ظرفیت های فراموش شده

زندگی عشایر سراسر برای ما انسان های شهری جاذبه است.
آداب و رسومشان ، نوع غذا خوردنشان ، زندگی در چادر، نوع پوشاکی که بر تن دارند، قوانین و باید و نبایدهای نانوشته ای که همه آنها را رعایت می کنند، ترانه های گوناگون و زیبایی که به فراخور حال در هنگام عروسی و عزا و کار می خوانند، همه و همه زیباست و ما را به سوی خود جذب می کند. به طور کلی جاذبه های گردشگری عشایری را می توان به این موارد طبقه بندی کرد:

چادر: یکی از زیباترین جاذبه هایی که تمام گردشگران این حوزه بدان علاقه مند هستند، نوع مسکن عشایر ایران است که در بیشتر موارد چادر است. تصور همراه شدن با انسان هایی که ساده و سبک بار سفر می کنند و هر بار با رسیدن به مقصد خانه شان را در زیر پهنه آسمان علم می کنند، برای بسیاری از این گردشگران ماجراجو هیجان انگیز است و آنان علاقه مند تجربه کردن این نوع اقامتگاه هستند؛ اقامتگاهی که با هتل های امروزی تفاوت های آشکاری دارند.

شاخص های فرهنگی: آنچه جذابیت زندگی در چادر را برای گردشگران صدچندان می کند و در واقع بدان روح می دمد، ویژگی های فرهنگی عشایر و نوع زندگی آنان است ، اعم از چگونگی پوشاک عشایر (که در ایران بسیار رنگارنگ و متنوع است )، جشن ها (که به سبب تنوع و زیبایی یکی از راه های اصلی جذب گردشگران محسوب می شود)، غذاها، شیوه غذا خوردن ، اعتقادات ، باورها، نوع ارتباط اعضای ایل با یکدیگر ، کارهای روزمره عشایر (مانند شیر دوشیدن ، ماست زدن ، روغن گیری و...)، موسیقی ، ترانه ها و صنایع دستی.