استقلال، نقطه سر خط!

جام جم آنلاین - درست زمانی که تیم روی دور برد و بازی زیبا می‌افتد یک باخت کار را خراب می‌کند و درست زمانی که همه مطمئن می‌شوند این تیم دیگر درست بشو نیست ناگهان بلند می‌شود و چند بازی پشت سر هم خوب نتیجه می‌گیرد. این سرنوشت استقلال انگار محتوم به نظر می‌رسد.  

 

شکست غیرقابل پیش بینی استقلال مقابل پیکان در هفته نوزدهم لیگ برتر ایران یکی از عجیب‌ترین نتایج این فصل بود. روزی که هواداران انتظار داشتند آبی‌ها از لغزش رقبا استفاده کنند به کابوس تبدیل شد. در همان روز سپاهان هم برابر تراکتور شکست خورد و شرایط برای نزدیک شدن استقلال به صدر جدول مهیا بود. اما تیم ساپینتو نتوانست از این فرصت استفاده کند و با نمایشی ضعیف نتیجه را به پیکان واگذار کرد. این باخت فقط از دست رفتن سه امتیاز نبود بلکه شکسته شدن یک رکورد تاریخی هم بود که سال‌ها پابرجا مانده بود.استقلال شانزده سال مقابل پیکان شکست نخورده بود و این آمار به یکی از طولانی‌ترین رکوردهای شکست‌ناپذیری در تاریخ فوتبال ایران تبدیل شده بود. اما گل علی آزادمنش به این روند پایان داد و نام او را در تاریخ تقابل دو تیم ثبت کرد. این گل نه فقط دروازه استقلال را باز کرد بلکه اعتماد به نفس تیم را هم تحت تاثیر قرار داد. 

 

استقلال حتی بعد از گلی که از پیکان دریافت کرد نتوانست خودش را جمع کند. دیگر آن تیم با تمرکز همیشگی نبود و نشانه‌های سردرگمی در خطوط مختلف دیده می‌شد.

در ابتدای بازی استقلال تلاش کرد با مالکیت توپ و استفاده از کناره‌ها به دروازه پیکان نزدیک شود. گردش توپ در میانه میدان انجام می‌شد و مدافعان کناری بارها جلو کشیدند. اما این برنامه به نتیجه نرسید. پیکان با فشردگی مناسب فضاها را بست و اجازه نداد استقلال موقعیت جدی بسازد. ارسال‌ها یکی پس از دیگری دفع شدند و شوت‌های از راه دور هم دقت لازم را نداشتند. هرچه زمان می‌گذشت بی‌برنامگی در حمله استقلال بیشتر نمایان می‌شد.

 

نکته بسیار مهم در این بازی وابستگی شدید استقلال به بازیکنان خارجی بود. یاسر آسانی و منیر الحدادی تنها نقاط قوت واقعی تیم بودند و خارجی‌های بی‌جایگزین محسوب می‌شوند. هر زمان که توپ به این دو می‌رسد ریتم بازی تغییر می‌کند و امیدی برای خلق موقعیت شکل می‌گیرد. بدون آنها استقلال ایده مشخصی برای حمله ندارد. پرسش جدی این است که اگر این دو بازیکن در ترکیب نباشند چه بلایی سر استقلال می‌آید؟ پاسخ این پرسش در همین مسابقه تا حدی روشن شد.

یاسر آسانی و منیر الحدادی با پاسکاری به یکدیگر توانستند دروازه پیکان را باز کنند و هواداران را برای لحظاتی خوشحال کنند. اما این گل به دلیل آفساید مردود اعلام شد. همان صحنه نشان داد که کیفیت فردی این دو چقدر برای استقلال حیاتی است. پس از آن مردود شدن دیگر حرکت مشابهی از سوی استقلال دیده نشد. تیم به شکل محسوسی افت کرد و پیکان با آرامش بیشتری بازی را کنترل کرد.

 

ساپینتو در این مسابقه هم همان چهره همیشگی خود را نشان داد. مربی‌ای که تیمش مدام نوسان دارد و از ثبات فاصله گرفته است. استقلال در برخی بازی‌ها پرانرژی و تهاجمی ظاهر می‌شود و در برخی دیگر سرد و بی‌اثر است. این نوسان نتیجه نداشتن ساختار پایدار در تاکتیک و ذهنیت تیم است. ساپینتو هنوز نتوانسته تعادل لازم بین احساسات و نظم تاکتیکی را برقرار کند و این موضوع بارها به تیم ضربه زده است.

در مقابل پیکان با برنامه بازی کرد و از اشتباهات استقلال نهایت استفاده را برد. این تیم نه مالکیت بالایی داشت و نه حملات پرتعداد اما در لحظه مناسب ضربه خود را زد. گل علی آزادمنش حاصل تمرکز و استفاده درست از فرصت بود. بعد از گل پیکان عقب نشست و با دفاع منظم استقلال را مجبور به بازی احساسی کرد. آبی‌ها هرچه جلوتر رفتند بیشتر در دام بی‌نظمی افتادند.

 

این شکست تاثیر مستقیمی بر جایگاه استقلال در جدول داشت. تیم با این نتیجه هم از صدر دور شد و هم ممکن است تا رده چهارم سقوط کند. فاصله امتیازی با رقبا کمتر شده و فشار روی کادر فنی و بازیکنان افزایش یافته است. هواداران که امیدوار به قهرمانی بودند حالا نگران از دست رفتن سهمیه هستند. ادامه این روند می‌تواند فصل استقلال را به مسیری متفاوت بکشاند. 

شکست مقابل پیکان هشداری جدی برای استقلال بود. هشداری درباره وابستگی بیش از حد به چند بازیکن خاص. هشداری درباره نوسان فنی و ذهنی تیم. و هشداری درباره از دست دادن فرصت‌هایی که شاید دوباره تکرار نشوند. لیگ برتر ایران جای اشتباهات پی در پی نیست و تیمی که نتواند از لغزش رقبا استفاده کند دیر یا زود تاوانش را می‌دهد. استقلال اگر می‌خواهد به مسیر قهرمانی برگردد باید از این باخت درس بگیرد و تغییرات اساسی ایجاد کند. وگرنه قهرمانی در این فصل مثل فصل های قبلی خیلی راحت از دست می رود، راحت تر از هر زمانی.