تضعیف توافقات بین المللی

با این که لستر پیرسون، برنده کانادایی صلح نوبل ، تمایل استعماری روسیه را به عنوان تهدیدی برای ویتنام برمی شمرد، ولی در آنجا اثری از روسها مشاهده نمی شد

کد خبر: ۱۵۴۴۲۱

اما دهها هزار نیروی فرانسوی مورد حمایت امریکا، به وضوع در آنجا حضور داشتند. فرماندهان ستاد مشترک ایالات متحده، تهاجم موجود در آسیای جنوبی را چیزی غیر از حملات مسلح یعنی جنگ سیاسی یا براندازی می دانستند.
آدلی استیونسون و جان اف کندی ، از تهاجم داخلی و حمله ای از درون ، شکایت می کردند که از سمت شمال کنترل می شد. منظور آنان از شمال ، نیمه شمالی ویتنام بود. پس از تضعیف توافقات بین المللی سال 1954درباره اتحاد و انتخابات از سوی ایالات متحده ، ویتنام به دو بخش تقسیم شد.در ژانویه ، پس از گزارشاتی درباره موفقیت نظامی ، کندی اعلام کرد که خط مقدم حمله در ویتنام شمالی ، اندکی کم اثر شده است.
آرتور اشلسینگر، مورخ امریکایی و مشاور نزدیک کندی نیز گفت ، گرچه در ویتنام جلوی حمله سد شده، ولی سال 1962 سال بدی نبوده است. 1962 همان سالی است که کندی، نیروی هوایی ایالات متحده را برای بمباران جنوب ویتنام ، اعزام کرد و به آنان اجازه داد تا برای انهدام محصولات غذایی و مناطقی که می توانست محل اختفای مقاومت های مردمی باشد، از ناپالم و جنگ افزارهای شیمیایی استفاده کنند. در همین سال ، کندی برنامه هایی را آغاز کرد تا میلیون ها نفر از مردمان ویتنام جنوبی را به اردوگاه هایی بفرستد تا بشود از آنان در برابر چریک هایی که مسلما مورد حمایت همان مردم بودند، محافظت به عمل آید.
منابع اطلاعاتی دولت کندی روشن کرد که استان های مهم در جنوب ویتنام ، در حال افتادن به دست نیروهای مردمی بود که در برابر سکوت خونین دولت وابسته به ایالات متحده در جنوب ویتنام سربرآورده بودند و در عین حال ، بخش شمالی این کشور تقسیم شده ، با بی میلی از آنان حمایت می کرد.اسناد دولتی و گزارشات داخلی نشان می دهند که تا زمان ترور کندی در نوامبر 1963، هیچ نشانه ای از تغییر نظر او دراین باره دیده نمی شد که ایالات متحده تا موقعی که بر این حمله داخلی غلبه نکرده ، باید در ویتنام باقی بماند. پس از این که جنگ ویتنام ، حمایت عمومی خود را از دست داد و بویژه پس از این که حملات ویتنامی ها در سال 1968، نخبگان را به مخالفت در برابر جنگ سوق داد، خاطرات نگاشته شده ، شروع به تجدید نظر در گزارشات خود کردند و همراه با دیگر گزارشات ، مطالبی تولید کردند تا از این دیدگاه مقبول تر حمایت کنند که کندی و دیگران به طور خیلی محرمانه طرفدار صلح بودند؛ ولی در اسناد هیچ گونه دلیل متقنی برای این ادعا نمی توان یافت.
تلاش های اخیر برای ارائه چهره ای صلح طلب از کندی با شواهد اندکی همراه شده است که دارای پیشفرض های جالبی هستند. این شواهد کسی را صلح طلب معرفی می کند که همانند دیدگاه کندی ، قبل از عقب نشینی بر تضمین پیروزی خود اصرار دارد.