ضعیف ترین کارنامه در بازیهای آسیایی

با نگاهی به کارنامه کشتی گیران آزاد کارمان طی دو دوره اخیر یعنی سالهای 1994و 1998به کمیت وکیفیت مدالهایی که کشتی گیران کشورمان به دست آوردند، برمی خوریم .

کد خبر: ۱۵۵۴۷

در هیروشیما که مسابقات در 10وزن 48کیلو تا 130کیلو برگزار شد، کشتی آزاد ایران با کسب 4مدال طلا بالاتر از سایر رقیبان ، عنوان نخست بازیها را به دست آورد. در این میان نادر رحمتی در 48کیلو، علی اکبرنژاد در 68کیلو، امیررضا خادم در 74کیلو وابراهیم مهربان در 130کیلو به مدال طلا دست یافتند. 4سال بعد یعنی بانکوک 1998نیز از جمع 8مدال طلایی که در اوزان هشتگانه تقسیم شد، بیشترین سهم به کشتی گیران ایرانی رسید. امیر توکلیان در 69کیلو، علیرضا حیدری در 85کیلو، عباس جدیدی در 97کیلو و علیرضا رضایی در 130کیلو، چهره های طلایی ایران در بانکوک بودند؛ ضمن آن که بهنام طیبی در 54کیلو نقره گرفت و محمد طلایی در 58کیلو به برنز رسید. مهدی کاوه در 62و پژمان درستکار در 74کیلو کشتی گیران بی مدال ما دررشته آزاد بودند که در همان مرحله مقدماتی ، پرونده آنها بسته شد. به هرصورت در بازیهای آسیایی بوسان ، تیم قهرمان جهان به دلیل عوامل گوناگون در برزخ ندانم کاری ها و اشتباهات خودی در وهله اول و سپس بدبیاری وتاحدودی اعمال نفوذ داوران به گونه ای ضعیف در کسب تکرار افتخارات گذشته ناکام ماند و اعتبار دیرینه کشتی ایران در جهان کشتی و بخصوص در بازیهای آسیایی زیر سوال رفت . به عبارتی کشتی ایران باوجود این که از نظر نیروی جسمانی و بهره گیری از عوامل متعدد رئیس ، نایب رئیس ، دبیر، مشاورفنی ، مدیر تیمهای ملی ، سرمربی ، 3مربی بدنساز و پزشک بهره مند بود، مهمتر از همه این که کمیته ملی المپیک حمایت همه جانبه ای از برنامه های فدراسیون کشتی نشان داد. اما در نهایت کشتی ایران براثر اشتباهات نابخشودنی نتوانست کارنامه مقبول ورضایت بخشی در هر دو رشته آزاد وفرنگی به دست آورد. جان کلام این که کشتی ایران باوجود بهره بردن از افراد پرشمار در کنار خود «پرکس ، اما بی کس » بود! انتخاب محمدرضایی به عنوان ملی پوش وزن 55کیلو از نقاط روشن فدراسیون کشتی و کادر فنی به حساب می آید. رضایی در اولین حضورش اگر کمی هوشیارانه و با حساب در برابر دلشاد منصور اف ازبکستانی کشتی می گرفت و غافلگیرانه تن به شکست سنگین صفر- 10نمی داد، به طور یقین شایستگی حضور در فینال و کسب حتی مدال طلای این وزن را نیز داشت . علاوه بر نتیجه به دست آمده و مدال برنزی که بر گردن این جوان شایسته نهاوندی انداخته شد، حضور رضایی کشتی ما را به داشتن جوانی باانگیزه و پراستقامت امیدوار کرد تا در آینده با برگزاری مسابقه انتخابی بهترین کشتی گیر، به عضویت تیم ملی درآید. کار اصولی و سازنده ای که فدراسیون کشتی از کنار آن بی تفاوت گذشت و کمیته فنی هرگز زیر بار انجام مسابقه انتخابی میان مدعیان اصلی نرفت وبابک نورزادی که پس از مدال نقره جهانی صوفیه در هیچ میدانی جز دانشجویان جهان شرکت نکرد و با وجود نمایش ضعیف و حذف او درمسابقات جهانی دانشجویان درکانادا، کمیته فنی و کادر فنی صرفا به دلیل نایب قهرمانی در صوفیه ، او