دیدار ‌‌از ‌‌‌آرامگاه ‌دانیال ‌‌نبی‌

این بخش از خوزستان سبز سبز است، پراز باغ و صیفی‌جات و سبزی‌های صحرا. از دور خود را در چشم و دلت جا می‌کند. زیبایی سبزی که در 2 سوی جاده قد کشیده. میوه و سبزی خوزستان و استان‌های مجاور را از همین مزارع در شهرهایی چون شوش، اندیمشک و دزفول می‌چینند پرورش‌دهندگان گل معروفی دارد این بخش از کشور.
هم برای صادرات داخلی و هم خارجی. اما کمتر مسافران این استان که کم هم نیستند از این مساله خبر دارند. گرمای کم از لحاظ زمانی و فراوانی آب مشتریانی پرو پاقرص برای محصولات این بخش از خوزستان به وجود آورده است.

 راه سبز است و رنگارنگ. همین مسیر را کوتاه‌تر از آنچه هست، می‌کند و ناگهان گنبد سفید و بلند حضرت شوش دانیال‌ع در دیدگانت نقش می‌بندد و تو خود را در شهر شوش می‌بینی.

دانیال یکی از پیامبران قرن هفتم پیش ازمیلاداست. وی به همراه عده‌ای از قوم یهود به ایران مهاجرت کرد، در شوش ساکن شد و در آنجا فوت کرد. آرامگاه دانیال نبی در ساحل شرقی رودخانه شاوور و روبه‌روی تپه ارگ قرار دارد. بنای زیارتگاه شامل‌ 2 حیاط است. روی گنبد مخروطی، پله‌ای قرار دارد که نوع رایج گنبدهای منطقه است.
وارد می‌شویم آرام با سلامی. مقبره در زیر زمین قرار دارد.  پله‌ها را یکی یکی پشت سر می‌نهیم، فضای ورود تنها به اندازه یک نفر جا دارد و بعد خود را به فضایی می‌رسانیم که مزار حضرت دانیال درست وسط آن قرار گرفته است.
فضای کوچکی که با فرش مزین شده است. پس از زیارت آرام آرام پله‌ها را بالا می‌آیم و در زیرزمین بسته می‌شود و فرشی روی آن را می‌پوشاند. به دلیل کوچک بودن فضا اجازه ورود زایران به این بخش را نمی‌دهند و زائران مراسم و عبادت خویش را در اطراف ضریح بر سقف این بخش انجام می‌دهند. از در پشت مرقد بیرون می‌زنیم تا قلعه شوش در قاب تصویرمان بنشیند.

موزه شوش به دلیل نصب سیستم امنیتی بسته است، البته شیء تاریخی‌ای هم در آن وجود ندارد. مطمئنا باید تا امروز که دراین گزارش با ما همسفر می‌شوید، باز شده و اشیای تاریخی و باستانی در آن به نمایش گذاشته شده باشد. مسوولان موزه قول داده‌اند.

از میان موزه باز قلعه که پر است از مجسمه و پایه‌های سنگی تاریخی در زیر نم‌نم بارانی که جان می‌دهد برای پیاده روی آرام آرام روی سنگ فرش‌های تاریخی، به قلعه شوش نزدیک می‌شویم. قلعه را فرانسوی‌ها ساخته‌اند، به همین دلیل به قلعه فرانسوی‌ها معروف است. در سال  1897 میلادی ژاک دمورگان برای تحقیق واکتشاف به شوش آمد. پس از مدتی دولت فرانسه را متقاعد ساخت تا محلی امن و مناسب برای هیات باستان شناسی فرانسه در شوش ایجاد کند. دمورگان بلندترین نقطه تپه‌های شوش یعنی اکروپل را انتخاب کرد وقلعه شوش به سبک قلعه‌های قرون وسطایی اروپا بر فراز آکروپل ساخته شد. در ساخت این قلعه از آجرهای کتیبه‌دار چغازنبیل استفاده شده و کافی است تنها کمی دقت کنی تادیده شوند. قلعه مدت‌هاست که به دلیل مرمت به روی گردشگران بسته است. اصرار می‌کنیم تا بتوانیم پس از چند بار  به شوش سفر کردن، داخل قلعه را ببینم. پلان قلعه ذوزنقه شکل است. دور تا دور آن را راهرویی احاطه کرده و در یک ردیف اتاق‌هایی به سمت حیاط، گرد آن قرار گرفته‌اند.

 برج شمال غربی قلعه مربع شکل و برج شمالی شرقی دایره شکل است. وارد قلعه می‌شوی دیوارهای بلندی تو را به آسمان آبی می‌رساند. آرام از شیبی بالا می‌رویم و به طبقه دوم می‌رسیم. در بالاترین نقطه شوش قرار داریم و شهر تا دوردست‌ترین نقطه در زاویه دیدمان قرار دارد. دمورگان حتی برای کف‌سازی طبقه دوم قلعه هم از آجرهای کتیبه دار استفاده کرده است.

باید بر بام قلعه شوش بایستی و چشم به پهنه آپادانا بدوزی تا عظمت کاخی که امروز جز بقایایی از آن باقی نمانده، برایت روشن شود.

قصر زمستانی هخامنشیان‌

از قلعه بیرون می‌زنیم و رو به خرابه‌های کاخ آپادانا می‌نهیم. آپادانا قصر زمستانی پادشاهان هخامنشی بویژه خشایار و اردشیر بوده است. در این ناحیه تخته سنگ‌های تراشیده عظیم و ته ستون‌های بزرگ با ترکیب هندسی بسیار دقیق و منظم آنچنان با وقار صف کشیده‌اند که با گذشت 2500 سال همچنان بازتاب شکوه و عظمت تاریخی تمدن ایرانیان است. جالب اینجاست که نزدیک‌ترین تپه‌های سنگی و کوهستانی با این ناحیه بیش از 50 کیلومتر فاصله دارند. حال این که تخته سنگ‌ها و ستون‌ها با قطر یک تا 2 متر با چه وسیله‌ای در آن عهد به این محل حمل شده‌اند، خود پرسشی است بی‌پاسخ که گاهی حدسی یا گمانی درباره آن شنیده می‌شود.

برخی باستان‌شناسان معتقدند این سنگ‌ها از راه رودخانه و با کمک جریان آب جابه‌جا شده‌اند. نمونه کامل این کاخ که کمتر خسارت دیده و معروف به تالار صد ستون است در تخت‌جمشید شیراز قرار دارد. در زمان پادشاهی داریوش شهر تاریخی شوش به عنوان پایتخت زمستانی انتخاب و کاخ مجللی در آن برپا شد. خشایار و اردشیر کاخ آپادانا را تکمیل کردند.

اما تاریخ شوش به پیشتر از این حرف‌ها می‌رسد. 7هزار سال تاریخ نتیجه 100 سال باستان‌شناسی این شهر است. بسیاری ازموزه‌های بزرگ دنیا امروزه مزین به اشیای شوش است و بی‌شماری از اشیا آن در قلعه شوش انبار شده است تا روزی در موزه‌های کشور به نمایش درآید.

غروب است که راه فکه را می‌گیرم و آرام وارد منطقه می‌شویم. سنگر‌ها و پرچم‌ها  و غروبی خونین، آخرین تصویری است که از این شهر در چشمان می‌نشیند.