دردنوشته‌ انجمن نویسندگان کودک و نوجوان برای کودکان شهید میناب 

چه می‌توان گفت وقتی به جای دستان ظریف شما، دست باد کتاب و دفترهای پراکنده‌تان را در کنار آوار ورق می‌زند و به این سو و آن سو می‌برد؟ دیدن تصویرهای جانسوز پرواز شما، از همان شنبه ما نویسندگان حوزه‌ کودک و نوجوان را هم در بهت فرو برده و بغض راه نفس و گریه را بر ما بسته است.

حالا ما که نویسندگان و شاعران رنج‌ها و رویاهای شما و هم‌سن و سالان شماییم، درمانده‌ایم چه بگوییم و چه بنویسیم از این همه تصویر جانسوز که جان را می‌کاهد؟ قلم ما به چه کار می‌آید اگر نتواند برای شما کاری بکند یا دست‌کم راوی تلاش‌ها، رویاها و آرزوهای شما باشد؟ یا چه بگوییم وقتی حتی نمی‌توانیم در کنار پدران و مادران داغدارتان سوگواری کنیم؟ قلم از درد می‌شکافد وقتی نام‌هایتان را بر زبان می‌آوریم و شانه‌هایمان خم می‌شوند از سنگینی تماشای پیکرهای کوچکتان بر دوش شهر.

و هرچند این روزها گوشه گوشه‌ میهن عزیزمان در آتش بمب و موشک ویرانگر متجاوزان می‌سوزد، ولی داغ  شهادت مظلومانه‌ی شما تا ابد بر شانه های قلم ما خواهد ماند.

امید که ایران عزیز هر چه زودتر و به سلامت، از این دوره‌ی اتش و خون بگذرد و بتواند داستان زندگی کوتاه شما را چنان که شایسته است روایت کند.

انجمن نویسندگان کودک و نوجوان