لفاضی های بی اساس

از برادران عرب ، در میان ما بودند، ولی زمانی که گلوله باران ها شدت یافت ، ما از آنان خواستیم شهر را ترک کنند و آنان نیز چنین کردند.

کد خبر: ۱۴۸۵۷۰

وی در ادامه سوالی را از خود پرسید : «چرا امریکا به خود این حق را می دهد که از انگلیس و استرالیا و دیگر ارتشها ، تقاضای کمک کند، ولی ما از چنین حقی برخوردار نیستیم؛».
این سوال چند بار در رسانه ها و مطبوعات غربی مطرح شده است ؛ یا چند بار سوالات مشابهی در دهه 1980 ، درباره افغانستان در مطبوعات شوروی مطرح شده بود. چند بار عبارت مبارزان خارجی ، برای اشاره به ارتشهای مهاجم ، به کار گرفته شده است؛ چند بار تفاسیر و گزارش های مطبوعاتی از این فرض طفره رفته اند که تنها پرسش قابل تصور این است که ارتشهای ما به چه کاری مشغولند و چه چشم اندازی برای موفقیت ما ، قابل تصور است؛ بررسی این مسائل چندان سخت نخواهد بود.
به دلایلی همچون پشتیبانی از ترور یا امریکا و روسیه را مسوول تمامی مشکلات جهان دانستن و یا دیگر لفاظی های مشابه ، حتی به ذهن راه دادن ، پرسش هایی در این باره غیرقابل تصور خواهد بود. پس از هفته ها بمباران ، ایالات متحده حمله زمینی خود به فلوجه را شروع کرد. این حمله با تصرف بیمارستان مرکزی فلوجه آغاز شد.
نیویورک تایمز در صفحه اول خود گزارش داد که سربازان امریکایی ، بیماران و کارکنان بیمارستان را از اتاقها بیرون کرده و به آنان دستور دادند بر روی زمین دراز بکشند و سپس دستهای آنان را از پشت بستند. یک عکس نیز این صحنه ها را به تصویر کشیده بود. این صحنه ها به عنوان دستاوردی ارزشمند به نمایش درآمده بودند.
این گزارش های تکان دهنده از بیمارستان مرکزی فلوجه و خیل عظیم تلفات غیرنظامی اش ، زمانی که افسران امریکایی ، آن را سلاحی تبلیغاتی برای مبارزان نامیدند ، بلافاصله سانسور شدند.
براستی که این چنین سلاح تبلیغاتی ، هدفی مشروع به حساب می آید ، بویژه زمانی که شمار تلفات غیرنظامی بزرگنمایی شده بزرگنمایی شده ، چرا که فرماندهان نظامی این گونه اعلام کردند افکار عمومی را در سرتاسر کشور آشفته کرد که این امر جزو هزینه های سیاسی این جنگ ، به شمار می آید. واژه جنگ ، حسن تعبیری رایج برای تهاجم ایالات متحده است . موقعی که ما در صفحاتی مشابه می خوانیم که هم اینک ، نیروهای امریکایی در حال حمله به مهندسانی هستند که شروع به بازسازی چیزهایی کرده اند که این جنگ ویرانشان کرده است ، فقط این جنگ و نه هیچ عامل دیگری همانند یک توفان . بسیاری دیگر از اسناد مرتبط نادیده گرفته شدند. شاید به این علت که بیش از اندازه کهنه و عجیب و غریب بودند. برای مثال ، یک بند از کنوانسیون های ژنو اذعان دارد که «تاسیسات ثابت خدمات درمانی و واحدهای پزشکی سیار ، در هیچ شرایط نبایستی مورد حمله واقع شوند بلکه طرفهای جنگ در هر حالت باید از اینها محافظت به عمل آورند.»
صفحات اول روزنامه های مهم جهان ، جنایات جنگی ای را به تصویر کشیده اند که طبق قانون ایالات متحده ، رهبران سیاسی امریکا به خاطر ارتکاب این جنایات ، می توانند به اشد مجازات یعنی مجازات اعدام محکوم شوند ، در صورتی که پرتاب کردن بیماران از روی تختهایشان و زدن دستبند به آنان ، به مرگشان منجر شود.
