با دکتر محمدباقر قالیباف شهردار تهران اعتقادی به سهم خواهی در سیاست ندارم
حالا دیگر دکتر قالیباف برای مردم تهران به مردی تبدیل شده است که می خواهد شهرداری را به یک اتاق شیشه ای تبدیل کند تا همه چیز
به دلیل همین نگاه شیشه ای هم هست که شهردار پایتخت معمولا در مصاحبه های خود صریح سخن می گوید و همواره از برخی بداخلاقی های سیاسی که گریبان طرح های فنی و کارشناسی را گرفته است ، انتقاد می کند.
قالیباف که خود را متعلق به جناح اصولگرایان می داند، معتقد است در عرصه عمل باید عقلانیت ، اعتدال ، کارآمدی و ارزش گرایی سرلوحه همه اقدامات قرار گیرد تا مردم به دور از شعارزدگی به مسوولان اعتماد کنند.
شهردار 46ساله تهران که زاده طرقبه مشهد است ، هفته پیش میهمان نشست ماه موسسه جام جم بود و به پرسش های خبرنگاران ما پاسخ گفت : آنچه در پی می آید، حاصل این نشست 2ساعته است.
آقای دکتر، همواره از شما شنیده ایم می خواهید شهرداری را به سوی یک نهاد اجتماعی سوق دهید.آیا در این مسیر موفق بوده اید؛
ابتدا تشکر می کنم که در جمع دوستان جام جم هستم. از نخستین روزی که در شهرداری توفیق حضور یافته ام ، اولین باری است که به عنوان شهردار در یک مجموعه رسانه ای و فرهنگی حضور می یابم و البته اتفاقی هم «جام جم» را انتخاب نکرده ام. از نظر من روزنامه «جام جم» روزنامه ای است تاثیرگذار و منصف که در مسیر انقلاب اسلامی ، ارزش های نظام ، خواسته های مردم و رهبر معظم انقلاب حرکت می کند. من همواره به دوستان خودم گفته ام در حوزه شهری هم اگر نقدی در «جام جم» به عملکرد ما چاپ شده ، نقدی منصفانه و حرفه ای بوده است اما درباره پرسش شما، باید بگویم وقتی به شهرداری آمدم ، فعالیت چندین دوره شهرداری ها را بررسی کردم ، چه پس از انقلاب و چه پیش از انقلاب . نتیجه این بررسی آن شد که با همه حرکتهای قابل تقدیری که در گذشته ها شده ، مهمترین نکته ای که من در شهرداری باید به آن توجه کنم ، این است که شهرداری را به سوی یک نهاد اجتماعی ببرم . شهرداری یک سازمان خدماتی است ، با همه فعالیت های فرهنگی که شاید در مقاطعی هم برجسته بوده است ، اما به اعتقاد من شهرداری باید از یک سازمان خدماتی ، کاملا به یک نهاد اجتماعی تبدیل شود که بتواند رسالت واقعی خود را بدرستی انجام دهد.بر این اساس در 3حوزه کار و فعالیت ، تعلیم و تربیت و اوقات فراغت و رفاه می توان ماموریت شهرداری را ارزیابی کرد. بگذارید خاطره ای برایتان تعریف کنم . روزی هنگام اجرای طرح جهادی 137، پیرزنی 85ساله مرا دید و گفت : پسرجان از این که کوچه ما را آسفالت کردی ، دستت درد نکند، اما اگر این کار را هم نمی کردی ما هنوز روی آسفالت 20سال پیش راه می رفتیم . اگر می خواهی کاری بکنی ، بیا برای پسر من و بچه های او که هر روز با خطر اعتیاد و بیکاری و هزار مشکل دیگر مواجه اند، کاری انجام بده. من همیشه می گویم ای کاش در عرصه مدیریتی همه ما مثل آن پیرزن 85ساله نگاه می کردیم که در کنار نیازهای مادی و خدماتی شهروندان ، به نیازهای فرهنگی و اجتماعی آنها هم توجه داشتیم . در دوره جدید فعالیت شهرداری ما روی این موضوع متمرکز هستیم و یکی از دلایل سر زدن من به موسسات فرهنگی و رسانه ها هم این است که به طور جدی در این مسیر به یکدیگر کمک کنیم ، چرا که همان طور که قبلا گفته ام ، مشکلات شهر تهران ، مشکل پول و مسائل کالبدی نیست ، مهمترین آنها، مشکلات حقوقی و فرهنگی است که باید مورد توجه قرار گیرد.
