ایالات شکست خورده هشدارهای آشکار

رابرت کومر، مشاور شورای امنیت ملی یک روز پس از کودتا به جان اف کندی اطلاع داد که این کودتا یک موفقیت برای ما محسوب می شود.

کد خبر: ۱۵۶۷۷۶

در طول 2 سال پس از سرنگونی قاسم، همانند گواتمالا در 1954 و اندونزی، فجایع هولناک معمول از جمله کشتار کمونیست های مظنون و دیگر چپگرایان با استفاده از فهرست ارائه شده از سوی سیا، به وقوع پیوست.
راجر موریس ادامه می دهد که بعثی ها، شمار نامعلومی از نخبگان تحصیلکرده عراقی، از جمله هزاران پزشک، معلم، تکنیسین، حقوقدان و دیگر متخصصان و نیز شخصیت های سیاسی و نظامی را به طور سیستماتیکی به قتل رساندند. همچنین جنایات دیگری نیز انجام شد که نیازی به بازگویی وجود ندارد و در تمامی این موارد لندن، واشنگتن و دیگر شرکای مشتاق حمایت کافی از این فجایع را به عمل آوردند.
موریس با بررسی این وقایع در آستانه حمله ایالات متحده و انگلیس به عراق در سال 2003 هوشمندانه چنین گفت: اگر یک جنگ جدید در عراق، آکنده از خطر و بی ثباتی به نظر می رسد، فقط منتظر صلح بمانید.
هشدارهای آشکار، فراوان و مشابهی از سوی تحلیلگران آگاه وجود داشته است؛ ولی رامسفلد، وولفوویتز و همدستانشان، این هشدارها را نادیده گرفته اند. گفتنی است که ترس از دموکراسی عراق تا زمانی که صدام حسین در سال 1990 به یک دشمن تبدیل شد، همچنان بدون تغییر ادامه داشت.
در ماه های بعد و در سراسر جنگ، اپوزیسیون دموکراتیک درون عراق، نه تنها مورد بی اعتنایی واشنگتن قرار گرفت؛ بلکه رسانه ها نیز توجهی به آن نکردند.
فرض کنید ما نیز عادت فرستادن گذشته نامطلوب به ناخودآگاه ذهن را پذیرفته و عبرت های آموزنده را با عنوان موضوعات نامرتبط کهنه، نادیده گرفته و این رویه راحت کننده فراموشی تاریخی را که در مورد دشمنانمان محکوم می کنیم در پیش بگیریم. اجازه دهید فرض کنیم که این بار در واقعیت، گفتگویی باورنکردنی در واشنگتن و لندن انجام گرفته است: ایالات متحده از یک عراق کمابیش آزاد و مستقل، حمایت کرده (یا حداقل آن را تحمل می کند) و از پیشینه دائمی خود در آنجا و دیگر مناطق فاصله می گیرد.
با این حال، هر ناظر آگاهی می تواند به این نتیجه برسد که اظهارات وزیر خارجه ایران بسیار قابل قبول تر از گفته هایی است که از واشنگتن و لندن صادر می شود.
ایران می تواند با یک عراق کم و بیش دموکراتیک کنار بیاید؛ ولی تصورش سخت است که واشنگتن و لندن، چگونه می توانند این کار را انجام دهند. خط مشی هایی را تصور کنید که احتمالا عراقی ها اتخاذ خواهند کرد.
عراقی ها شاید چندان علاقه ای به ایران نداشته باشند؛ ولی آنان مطمئنا ترجیح می دهند که به جای خشونت و منازعه، روابط دوستانه ای با همسایه قدرتمندشان برقرار کنند و به اقداماتی بپیوندند که قبل از حمله ایالات متحده و انگلستان برای افزایش همکاری های منطقه ای، در دست اجرا بود. از این گذشته، رهبران سیاسی و مذهبی شیعه در عراق، روابط بسیار نزدیکی با ایران دارند.