در امریکا ، این گونه قضایا ارزش بررسی دقیق یا حتی هیچ گونه عکس العملی را ندارند. منابع خبری عمده چنین ادعا کردند که ارتش امریکا تقریبا به تمامی اهداف و حتی فراتر از برنامه اش ، دست یافت ، چرا که شهر فلوجه ، بشدت ویران شده است ولی این هنوز یک موفقیت کامل نبود.
اجسادی ناشناس در خانه ها و یا در خیابان ها مشاهده شدند که وجودشان یک راز محسوب می شود. نیروهای امریکایی ، جسد یک زن را در خیابانی در فلوجه پیدا کردند ولی معلوم نبود که وی عراقی است یا خارجی . گویا این امر ، یک سوال حیاتی به شمار می آید. اخبار صفحه اول یک روزنامه نیز از یک فرمانده ارشد نیروی دریایی امریکا نقل کرده است که می گوید: حمله به فلوجه بایستی در کتابهای تاریخ ثبت شود. شاید وی درست گفته باشد. پس اگر چنین است ، ما بخوبی می دانیم که این حادثه باید در کدام صفحه تاریخ نگاشته شود. شاید فلوجه درست کنار گروزنی ، شهری هم اندازه آن و همراه با عکسی از بوش و پوتین که به یکدیگر چشم دوخته اند ، ثبت شود. کسانی که این حوادث را تحسین می کنند و یا آن را روا می دارند ، می توانند صفحات دلخواه خود از تاریخ را برگزینند. گزارش رسانه های مختلف از این تهاجم ، مثل هم نبودند.
مقامات عالیرتبه ایالات متحده ، الجزیره قطر ، مهمترین شبکه خبری در جهان عرب را به خاطر تاکید فراوان بر تلفات غیرنظامی در جریان تخریب فلوجه بشدت مورد انتقاد قرار دادند.
مشکل رسانه های مستقل ، بعدها زمانی که این شبکه خبری در راستای آماده سازی برای انتخابات آزاد ، از عراق اخراج شد، بخوبی حل شد.
صرف نظر از منابع عمده خبری ایالات متحده ، همچنین می توان دید که دکتر سامی الجمیلی شرح داد که چگونه هواپیماهای جنگی امریکا ، اداره مرکزی بهداشت (محل کار وی) را بمباران کردند که به کشته شدن 35 بیمار و 24 تن از کارکنان آنجا منجر شد. گفته های وی را گزارشگر عراقی رویترز و بی. بی.سی ، تایید کرد و نیز دکتر ایمن العانی از بیمارستان مرکزی فلوجه گفت که تمام ساختمان مرکز بهداشت که وی اندکی پس از حمله به آنجا رسید ، روی بیماران خراب شد. نیروهای مهاجم گفتند که این گزارش ، بی پایه و اساس است . در یک نقض فاحش قوانین بشردوستانه بین المللی ، نیروهای امریکایی مانع از ورود صلیب سرخ عراق به فلوجه شدند. سرفایجل یانگ ، رئیس صلیب سرخ انگلیس ، این اقدام را محکوم کرد. وی گفت که این اقدام ، پیشینه خطرناکی بر جای می گذارد صلیب سرخ درباره تامین نیازهای مردمان محلی که با یک بحران مواجه شده اند اختیار تام دارد. شاید این جنایات اضافی ، پاسخی به بیانیه رسمی کاملا غیرمعمول کمیته بین المللی صلیب سرخ بود که تمامی طرفهای درگیر در عراق را بخاطر بی اعتنایی کامل به انسانیت ، محکوم ساخته بود. یک پزشک عراقی به نام علی فضیل در گزارشی که به نظر می رسد اولین گزارش از فلوجه پس از اتمام عملیات باشد ، گفت که به نظر وی ، شهر کاملا ویران شده بود. آن شهر مدرن هم اکنون ، شبیه شهر ارواح است . وی اجساد شماری از مبارزان عراقی را در خیابان ها مشاهده کرد. به آنان دستور داده شده بود که پیش از شروع تهاجم ، شهر را ترک کنند. پزشکان گزارش دادند که همه کادر پزشکی ، در زمان شروع حمله ایالات متحده به اتاقی هدایت شده و به دستور امریکایی ها، حبس شده بودند. هیچ کس نمی توانست وارد بیمارستان شود و مردم شهر از شدت خونریزی ، در حال جان سپردن بودند.