را بدون مسابقه انتخابی در «پرقو» برای رقابت های جهانی قرار دادند. نتیجه این ندانم کاری حذف زود هنگام نورزاد در تهران بود. اما رضایی به رغم شکست سنگین مقابل کشتی گیر ازبکستانی و نزول او تا سکوی سوم قهرمانی ، کارنامه پربار و قابل تعمقی برجای گذاشت . کشتی گرفتن باسبک وزن های آسیا، کار سخت ودشواری است . بدون شک اگر کیفیتی بالاتر از رقابت های جهانی نداشته باشد، نمی توان حدی پایین تر از آن را برای مسابقات آسیایی قائل بود. حضور تمامی کشتی گیران زبده از کشورهای کره جنوبی ، کره شمالی ، ژاپن ، مغولستان ، هند و کشورهای تازه استقلال یافته شوروی سابق که هرکدام در جهان کشتی و در اوزان سبک صاحب کشتی گیران و قهرمانان صاحب نام و افتخار آفرینی هستند، باعث شد تا سطح کیفی آسیایی بوسان حتی از جهانی تهران نیز بالاتر و مطلوب تر نمود کند. در این میان اگر ازبک ها به جای آدخام آچیلف کهنه کار و پر از عنوان در مسابقات جهانی و المپیک که در تهران به توفیقی نرسید، از کشتی گیر جسور وباانگیزه به نام دلشاد منصوراف بهره گرفتند؛ اما قزاق ها باز هم در این وزن از باتجربه پرعنوانی چون مائولین مامیروف استفاده کردند که به رغم یدک کشیدن عنوان سومی المپیک آتلانتا و چندین مدال نقره و برنز جهان ، اما در دیدار رده بندی برای کسب مدال برنز مقابل رضایی بسختی تن به شکست داد و در همان 3دقیقه اول و در حالی که 2دقیقه و43ثانیه از زمان کشتی سپری می شد، توانست جمع امتیازهای خود را به ( )10برساند. برنز رضایی را نباید کم ارزش دانست ؛ چرا که او با قرارگرفتن در سخت ترین گروه وزن 55کیلو، کمتر خوش بینی به صعود او از این گروه امیدوار بود. رضایی ابتدا با یاری از مغولستان روبه رو شد. رضایی در این کشتی بسیار حساب شده ظاهر شد و در همان 3دقیقه نخست ، برتری خود را بر مغولی با اجرای فنون یک خم ، بارانداز و اشکل گربه به امتیاز 5بر صفر رساند در وقت دوم نوبت به اداره کردن کشتی رسید که رضایی به نحو احسن آن را اجرا کرد ودر پایان 5-2اولین گام را محکم وپیروز برداشت . کیم جونگ دای از کره جنوبی ، حریف بعدی ملی پوش 55کیلویی ما بود. اما این کره ای هم همچون مغولی در برابر جسارت وجنگندگی رضایی چاره ای جزتسلیم و شکست نداشت ، رضایی وقت اول را با زیرگیری و میانکوب و بارانداز صفر- 3به سود خود پیش برد سپس در وقت دوم یک بار دیگر با زیر یک خم کره ای را خاک کرد وبا وجود آن که دو امتیاز نصیب کیم جونگ دای شد؛ اما در نهایت رضایی با پیروزی باارزش 4-2این کره ای را که فقط طلای این وزن را می خواست ، از میدان بیرون کرد. رضایی پس از شکست دور از انتظار مقابل منصوراف ازبکستانی از فینال و طلا دور ماند و در مبارزه رده بندی بار دیگر قابلیت های فنی خود را به نمایش گذاشت و با پیروزی درخشان صفر- 10بر مامیروف قزاق ، در جمع مدال بگیران وزن اول قرار گرفت . در فینال این وزن چیکاراتانابه کشتی گیر صاحب نام ژاپنی که به رغم شکست دورمقدماتی مقابل شانکار هندوستانی به مراحل بعدی و حتی فینال راه یافت ، مقابل منصور اف ازبکستانی شکست 3-1را پذیرا شد و نقره گرفت . وقتی به بررسی وزن 60کیلو وکارنامه مسعود مصطفی جوکار