نکته مهمی که شما همیشه در سخنانتان به آن تاکید دارید، اهمیت مدیریت واحد شهری و حرکت به سمت دولتهای محلی است. موانع رسیدن به مدیریت واحد شهری چیست؛
نکته مهم ، اهمیت شوراهای شهر و شهرداری است که متاسفانه این نگاه در کشور ما وجود ندارد. این حرف مرا هم سیاسی تعبیر و تحلیل نکنید. شاید اگر من هم امروز در دولت بودم ، این گونه نگاه می کردم . من معتقدم باور غلطی در ساختار اداری و سیاسی کشور ما وجود دارد و آن هم روحیه تمرکزگرایی و بی توجهی به تولید ثروت ، قدرت ، معرفت و منزلت توسط مردم است و تا این باور اصلاح نشود، ظرفیت انبوه مردم از مدار تولید معرفت و ثروت خارج شده است .شوراهای شهر و شهرداری ها اگر به سمت مدیریت واحد شهری و دولتهای محلی نروند، به 6 اصل قانون اساسی بی توجهی کرده اند. باید حرفهای شهید دکتر بهشتی در مجلس خبرگان رهبری همواره در گوشمان طنین انداز باشد که شوراها و مدیریت شهر باید تبلور کلام رهبر معظم انقلاب بر مردم سالاری دینی باشد، اما هر چه بیشتر پیش می رویم ، شوراهای شهر را محدودتر می کنیم و اختیاراتش را کاهش می دهیم . اشکال مهم دیگر این است که ما در حوزه دولتهای محلی و شوراها و مدیریت شهری تجربه کافی نداریم . این تجربه در بسیاری از کشورها به 150 سال می رسد، در حالی که همه تجربه ما در این عرصه فقط 8سال است ،آن هم با این همه فراز و نشیب ها و سختی ها. همین الان که من در خدمت شما هستم ، بسیاری از شهرهای مهم و مراکز استان کشور که کلانشهر هم محسوب می شوند، شهردار ندارند. این ، ضعف ما را در این حوزه نشان می دهد که به طور جدی به کار فرهنگی و ارتقای سطح آگاهی مردم نیاز دارد. ما باید ظرفیت هایی به وجود آوریم که هم نگاه دولت مرکزی اصلاح شود و هم ظرفیت در دولتهای محلی به وجود آید و اگر این اتفاق بیفتد، قطعا جهش بزرگی در کشور برای حل بسیاری از مشکلات پیش رو، رخ می دهد. در حال حاضر مشکلات زیادی وجود دارد که گمان می کنیم چون پول نداریم ، حل نمی شود، در حالی که این گونه نیست . وقتی نفت ما به قیمت 27دلار به فروش می رسید، این مشکلات وجود داشت و اکنون هم که نفت را 74دلار می فروشیم ، همچنان وجود دارند. این واقعیتی است که دوستداران واقعی انقلاب و نظام و مردم باید به این موضوعات کلیدی توجه کنند تا بتوانیم این مساله را در جامعه نهادینه کنیم.
یکی از مشکلات شما، سهم شهرداری از تبصره 13 است. آیا این سهم در سال 86 مشخص شده یا خیر و معوقه های تبصره 13 در سالهای گذشته ، پرداخت شده است؛
به نظر من ، تبصره 13 یکی از تصمیم های بسیار اصولی و اساسی بود که دولت و مجلس گرفت ؛ تصمیمی بسیار عاقلانه ، هوشمندانه و اساسی برای توسعه حمل و نقل عمومی . اما در اجرای آن ، انتقادهای اساسی وجود دارد. همین الان که در خدمت شما هستم ، هنوز سهم ما از تبصره 13 برای سال 86 مشخص نشده است . هنوز تعهدات تبصره 13 در سال 85 ، به طور کامل پرداخت نشده و قطعا این تاخیرها، حوزه حمل و نقل عمومی را با مشکل روبه رو می کند.
