کشفی که کسی را خوشحال نکرد!

در ماه میلادی گذشته ، گروهی از دانشمندان شاغل در مرکز پژوهشی خاور بریتانیا، یعنی دانشگاه ایست انگلیا، موفق شدند پس از یک دهه تحقیق و بررسی دقیق ، به راز مخوف اقیانوس اطلس شمالی پی ببرند

کد خبر: ۱۵۳۳۱۵

؛ راز تلخی که از «حقیقتی ناخوشایند» خبر می داد و طنین ناقوس مرگبارش را پایدارتر می کرد. آنها دریافتند که از اواسط دهه 90 تا سال 2005 میلادی ، از میزان جذب دی اکسید کربن در این اقیانوس به طرز محسوسی کاسته شده و اکنون مقدار آن به نصف رسیده است . مفهوم ساده این کشف بزرگ ، اما تلخ آن است که ممکن است ضریب جذب دی اکسید کربن به وسیله اقیانوس ها ، به دلیل اشباع شدن این چالاب های بزرگ و حیاتی کره زمین ، با کاهشی محسوس روبه رو شود که در آن صورت ، دیگر حتی نمی توان به سهم کنونی این محیطهای آبی ارزشمند در جذب CO2 و کاهش روند شتابناک جهان گرمایی (Global Warming) دل خوش کرد!
حقیقت نگران کننده ای که منجر به آمادگی برای پذیرش خطری بزرگتر می شود، آن خطر این است که روند انتشار گازهای گلخانه ای در نیوار و گرم شدن کره زمین ممکن است شتابناک تر و سریع تر از آن چیزی باشد که حتی بدبین ترین متخصصان اقلیم شناس ، اکولوژیست و طرفداران محیط زیست برآورد کرده بودند. یادمان باشد که اقیانوس ها مسوول جذب سالانه حدود 3میلیارد تن دی اکسید کربن هستند و هم اکنون حدود 38هزار میلیارد تن کربن را در خود ذخیره کرده اند. در بزرگی این رقم ، همان بس که بدانیم مجموع کربن ذخیره شده در زیست توده گیاهی جهان حتی به یک هزار میلیارد تن هم نمی رسد. به عبارتی بهتر، اقیانوس ها بزرگترین بانک ذخیره و حبس کربن در جهان هستند، به نحوی که از مجموع حدود 50هزار میلیارد تن کربنی که هم اکنون در بخش های گوناگون کره زمین (از جمله سوخت های فسیلی ، خاک و گیاهان ) ذخیره شده است ، حدود 78درصد آن به تنهایی در اقیانوس ها موجود است (Lambert 2000 وTurner) بنابراین اگر قرار باشد این تله های پرقدرت طبیعی و این شکارچیان ماهر کربن ، نتوانند به وظایف خود عمل کنند، تا چه اندازه حیات با خطراتی جدی در کره زمین مواجه خواهد شد. فقط کافی است توجه داشته باشیم که به باور بسیاری از اقلیم شناسان ، چنانچه غلظت CO2 موجود در نیوار 2 برابر شود، متوسط دمای هوا نیز تا حدود 5 درجه سانتی گراد افزایش خواهد یافت . این در حالی است که افزایش تنها نیم درجه سانتی گراد بر دمای متوسط کره زمین ، برابر است با تحمیل زیانی 2هزار میلیارد دلاری بر اقتصاد جهانی و پسرفتی محسوس در ارزش های غیرقابل تبادل منابع طبیعی و تنوع زیستی جهان. اینک از شما می پرسم : آیا دانشمندان مرکز پژوهشی ایست انگلیا ، حق ندارند از جدیدترین یافته های علمی خویش ناخشنود باشند؛!