صدای نیشابور را نمی شنویم

بدیع شاعری است که در میان همشهریان و هم اقلیمی های خود ویژگی هایی مختص خود را دارد؛ ازجمله اختصاصات شعری او نگاه ملایم و گاه احساساتی اوست که شاعران خراسانی تا پیش از آن به این حریم با حزم و احتیاط وارد می شدند.او زبان آوری در غزل بخصوص در شعرهای تازه اش را بخوبی اجرا می کند و نشان داده است که اگر از پیروی از مدها و متدهای ادبی رایج دست بکشد و به خود شعری اش بازگردد، می تواند با اتکا به این توانمندی در کنار خیال انگیزی قابل قبولی که از آن بهره مند است ؛ نمونه های قابل قبولی از شعرهای ماندنی خود را به جامعه ادبی کشور معرفی کند.یکی از نقطه ضعف های شعر بدیع که پیشتر نیز به آن اشاره کرده بودم تهی بودن آن از ویژگی های اقلیمی و محیطی و فضای فکری و فرهنگی مسقطالراس وی نیشابور و در نگاهی جامع تر خراسان است .

حقیقت این است که شعر بدیع آنچنان جامع نگر نیست که بازتاب دهنده حرف ها و دردهای انسانی و پیرو آن میراث دار تمدنی کهن ، فرهنگی ریشه دار و یکی از قطب های تمدن و فرهنگ اسلامی باشد. بدیع در شعرش حداکثر یک جوان فارسی زبان است که از دغدغه های عاطفی یا اجتماعی خود می سراید و در سطر سطر شعرش صدای نیشابوریانی که از پس جنگ ها و غارت ها و کشتارهای پی در پی سر برآورده اند و فرزندانی رشید چون عطار و خیام را به بشریت هدیه داده اند، خاموش است .

بدیع تاکنون توانمندی شاعرانه خود را تنها در قالب غزل عرضه کرده و روند حرکت و پیشرفت او در این قالب ، صعودی و روبه جلو بوده اما به نظر می رسد باید اندک اندک به طبع آزمایی در دیگر قالب ها نیز روی آورد.این پیشنهاد را از آن رو به بدیع نمی دهم که همچون عده ای معتقد به ناتوانی قالب های کلاسیک در بیان حرف های امروزی باشم ، به قدرت بدیع نیز در خلق مضمون های تازه و استفاده حداکثری از همه ظرفیت های شعر کلاسیک و بخصوص قالب غزل معتقدم .

اما باید دانست علیرضا بدیع شاعری است که هنوز راه های طولانی در سلوک شاعرانه اش پیش رو دارد و خود او باید بیش از هر کس راه های رفته و پیش رو را رصد کند و هر گاه احساس کرد فضاهای تجربه شده او را به تکرار وامی دارد، فضایی تازه و ناگشوده در برابر خود بگشاید.امیدوارم در آینده شاهد کتابها و آثاری عمیق تر و جدی تر از این شاعر جوان نیشابور باشیم . آثاری که بتوانند بیشتر نمایانگر تاریخ و فرهنگی ریشه دار همچون نیشابور باشند.

آرش شفاعی