چندی پیش ، اعلام کردید که بودجه شهرداری در سال 84 ، 998 میلیارد تومان بوده که این رقم در سال 86 ، به 3400میلیارد تومان رسیده است. پرسش اول این که این درآمد به چه قیمتی حاصل شده و آیا در به دست آوردن آن ، فشاری بر مردم تحمیل شده است و پرسش دیگر این که آیا با توجه به 3برابر شدن درآمد ، خدمات شهری به شهروندان هم رشد 3برابری داشته است؛
بودجه شهرداری در سال 84 که من در مهرماه وارد آن شدم ، تا پایان سال ، به 998میلیارد تومان رسید، البته بودجه نقدی آن که متاسفانه سیستم مالی شهرداری ، سیستمی فرسوده و عقب مانده متعلق به 60 - 70 سال پیش است که فقط پول را محاسبه می کند و زمین و ملک و حتی چک وصول نشده در حساب و کتابها به شمار نمی آیند؛ در حالی که بیشترین دارایی های شهرداری اینجاست و یکی از دلایل عدم شفافیت و کنترل هم مربوط به همین بخش است . براساس قانون شهرداری ها که در سال 1334 تدوین شده ، انجمن شهر یعنی همین شورای شهر امروز، مکلف است که هر 6ماه یکبار درآمد و هزینه خود را به اطلاع مردم برساند؛ در حالی که هر چه تاریخ را طی این سالها ورق بزنیم ؛ جز در سال 85 که من در پرتال شهرداری ، درآمد و هزینه شهرداری را به اطلاع عموم رساندم ، هیچ گاه چنین چیزی را مشاهده نمی کنیم . بحمدالله این توفیق را داشتیم که سیستم مالی شهرداری را از نقدی به تعهدی تبدیل کنیم .نکته مهم دیگر این است که شهرداری برای خدمات شهری و امور عمرانی در ارتباط مستقیم با نرخ تورم قرار دارد. برای مثال قیمت سیمان ، میلگرد، قیر و... که برای انجام پروژه های عمرانی به آن نیازمندیم ، امسال نسبت به سال 84 ، چقدر افزایش داشته است . به هر حال قدرت ما در ساخت و ساز با تورم و افزایش قیمتها متناسب است ؛ یعنی اگر درآمد ما 3برابر شده ، به این معنا نیست که امکان ساخت و سازهای ما هم 3برابر شود، اما این افزایش درآمد به طور دقیق در کارهای عمرانی شهر محسوس است و همه مردم ، این خدمات را مشاهده می کنند.اما این نکته که آیا برای تحصیل درآمد به مردم اجحاف کرده ایم یا خیر، خدمت شما بگویم که کل عوارضی را که مردم به شهرداری تهران می دهند، 5 تا 6درصد کل بودجه و درآمد شهرداری است ؛ یعنی اگر عوارض 3 تا 4برابر هم شود، باز هم نمی تواند بودجه شهرداری را 3برابر کند بنابراین محل درآمدزایی جای دیگر است .توجه داشته باشید که دولت جز در بحث حمل و نقل عمومی و آن هم فقط 50درصد، هیچ کمک دیگری به شهرداری نمی کند و تمام هزینه شهر باید با درآمد شهرداری بچرخد.در حال حاضر، کسانی هستند که آمده اند و زمینهایشان را تجاری کرده اند، بار تجاری به شهر وارد کرده اند، اما حاضر نیستند هزینه تجاری شدن ملک خود را به شهرداری بپردازند. شهرداری از این بابت ، هزاران میلیارد تومان از اقشار خاص در شهر طلبکار است . درست است که ما از دولت هم طلب داریم ، اما کل طلب ما از دولت 500 - 600میلیارد تومان است ، در حالی که هزاران میلیارد تومان از کسانی طلبکاریم که درآمد هنگفت از شهر می برند، اما هزینه آن را نمی پردازند.
آقای دکتر این قشر از افراد قطعا عامه جامعه نیستند.
بله ، ذی نفوذی هایی هستند که نفع می برند اما حاضر نیستند هزینه آن را بپردازند. ما سراغشان رفته ایم و محکم جلوی آنها ایستاده ایم. این بحث هم که مطرح می شود شهر با فروش تراکم اداره می شود، درست نیست ، چرا که شهر، طرح جامع و تفضیلی دارد و میزان واگذاری ها کاملا مشخص است. من همین جا قول می دهم اگر رسانه ها کمک کنند و مردم همراه شوند، کمتر از 2سال درآمد شهرداری به 7500میلیارد تومان هم برسد و حاصل این درآمدزایی ، رفاه آسایش و امنیت شهروندان باشد.
