فردوسی مدار خرد ایرانی پدر زبان فارسی

به گزارش جام جم آنلاین از روابط عمومی خانه تئاتر، در یادداشت شکرخدا گودرزی آمده است: 

فردوسی با هیچ کسی قبل و بعد از خود قابل مقایسه نیست. اگر حافظ، مولانا، نظامی، عطار و خیام و دیگران هستند همه و همه وامدار فردوسی هستند تا به اکنون و امروز. تمام رعنایی، زیبایی، کرشمه و نازک خیالی و حماسه‌ای که در زبان فارسی وجود دارد وامدار فردوسی بزرگ است.

فردوسی حکیمی تمام عیار است. دانایی که معیار و محکش خرد است و روشن بینی! فردوسی یگانه است در سخنوری و سخن سنجی و بیان ارزش‌های والای انسانی_ایرانی! ما اگر امروز وارث حکمت و زبان پارسی هستیم نتیجه تلاش و کوشش خردورزانه اوست. فردوسی در طول زندگی پر از بار و برگش بار‌ها و بار‌ها از زمانه خود نالیده، اما تسلیم زمانه نشده، همیشه این مساله برایش اهمیت داشته که جهان را چگونه از پیشینیان خود تحویل گرفته و چه چیزی به آن اضافه کرده و به آیندگان سپرده، آن چیز والا و ارزشمند و بلند مرتبه چه بوده؟ 

شاید همانا سعی و تلاش انسان برای ساختن و آباد کردن و دنیای بهتری بنا کردن! فردوسی هزاران شاخصه بارز داشته که به پنج شاخصه بارز او اشاره می‌کنم.
۱_میهن پرستی
۲_حفظ زبان فارسی
۳_خرد ورزی
۴_دادگری
۵_بهتر کردن زیست برای آیندگان

برای میهن عمر گرانمایه اش را گذاشت و قهرمانی پروراند با خصوصیات تهمتن (رستم) که شاخص متر و معیار وطن پرستی باشد. در مقابل دشمن بایستد و هراسی به دل راه ندهد، زیرا باور داشتدریغا که ایران که ویران شودکنام پلنگان و شیران شود.

دو دیگر حفظ زبان فارسی به عنوان نقطه مرکزی و وحدت تمام اقوام ایرانی.
بسی رنج بردم در این سال سی عجم زنده کردم بدین پارسی
سه دیگر اینکه معیار آگاهی و معنا بخشی به همه جهان برایش خرد بود.

نخست آفرینش خرد را شناسنگهبان جان است و آن سه سپاسسپاس تو گوش است و چشم و زبانکزین سه رسد نیک و بد بی گمانخوب دیدن، خوب شنیدن و خوب گفتن آموزه‌ای که سر فصل و سر مشق تمام دوران هاست. درشت نشود آدم نرم گوی سخن تا توانی به آزرم گوی
و چهارم باور او به دادگری و عدالت است. ستم نامه عزل شاهان بودچو درد دل بی گناهان بود

و در نهایت همه تلاش و کوشش او به چگونه زیستن و آباد کردن برمی گردد. با انتخاب زیست درست و شیوه زندگی شرافتمندانه باید به این اصل پایبند بود که جهان را چگونه به آیندگان می‌سپاریم.

بپرسیدشان از کیان جهانوزان نامداران فرخ مهانکه گیتی به آغاز، چون داشتند که ایدون به ما خوار بگذاشتند!

شاید به تعبیری بتوان شاهنامه را بزرگترین سند و شناسنامه ایرانیان برای همه قرون و اعصار دانست. زیرا اگر فردوسی نبود زبان فارسی هم نبود. عنصری که در تبیین اهمیت آن فردوسی چنین می‌گوید:

تو این را دروغ و فسانه مدانبه یک سان روش در زمانه مدانازو هر چه اندر خورد با خرددگر بر ره رمز و معنی برد.
به همین دلیل است خرد نامه، نامور نامه یا شاهنامه مهمترین و بزرگترین کاخ ابداع در زبان پارسی است.
بنا‌های آباد گردد خرابز باران و از تابش آفتابپی افکندم از نظم کاخی بلندکه از باد و باران نیابد گزند