برنامه‌ای پررنگ و از یاد نرفتنی‌

این هنر در قالب برنامه‌ای به همین نام، در ایام عید از شبکه 5 سیما تولید و پخش ‌شد. این برنامه گفتگو محور بود و به بررسی این هنر می‌پرداخت که در کشور ما دارای جایگاه و پیشینه والایی است. این که بعد از گذشت مدت زمان مدیدی برنامه‌ای مختص دوبله و با شرکت دوبلورها و با اجرای یک گوینده و دوبلور تولید و پخش شود، امتیاز مثبتی است برای طرفداران این هنر که معتقدند دوبله کمتر از هنرهای دیگر مورد توجه قرار می‌گیرد. به هر حال پرداخت به هنر دوبله، تلاش هنرمندانی است که کمتر نام یا تصویری از آنان را در تلویزیون و سایر رسانه‌ها شاهد هستیم.

برنامه «هنر دوبله» به این نکته توجه کرده، اما نکته‌ای که همیشه در زمینه هنر یا اختصاصا دوبله مورد بی‌مهری قرار می‌گیرد و حتی خود دست‌اندرکاران و تولیدکنندگان برنامه‌ها به آن بی‌توجه هستند، توجه به پیشکسوتان و بزرگان آن رشته است. با این حال انتظار می‌رفت برنامه هنر دوبله به غیر از پیشکسوتان این هنر به معرفی دوبلورهای دیگر و جوانان نیز اقدام و با آنها درباره مسائل و مشکلات این حرفه بحث کند. همه می‌دانیم چنین فرصتی برای ساخت یک برنامه تلویزیونی در ایام نوروز که خواه ناخواه به جمع مخاطبان تلویزیون اضافه می‌شود، خیلی کم است پس چه بهتر به هنرمندانی در عرصه دوبله بپردازیم که تلاش بسیاری می‌کنند، اما کمتر نامی از آنها برده می‌شود. دعوت از پرویز بهرام، احمد رسول‌زاده، چنگیز جلیلوند و دیگر دوبلورهای قدیمی این حرفه که ما با صدای دلنشین و گرم آنها با سینما آشنا شدیم و زندگی کردیم فرصت مغتنمی بود که شبکه تهران ایجاد کرد.دوبلورها کسانی هستند که به جای هنرپیشه‌هایی که بعدها شناخته می‌شوند به وسیله دیالوگ‌هایی که می‌گویند خود را به ما معرفی می‌کنند و علتی می‌شوند تا ما به دنیای هنرپیشه‌ها و داستان‌ها و ماجراهای فیلم‌ها نزدیک شویم.ویژگی دیگر این برنامه حضور ناصر ممدوح به عنوان اجراکننده آن بود که از عهده آن نیز بخوبی برآمد و یکی از نکات مثبت این برنامه به حساب می‌آید.

طرح سوالات عمومی، تخصصی و حتی خصوصی از دعوت‌شدگان چنان به جذابیت برنامه افزوده بود که تماشاگر عاشقانه برنامه را پیگیری می‌کرد.

نکته دیگر درباره طراحی صحنه و دکور برنامه است. نمی‌توان به ویژگی خاصی درباره طراحی صحنه و دکور این برنامه اشاره کرد، جز این که در ظاهر استودیوی این برنامه آنقدر کوچک به نظر می‌رسید که دوربین‌ها قادر به انجام حرکات زیادی نبودند.

پخش این برنامه نشان داد که تا چه اندازه تلویزیون می‌تواند با رجوع به «داشته‌ها» یک برنامه خوب و جذاب تدارک ببیند؛ برنامه‌ای که لزوما از تدارک آنچنانی برای سرگرم‌ کردن مخاطب استفاده نکرده است.«هنر دوبله» از ‌آن دست برنامه‌هایی بود که به مدد توجه به پیشکسوتان یک رشته قدر نادیده توانست چنان مخاطب را به دنیایی پرتاب کند که گریز از آن به واسطه گذشته پررنگ و از یاد نرفتنی هنر سینما، آنقدرها آسان نیست. ای کاش اتفاقی می‌افتاد و پخش این برنامه خواستنی همچنان ادامه می‌یافت.

مریم درستانی‌