آقای دکتر یکی از مشکلات موجود در شهر تهران آلودگی بصری است که یکی از مشخصه های آن ، طرحهای نیمه تمامی است که حاصل زحمات شهرداران قبلی است. آیا شما هم جزو کسانی خواهید بود که طرحهای نیمه تمام را روی دست مردم می گذارید؛
من معتقدم سرمایه هر مدیر، زمان است. زمان ، مهمترین ثروت ماست که گاهی به آن بی توجهیم . اولا خواهش من این است اگر در سطح شهر تهران پروژه نیمه تمامی را سراغ دارید که شهرداری در آن دخیل است و فعال نیست ، آن را اعلام کنید. طرحهایی بوده که بعضا 16 تا 17 سال روی زمین مانده و اکنون شهرداری آنها را فعال کرده است. اکنون پروژه برج میلاد در سه شیفت کاری فعال است. زیرگذر توحید در دو شیفت کار می کند، بزرگراه شهید زین الدین که برخی به دلایل مسائل سیاسی ، یک سال و نیم وقت مردم و شهرداری را هدر دادند، اکنون در حال انجام است و شبانه روز دارد کار پیگیری می شود. حتی نمای پروژه های ما با قبل متفاوت است. شما اکنون ریخت و پاش ها را در کنار پروژه های عمرانی نمی بینید. اکنون در پروژه سینما آزادی در حالی که در داخل دارد کار بزرگی صورت می گیرد، با این حال به جهت بصری کارگاه ها را در اطراف نمی بینید که نمای شهر را زشت کند.
آقای دکتر، پس از انتخاب شما به عنوان شهردار تهران ، سخنگوی شورای شهر شما را عضو شانزدهم شورا نامید، اکنون تعامل شما با شورای شهر چگونه است؛
از این بابت خوشحالم که می توانم به شما بگویم با آن که در شورای شهر گرایش ها و سلیقه های سیاسی اعضا متفاوت است ، اما انصافا تصمیمات حول محور منفعت شهر و شهروندان گرفته می شود. من گواهی می دهم که در این مدت جز این ، چیزی در شورای شهر ندیدم. تصمیم گیری ها مردمی است و حتی برخی دوستان از نظرات خود گذشت هم می کنند تا تصمیمی به نفع شهر گرفته شود و من مطمئنم ادامه این روند موجب خواهد شد بسیاری از مشکلات تهران حل شود.
به عنوان شهردار پایتخت ، میزان آگاهی شما از اتفاقاتی که درون شهرداری مرکز و مناطق می افتد، چقدر است و آیا نظارتی وجود دارد؛
اول این که از طریق سامانه 1888 نظارت کامل بر طرح مشکلات مردم و تلاش برای حل آنها وجود دارد و من فکر می کنم داده های سامانه 1888 ما را به یافتن نقاط ضعف هدایت می کند. سازمان بازرسی شهرداری هم که همیشه گزارش های خود را ارائه می کند و ما دقیقا می دانیم مردم چه خواسته هایی دارند و کجا از ما ناراضی هستند.
