه‌سازان به وجود آوردند.

و یک پیشنهاد برای برنامه‌سازان جوان...

برنامه‌سازان بایستی از تجربه‌های دیگران برای ارائه کار بهتر استفاده کنند. در کارشان صبر داشته باشند. اگر هدف آنها پول درآوردن باشد بهتر است که به دنبال کار دیگری باشند. چون نتیجه نمی‌گیرند. یک برنامه‌ساز با دلش کار می‌کند نه با جیبش!

زهره زمانی‌