می رسیم ، بیش از همه به بدبیاری واقبال بد او پی می بریم که پس از چندسال پشت خط ماندن چگونه براثر سهل انگاری گروه سرپرستی و کادر مربیان ، جوان شایسته و پرامیدی که می تواند در سالهای آتی حرفهای زیادی در رقابت های بین المللی و جهانی برای گفتن داشته باشد، بدون آن که ببازد، تمام انگیزه ها و آرزوهایش نقش بر آب می شود. گویی داستان بدبیاری های محمدطلایی در جهانی تهران نیز دامنگیر جانشین او در بازیهای آسیایی شد و جوکار با وجود آن که راحت سروزن رسید و در اولین مبارزه خود حریف کره شمالی خود را با اقتدار و برتری چشمگیری شکست داد و خود را به عنوان یکی از مدعیان جدی قهرمانی این وزن معرفی کرد؛ اما یک غفلت از سوی گروه سرپرستی ومربیان برای این تازه وارد پرامید بسیار گران تمام شد. جوکار در برابر «ری یونگ چول » از کره شمالی با اجرای فنون زیرگیری ، خیمه ، کلید بارانداز و کلیدکشی پس از آن که صفر- 5پیش افتاد، موفق شد پشت حریف را به تشک آشنا کند. این کره ای پس از این شکست به دلیل آسیب دیدگی روانه بیمارستان شد. جوکار سرمست از این پیروزی درخشان ، خود را برای مبارزه ای نه چندان سخت با کشتی گیری به نام محمد از قطر آماده کرده بود، اما بدون آن که با او کشتی بگیرد، از رسیدن به مراحل بعدی و مدال محروم شد و یکی از کشتی گیران بداقبال ما نام گرفت . جوکار با اجازه گروه سرپرستی و مربیان به قصد رفتن به دهکده المپیک و صرف ناهار، سالن را ترک کرد، به تصور این که در صبح روز سوم مسابقات کشتی ندارد؛ اما غافل از آن که ساعتی بعد طبق برنامه اعلام شده او می بایست با حریف قطری روبه رو می شد؛ اما این غفلت و اشتباه بزرگ به قیمت بر باد رفتن تلاش ، زحمات و انگیزه های قهرمانی این جوان شایسته ملایری تمام شد. اگرچه جوکار دیگر شانسی برای کسب مدال پیدا نکرد، اما عصر همان روز با تلاش دکتر توکل ، او از خطر حذف شدن رهایی یافت و قرار بر آن شد تا مسابقه مجدد جوکار و حریف قطری برای کسب عنوان پنجمی -ششمی برگزار شود که این بار قطری حاضر به مسابقه نشد و جوکار به مقام پنجمی دلخوش شد! در فینال این وزن ، پوریوباتار، قهرمان سرشناس مغولی که با دوپینگی شدن هارون دوغان ، مدال برنز او در جهانی تهران به نقره مرغوبیت بیشتری پیدا کرده ، مقابل یک کره ای پرادعا به نام سونگ جای میونگ قرار گرفت . کره ای ها که از سوی داوران حمایت می شدند، نتوانستند همانند دیگر مبارزات تاثیر چندانی روی قضاوت و امتیازها داشته باشند و با تار موفق شد با قدرتمندی در قانون سینه به سینه ، ابتدا 3امتیاز با ارزش روی اجرای فن پلنگ شکن کسب کند و در ادامه با بدلکاری روی بارانداز حریف ، امتیازات خود را به 4برساند؛ ضمن این که تلاش کره ای فقط یک امتیاز داشت و با تاربا پیروزی یک بر 4، تک مدال طلای مغولستان را بر سینه آویخت . لی لان نادربیک ، کشتی گیر خوش شانس قرقیزستانی که دوبار حریفانش مقابل او حاضر نشدند و تا دیدار رده بندی پیش رفت ، در حالی که 3دقیقه و 48ثانیه از وقت مسابقه گذشته بود، توانست هندی را ضربه فنی کند. پیش از این قرقیزستانی یک بر 4جلو بود. داور وسط این مسابقه جلیل سیف الله پور از کشورمان بود.