|
اتاق شیشه ای شهرداری من معتقدم باید شهرداری ، شیشه ای و شفاف شود که هر کسی در هر جایی خواست آن را نگاه کند، بتواند به آن دسترسی داشته باشد. برای این که جلوی رانت اطلاعات را بگیرم ؛ چرا فقط فلان شخص یا شرکت باید بداند کاربری فلان زمین چیست؛ این حق همه مردم است که بدانند کاربری ها چگونه است و چگونه خواهد شد. اتفاق بزرگی در شهرداری خواهد افتاد که جلوی فساد گرفته شود. این کارها جلوی ذی نفوذها را می گیرد. ما در کمتر از 2 سال شهرداری را شفاف و شیشه ای خواهیم کرد تا همه مردم بتوانند از اطلاعات آن استفاده کنند. |
این روزها شاهد برخی مناقشه های لفظی بین شهرداری و بخشی از دولت هستیم ؛ منوریل ، BRT ، حتی آرم طرح ترافیک. به نظر شما راه رسیدن به تعامل چیست؛
اول یک نکته را بگویم. من معتقدم موضوعاتی که می شود پشت یک میز بنشینیم و آنها را حل کنیم ، نباید رسانه ای شود. مردم ما خوششان نمی آید که ببینند دو تا مسوول با یکدیگر جدل می کنند. مناقشه راه اصولی حل مشکلات نیست ، اما گاهی ما ناگزیر می شویم پاسخ برخی بداخلاقی ها را به افکار عمومی بدهیم. مثلا در حادثه «بنتون» هر چه سعی کردیم چیزی نگوییم ، دیدیم نمی شود. به قول معروف برخی دوستان آنقدر آش را شور کرده اند که نمی توان آن را بدون پاسخ گذاشت . در بحث مناقشات دولت و شهرداری همه بحثها حول تبصره 13 است که عمدتا بر حمل و نقل عمومی متمرکز است. از قضا اینجا جایی است که اگر یک مقدار عقلانیت باشد ، مشکل حل می شود، چون همه با عدد و رقم سر و کار داریم. مثلا در بحث منوریل من بارها توضیح داده ام که خوب نیست ما موضوعات فنی و کارشناسی را سیاسی کنیم . منوریل یک موضوع کاملا فنی است . به هر حال منوریل صادقیه بدون کار کارشناسی شروع و 18ماه پیگیری شد، آخر کار هم شد 4تا پایه که در نهایت باید جمع شود و به شهر هم هزینه ای را تحمیل کرد.
مساله این است که ما باید به این پرسش پاسخ دهیم که آیا شهر به قطار هوایی نیاز دارد؛ آیا به مترو نیازمندیم و یا با اتوبوس مشکل شهرحل می شود؛
من می گویم شهرطرح جامع دارد و این طرح نشان می دهد که مشکل شهر عمدتا با محوریت مترو رفع می شود. طرح جامع نشان می دهد که ما در یک جای شهر به قطار هوایی نیاز داریم و در جای دیگر مترو و یا قطار روی زمین به کمک می آید. امروز در تمام دنیا مجموعا 250 کیلومتر منوریل احداث شده در حالی که چند هزار کیلومتر مترو وجود دارد. بعد ما براساس کدام منطق می گوییم تهران به 150 کیلومتر منوریل نیاز دارد؛! شاید در برخی جاها صرفه اقتصادی با مترو نباشد، این را طرح جامع به ما می گوید نه سلیقه شخصی افراد. BRT هم کار جدیدی نیست. همه دنیا این طرح را اجرا کرده اند. استفاده بهینه از اتوبوس می شود . BRT این طرح می خواهد این مساله را حل کند که شما در زمان مشخص و با قیمت مشخص به محلی که می خواهید برسید، اما در حال حاضر این گونه نیست . ایستگاه ها درب و داغان است ، مردم باید در صف ها بمانند. جا برای نشستن نیست و زمانی که اتوبوس می آید، آنقدر شلوغ است که جایی برای گرفتن دست هم نیست . ما در شبکه BRT می خواهیم این مشکلات اتوبوسرانی را حل کنیم و حتما این کار را انجام می دهیم .ایستگاه های با قابلیت مفید، یعنی طول 60متر و عرض 3.30 متر طراحی شده و براحتی 70 تا 80 مسافر می توانند در آن بنشینند. همه خودروها به GPS مجهز هستند و زمان ورود هر اتوبوس به ایستگاه مشخص است . آن هم با یک تابلوی دیجیتال که زمان رسیدن مسافر به ایستگاه بعدی هم در اتوبوس مشخص است . ما اکنون اتوبوس های تهران را مانند 50سال پیش مدیریت می کنیم . راننده ، اتوبوس را ساعت 5از شرکت تحویل می گیرد و غروب برمی گرداند و با هیچ وسیله ای نمی توان آنها را کنترل کرد.اگر کسی چوب لای چرخ نگذارد ان شاءالله اول دی ماه خط BRT پایانه آزادی تا پایانه شرق را راه اندازی می کنیم و قضاوت درباره آن را به مردم واگذار می کنیم.
