برنامه ای که خواب از «سر» مخاطب می پراند
پخش مجموعه زنده ترکیبی دو قدم مانده به صبح بار دیگر ثابت کرد که تا چه اندازه میشود از ظرفیت رسانه برای تعامل افکار و نگاههای متفاوت استفاده کرد.
برنامهای که خوب ساخته شده است، تنوع را حفظ کرده و بهگونهای عمل کرده که بین مخاطبان سختگیر هم توانسته است جایی برای خود باز کند. «دو قدم مانده به صبح» حتی اگر برداشتی از نقاط مثبت برنامههای پیشین باشد که در اجرا هم خیلی خوب در آمده است، باز هم از قوت آن حکایت دارد صرف صحبت کردن درباره موضوعاتی که در شبکههای دیگر به گزارشی معمولی بدل میشوند یا در نهایت در حد و اندازه یک خبر ظاهر میگردند، برای این برنامه به همان اندازه که میتواند عیار باشد، ممکن است آن را به همان چیزی تبدیل کند که پیشتر هم دیدهایم و اسم دیگرش «سقوط» است. شاید مهمترین ویژگی این برنامه، این باشد که به طرف موضوعاتی میرود که از نظر برخی، آنچنان که باید، اهمیت و جایگاه ندارند با این که پارهای معتقدند موضوعات طرح شده در این برنامه، آنقدر مهم و حیاتی هست که بشود بهآن توجه ویژه داشت تا همین جا معلوم شده که دو قدم مانده به صبح چه ماموریت خطیری به عهده گرفته است، توجه به دغدغههای فرهیختگان و هنرمندانی که به طور عادی جایگاه آنان در برنامههای تلویزیونی خالی بوده یا حداقل کمتر نمود داشته است، این برنامه میکوشد به تنهایی جای خالی همه آن برنامهها را پر کند و مساله اصلی، دقیقا همین است. آیا دو قدم مانده به صبح توانسته چنین کار بزرگی را انجام دهد؛ اگر آری، چگونه؛
حتی اگر خیلی بدبین باشیم و بخواهیم نیمه خالی لیوان را نگاه کنیم، باید بگوییم این برنامه توانسته خود را بر فراز نگاه دارد، حضور آدمی مثل محمد صالحعلاء به عنوان مجری یکی از ویژگیهای خوب این برنامه میتواند باشد که هست. صالح علاء به هر حال پیشینه فرهنگی دارد و شخصیتی هنری که این هر دو باعث شده است نوع اجرای او، از همه همتایان دیگرش متفاوت باشد. این ویژگی علاوه بر خاص بودنش که در نگاه به اطرافش، متجلی است و تکیه کلامهای ماندگارش، از او شخصیتی ساخته است که دستیابی به چنین اجرایی را سخت میکند.
هنر «دو قدم مانده به صبح» در این است که به عرصههایی وارد شده که به دلایل بسیار تاکنون نادیده گرفته شده یا آنچنان که باید در رسانههای دیگر و ازجمله تلویزیون به آن نپرداختهاند. در عین حال، همین که برنامه هر شب و به صورت زنده با عیار بالا به آنتن پخش سپرده میشود، از حضور یک گروه برنامهساز خبره که به موضوعات مطرح شده اشراف دارند و باری به هر جهت کار نمیکنند، نشان دارد. دو قدم مانده به صبح در طول هفته بخشهای گوناگونی دارد که اجرای هر کدام از آنها را یک کارشناس مطرح بر عهده دارد. محمد رحمانیان کارگردان تلهتئاترهایی چون نکراسوف و بازرس و نیز نمایش فنز، فریدون جیرانی کارگردان سینما وکسی که امسال فیلم پر از اما و اگر پارکوی را بر پرده سینماها داشت، بهرام عظیمی کاریکاتوریست قهار و کسی که انیمیشنهای جذاب تلویزیونی را از او دیدهایم، مجریانی هستند که در بخشهایی چون تئاتر، سینما و کاریکاتور این برنامه را همراهی میکنند. علاوه بر این، مهمانهایی که به این بخشها دعوت میشوند به لحاظ حقوقی و حقیقی آنقدر وزن دارند که بیننده بخواهد حرفهای آنها را بشنود؛ اما واقعیت این است که زمان پخش برنامه علاقهمندان آن را راضی نمیکند؛ بخصوص آنهایی که مجبورند صبح روز بعد سر کارهایشان حاضر باشند.
برنامهای که با آن حجم از مخاطب در ساعات پایانی شب آغاز میشود، خود به خود بسیاری را از همراهی محروم میکند.
چه خوب میشود اگر مدیر شبکه 4 بعد از برآورد میزان مخاطبان برنامه زمان بهتری را به آن اختصاص دهد. دو قدم مانده به صبح دریچهای به سوی آن گروه از مخاطبان تلویزیون است که سالها خواسته و نیاز آنها از تلویزیون مورد توجه قرار نگرفته است.
مهدی غلامحیدری
