کشتی ایران چوب ترسیدن را می خورد یا لرزیدن؟

 اما آیا به راستی تاکنون در سیاست و برنامه ریزی دستگاه ورزش و فدراسیون های ما همچون کشورهای پیشرفته تداوم و دورخیزی در اجرای تجربیات کارساز گذشته و بهره گیری از علوم ورزشی وجود داشته است؟ بصراحت می توان عنوان کرد با تمام شعارهایی که درخصوص علمی کردن ورزش گفته و شنیده شده است ، در آستانه بازی های المپیک 2008 پکن همچنان «در» ورزش ایران بر همان پاشنه قدیمی و سنتی می چرخد و همچنان شعار بهره گیری از علم و علوم ورزشی در حد صفر و حرف است تا جایی که کارآیی این گونه سخن گفتن جز کذب و عوام فریبی نتیجه ای در بر نخواهد داشت.

با توجه به زمان کوتاه و راه پرپیچ و خمی که ورزش اول تا المپیک در پیش رو دارد تا یک بار دیگر به عنوان پرچمدار از اعتبار و منزلت ورزش ایران دفاع و به عبارتی آبروداری کند، تصور می رود حرکت کشتی متناسب با تحقق خواسته های جامعه ورزشی در المپیک پیش نمی رود و فاقد شتاب و حرکت منسجمی است که بتواند به تنهایی جور تمامی کمبودها و نداری ها را در پکن بر دوش بکشد.

در حالی که پس از ناکامی کشتی و نتایج ضعیف آزادکاران در جهانی باکو جامعه ورزش و بخصوص اهالی کشتی در انتظار طرحی نو و حرکتی سازنده و پرشتاب از سوی کارگزاران و دست اندرکاران این رشته برای تبدیل کارنامه مردود جهانی به افتخارات المپیکی لحظه شماری می کردند، اما فرصت های مناسب یکی پس از دیگری بیهوده و به اتلاف گذشت ، بدون آن که بتوانیم لشکر شکست خورده باکو را برای جنگ پراهمیت پکن تقویت و بازسازی کنیم.

پس از آن که میدان پراهمیت ارتش های جهان ، تورنمنت های معتبر مدوید و جایزه بزرگ زسکا روسیه از دسترس و حضور کشتی گیران ایرانی خارج شد، وعده وعید داده شد که پس از عبور سرمایه های کشتی از کانال لیگ برتر و حضور در کنکور تیم ملی و پشت سر گذاشتن مرحله گزینش بهترین ها، حرکت جدی و اصلی کشتی با شرکت در چند تورنمنت مهم بین المللی همچون جام های ایوان یاریگین در روسیه ، یاشار دوغو در ترکیه ، زیلکوفسکی در لهستان ، کی یف در اوکراین و اوماخانف در داغستان آغاز خواهد شد. داستان لیگ به سر آمد، کنکور اصفهان هم در غیاب چند چهره سرشناس اما با شناسایی چهره های مستعد و آینده ساز امیدهایی را در دل ها زنده کرد که زمان فرصت سوزی ها به سر آمده است و چرخ افتخارآفرینی کشتی در مسیر بالندگی حرکت می کند.

در شرایطی که تمام مسوولان و دست اندرکاران اداری و فنی فدراسیون کشتی متفق القول حضور در جام یاریگین را مهمترین میدان برای محک و ارزیابی نفرات برتر و برگزیده انتخابات اصفهان برمی شمردند و از این تورنمنت به عنوان سکویی برای فتح سکوهای افتخار و کسب سهمیه های باقیمانده المپیک و درنهایت حضور شایسته و پربار در المپیک دم می زدند، اما به یکباره تمام آرزوهای جامعه کشتی با لغو سفر تیم 14 نفره کشتی آزاد به جام یاریگین نقش بر آب شد تا باز هم کشتی گیران ما فرصت مغتنمی را برای رویارویی با کشتی گیران قدر و سرشناس خارجی از دست بدهند.

گرچه مسوولان و تصمیم گیرندگان کشتی ایران مواردی چون حاضر نشدن روادید برای تعدادی از کشتی گیران یا سردی و نامساعد بودن شرایط جوی شهر سردسیر کراسنویارسک - محل برگزاری مسابقه ها - را عامل اصلی لغو اعزام کشتی گیران عنوان کرده اند، اما از تبعات این واقعه به هیچ عنوان نمی توان بی تفاوت عبور کرد. چراکه حرکت کشتی ایران با از دست دادن میدان یاریگین دچار اختلال و وقفه ای جبران ناپذیر خواهد شد و بی شک خسران این غیبت بسادگی و با حضور در چند تورنمنت بین المللی دیگر هم قابل جبران نخواهد بود.

در حالی که بسیاری از کشورهای صاحب نام و پیشرفته در جهان کشتی هر ساله یکی از مهمترین برنامه ها و اهداف خود را با حضور در مسابقه های معتبر جام یاریگین تحقق می بخشند و از راه های دور و قاره های پنجگانه رنج سفر را به جان و به قیمت گزاف می خرند تا در این آوردگاه نیروهای شاخص و کارساز خود را در مصاف حریفان قدر مورد سنجش و ارزیابی قرار بدهند، به راستی جای تاسف دارد که کشتی ایران هر ساله و به بهانه های مختلف شانس حضور در این جام و زورآزمایی با حریفان جهانی را از دست می دهد. گرچه تاوان غیبت در جام یاریگین را کشتی ما در مسابقه های قهرمانی آسیا و 2 تورنمنت گزینشی مارتینی سوئیس و ورشو لهستان پس خواهد داد، اما امیدواریم دیگر برنامه های مهم و تدارکاتی کشتی به هیچ عنوان و بهانه ای از دستور کار خارج نشود و نفرات برگزیده کشتی پس از صیقل خوردن در میادین معتبر بین المللی و اردوهای آماده سازی ، در شرایط مطلوبی به کسب 5سهمیه باقیمانده المپیک پکن نایل شوند.

جان کلام این که کشتی ایران در شرایطی که بیش از هر زمانی نیاز به حضور و سنجش سرمایه های شاخص خود در میدان گرانقدر و ممتازی چون جام یاریگین را داشت به بهانه های مختلف این فرصت طلایی را از دست داد؛ اما براستی کشتی گیران ما به دلایل عنوان شده از بهره گیری تجربیات و حضور در جام یاریگین بازماندند یا این که کشتی ما چوب ترسیدن از شکست های احتمالی را به گردن لرزیدن در سرمای کراسنویارسک می اندازد؟