آقای دکتر شنیدن این خبر برای مردم که 70درصد ساختمان های نوساز تهران در مقابل زلزله ایمن نیستند، خیلی نگران کننده بود. برای نظارت بر ساخت وسازها چه کرده اید؛
نظارت به عهده شهرداری نیست ، در بحث زلزله آسیب پذیری ، فرسودگی و کهنگی ساختمان و ریزدانه بودن سه شاخصی است که یک ساختمان را جزو بافت فرسوده به شمار می آورد. ما اولویت را دادیم به مناطقی که هر سه فاکتور را دارند و نوسازی بافت فرسوده را در طول یک سال و نیم گذشته مورد توجه قرار دادیم ، در حالی که 40 - 50 سال است که کسی سراغ این طرح نرفته است .در این زمینه ، اقدامات خوبی انجام شده و بشدت روی آن اصرار می ورزیم . اما درخصوص ساختمان های نوساز، بتازگی تفاهم نامه ای با سازمان نظام مهندسی امضا کردیم که این سازمان باید بر اساس آن نظارت فنی بر احداث ساختمان ها داشته باشد. اکنون امضای برخی مهندسان ناظر در پایان کار برخی ساختمان ها وجود دارد که آن مهندس حتی نشانی ساختمان را نمی داند. مساله دیگر این است که مصالح ساختمانی ما غیراستاندارد است و اینها همه مشکلاتی است که باید برطرف شود.
اجازه بدهید از حوزه شهرداری کمی دور شویم و یک سوال سیاسی از شما بکنیم. شما به عنوان یک سیاستمدار فعال ، در انتخابات آینده مجلس شرکت خواهید کرد یا نه؛ و نتیجه انتخابات را چگونه پیش بینی می کنید؛
من به صراحت می گویم مردم بشدت از افراط و تفریط خسته شده اند و واقعا این جناح بندی های کاذب به این دلیل است که ما فکر می کنیم هر چه رقیب ما بگوید اشتباه است و هر چه ما می گوییم ، درست است. در حالی که این گونه نیست. گاهی وقتها رقیب ما حرف درستی می زند و الزاما ما همیشه درست نمی گوییم. به اعتقاد من در این مسیر نباید گرفتار افراط و تفریط شویم . من معتقدم دوره آینده دوره عقلانیت ، اعتدال ، کارآمدی و ارزشگرایی است و هر کسی بتواند این 4 اصل را به مردم اثبات کند، موفق خواهد شد. فراموش نکنیم دیگر فصل شعار نیست و مردم از شعاردادن های دیگران خسته شده اند. مردم باید کارآمدی و عقلانیت را حس کنند و هر کسی این ویژگی ها را داشته باشد، برنده آینده انتخابات است . این که من در انتخابات آینده چه کار می کنم ، اگر مرا جزو سیاسیون کشور به شمار می آورید، از آن دسته افرادی هستم که در حوزه سیاست اعتقاد به سهم خواهی و باج خواهی ندارم. این را در عمل هم ثابت کرده ام. من در انتخابات شورای شهر تهران سهم خواهی و باج خواهی نکردم. از چه کسی قرار است باج خواهی کنیم ، از مردم؛ ما باید شرایط را به درستی برای مردم ترسیم کنیم تا مشارکت حداکثری اتفاق بیفتد و مردم حضور داشته باشند. من حتما در انتخابات آینده تلاش می کنم مشارکت حداکثری اتفاق بیفتد و می کوشم کسانی که به آرمان های امام و انقلاب پایبند هستند ، موفق بشوند.
در خصوص تعامل شما با جبهه اصولگراها، آیا در انتخابات با گروه 11 نفره اصولگراها هماهنگ خواهید بود یا فهرست جداگانه ای ارائه می کنید؛
من از روزی که پا به عرصه سیاسی گذاشتم ، خود را متعلق به اردوگاه اصولگرایان دانسته ام ، حال اگر بعضی مرا اصولگرا نمی دانند، مشکل آنهاست ؛ چون معیارهای رهبر معظم انقلاب برای اصولگرایی ، دایره ای وسیع تر از آن چیزی است که برخی دوستان می بینند. مجموعه اصولگرا باید به گونه ای رفتار کند که همه سلیقه ها را در مجموعه اردوگاه داشته باشد و یکپارچه پیش رود ، باید نگاهمان را اصلاح کنیم و به دور از سهم خواهی و باج خواهی به پیش رویم.
بصراحت بگویید آن فهرست 11 نفره را قبول دارید؛
بله ، حتما قبول دارم. من محلی از اعراب نیستم که بگویم قبول دارم یا ندارم.
شما در آن چارچوب حرکت می کنید؛
یعنی آنها برای ما تعیین تکلیف کنند؛
سوال این است ، شما در چارچوب اصولگرایان حرکت می کنید؛
من در چارچوب اصولگرایان حرکت می کنم ؛ اما معتقدم دوستان حتما باید جامع تر به موضوع نگاه کنند و گمان می کنم خود دوستان هم این احساس را دارند که باید جامع تر نگاه کنند. ما کمک می کنیم تا این نگاه جامع صورت بگیرد و قطعا این از سر باج خواهی نیست. این نیست که بیاییم و بگوییم مثلث را مربع کنید، حال اگر این اتفاق افتاد و مشکل حل می شود، این طور نیست. اگر آن 4 اصل باشد، دیگر مهم نیست چه شکلی باشد. مهم این است که سهم خواهی نکنیم. نگویم اسم مرا در فهرست بگذارید و اگر نگذارید اصلا قبول ندارم. کجای اخلاق اسلام ، انقلاب ، آرمان های شهدا و امام و خواسته رهبری است که اگر نظر شخص من تامین شد، همه چیز درست است و اگر نشد، همه چیز غلط است؛ اینها بداخلاقی سیاسی است. کلمه سیاست اگر به معنای خردورزی و تدبیر باشد، درست است اما اگر به معنای رندی و... باشد، ای کاش سیاستمدار نباشیم.
آیا شما فهرست جدا می دهید؛
نه ، البته درباره آینده نمی توان چیزی گفت ؛ اما این که بخواهیم اردوگاه اصولگرایان را دچار انشقاق کنیم را نمی پسندم . همه باید در این دقت کنند. مهم این است که در چارچوب انقلاب و نظام پیش برویم و هر کسی بخواهد به این مساله ضربه بزند، چه با انقباضی عمل کردن و چه با وحدت شکنی ، به نظر من هر دو نقض غرض کرده اند.
و پرسش آخر این که به نظر شما سهمیه بندی بنزین به حل مشکل ترافیک کمک کرده است؛
ببینید، سهمیه بندی بنزین کار درستی بود که باید انجام می شد، حداقل برای این که جلوی مصرف مسرفانه را بگیریم ؛ اما همان روز هم که بحث سهمیه بندی مطرح شد، من گفتم این طرح ربطی به کاهش ترافیک ندارد. نگاه کنید بعضی از موضوعات ، بحث عرضه و تقاضاست . فردی که ماشین 40 میلیون تومانی سوار می شود خانه اش فلان قدر قیمت دارد، حمل ونقل عمومی هم جوابگویش نیست ، حتما بنزین لیتری 500تومان هم می خرد. همان طور که الان همین گونه است . آن فرد وارد پمپ بنزین می شود، چک پول 50هزار تومانی می دهد و از ماشینش هم پیاده نمی شود و باک خودرویش را پر می کند. چرا؛ چون برای او این کار صرفه اقتصادی دارد. ما باید مساله عرضه و تقاضا را حل کنیم. با کارهای سلبی نمی توانیم مشکلاتمان را حل کنیم. کارهای سلبی برای ما ایجاد فرصت می کند اما مشکل را برطرف نمی کند. همان گونه که مشکل ترافیک تهران با زوج و فرد، طرح ترافیک ، سهمیه بندی و... حل نشده است . ما باید مشکل ترافیک تهران را با توسعه حمل ونقل عمومی بر بستر شبکه که به دو سوال زمان و قیمت پاسخ می دهد، حل کنیم. یعنی هر کس از خانه اش خارج شد، بتواند با طی مسیر 350متر به اولین ایستگاه برسد و بداند که درچه زمانی و با چه قیمتی به نقطه بعدی خواهد رسید و این کار هم دور از دسترس نیست. باور کنید امکانپذیر است ، اگر عقلانیت بر تصمیمات ما حاکم باشد و مسائل شهری را سیاسی نکنیم.
زهرا عرب / حسین قره
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
پشت پرده اتاقهای دود و طلسـم
