زمین خوردن کشتی به چه قیمتی؛

سقوط و زمین خوردن کشتی در میدان جهانی باکو تاثیرات و تبعات منفی و ناخوشایندی را برای پرافتخارترین ورزش تاریخ کشورمان به همراه داشت.

کد خبر: ۱۴۷۵۳۲

تا جایی که همه دوستداران و شیفتگان به کشتی و کشتی گیری از اهالی کشتی گرفته تا جماعت گوش شکسته را در بهت و حسرت فرو برد. زمین خوردنی که هم از لحاظ مادی و صرف میلیاردی و هم معنوی برای کشتی ما بسیارگران آمد.
برای ورزشی که از قدمت و افتخارات تابناکی در جهان کشتی برخوردار بوده ، سقوط از جایگاه دومی جهان تا رتبه هفتمی چه معنایی دارد و این سیر قهقرایی را چگونه می توان توجیه کرد؛ آری ، کشتی که ریشه در فرهنگ و آیین ، تاریخ مذهبی و اسلامی ما دارد با همه کبکبه و دبدبه و آن همه ید بیضا چنان در دایره طلایی و تشک های کشتی گیری باکو گرفتار و زمین گیر شد که تنها عمق این فاجعه و ناکامی را در قالب واژه ضربه فنی شدن کشتی در آوردگاه جهانی باکو می توان تعبیر و تلقی کرد.

گرچه در تاریخ حضور کشتی گیران ایرانی در عرصه های بین المللی همچون مسابقه های جهانی و بازیهای المپیک فراز و نشیب های فراوانی در عملکرد و کارنامه کشتی گیران کشورمان رویت شده که همواره به عنوان نقطه تاریکی در پرونده کشتی ایران باقی مانده است و پاک شدنی و فراموش شدنی هم نیست ؛ اما به عنوان نمونه بارز و دردآور ناکامی های تاریخی کشتی ایران می توان به 2رویداد مهم المپیکی و جهانی اشاره کرد. نخستین ناکامی بزرگ و تاریخی کشتی در سالهای آغازین و حضور کشتی ایران در المپیک یعنی به سال 1948 و در لندن رقم خورده و به دنبال آن این اتفاق تلخ در مسابقه های جهانی سال 1982 ادمونتون کانادا تکرار شد که در هر 2 بار ، در میان تعجب و ناباوری همگان ، کشتی ایران سهم و نصیبی از مدالها نبرد و کاروان کشتی دست خالی به میهن بازگشت .کشتی ایران پس از پشت سر گذاشتن ناکامی سال 1982 که پس از 34 سال صحنه مهم جهانی را مغبون و باناکامی کامل ترک کرد ، طی 25 سال گذشته روند رو به جلویی را طی کرد و افتخارات قابل توجهی را هم به ارمغان آورد و توانست عناوین قهرمانی جهان در سال 1956 ملبورن و 1961 یوکوهاما را به 2 برابر افزایش دهد.
با این تفاوت که در این رهگذر در هر 2 باری که احراز قهرمانی جهان برای کشتی ایران در سالهای 1998 و 2002 میسر شد به لطف شرایط میزبانی و در خانه جشن قهرمانی به راه افتاد.
در نگاهی به فراز و فرودها و نوساناتی که در عملکرد و نتایج کشتی و کشتی گیران رقم خورد، به رقابت های جهانی 2005 بوداپست مجارستان می رسیم که رنسانس کشتی در آن به وقوع پیوست . در واقع افت و نزول کشتی ایران در جهانی بوداپست از بابت نتیجه گیری انفرادی و نزول تا رده ششمی تیمی ناشی از همین خانه تکانی و دگرگونی کلی بود که 6چهره تیم ملی را نسبت به بازیهای المپیک 2004 آتن تغییر داد. با توجه به پایان رسیدن عمر قهرمانی و اشباع شدن تعداد کثیری از نامداران گذشته کادر فنی جوان تیم ملی متشکل از محسن کاوه ، غلامرضا محمدی ، امیر توکلیان و عسکری محمدیان در این برهه با جسارت و آینده نگرانه عمل کرد. گرچه مهدی حاجی زاده به عنوان تنها بازمانده از تیم آتن در ترکیب مسافران بوداپست قرار گرفت ، اما نوارناکامی های قهرمان سال 2002 جهان در بوداپست هم ادامه داشت . از جمع تازه واردان هم فقط مراد محمدی صاحب مدال برنز شد و ملی پوشان اوزان دیگر همچون تقی داداشی ، مسعود واحدی ، امیرعباس گنجی و فردین معصومی در اولین حضور جهانی خود از دستیابی به مدال بازماندند. در نهایت ، کشتی ایران تا مکان ششم جدول رده بندی تیمی نزول کرد. اگر عملکرد تیم ملی کشتی آزاد را در 2 میدان جهانی 2005 بوداپست و 2007 باکو که هر دو نازل و انتقادآمیز به شمار می آیند مورد ارزیابی و قیاس یکدیگر قرار بدهیم بدون شک نزول و کسب مقام ششمی در بوداپست نمی تواند همچون هفتم شدن در جهانی باکو غم انگیز و دردآور تلقی شود هر چند تاوان این سنت شکنی و جوانگرایی بجا و آینده نگرانه را مردان عاشق و وقف شده در کشتی همچون محمدرضا طالقانی و محسن کاوه سرمربی وقت کشتی آزاد پس دادند و سازمان تربیت بدنی تحت تاثیر جو ظاهری دست به تغییرات کلی در فدراسیون کشتی زد اما فراموش نکنیم شرایط برای کشتی ایران در این دو میدان با یکدیگر منافات و تفاوت بسیاری داشت . بخصوص از لحاظ شرایط مالی فدراسیون ، تدارکات و امکانات تبیین شده برای اردونشینان تفاوت از زمین تا آسمان بود. توجه داشته باشیم ملی پوشانی راهی باکو شدند که به مراتب میدان دیده و با تجربه تر از نفرات شرکت کننده در جهانی بوداپست بودند.تایید این نکته که کشتی آزاد ایران در باکو بدجوری زمین خورد و برای بلند شدن و جمع شدن راه سختی تا المپیک پیش رو دارد به منزله جوسازی ، شانتاژ بازی و در نهایت تشدید دردهای کشتی نیست ، بلکه تلنگر و گوشزد بیشتر برای باور داشتن عمق این شکست در سالی است که اهداف مهمی چون کسب سهمیه المپیک را هم در باکو نیز در دستور کار داشتیم اما کارنامه ملی پوشان آزادکار در هر دو جنبه نتیجه گیری و سهمیه المپیک ناچیز و ناقابل بود. در کشتی آزاد از جمع 28 مدال توزیع شده فقط 2نقره و برنز نصیب ما شد ، ضمن این که کسب 2 سهمیه از 7وزن نیز به هیچ وجه حد نصاب و دستاورد رضایت بخشی نیست .در بررسی عملکرد آزادکاران در مصاف با حریفان جهانی نکته تاسف آور به شیوه مبارزه ملی پوشانی است که پیش باخته و ناتوان ظاهر شدند و در لابه لای برنامه های غیراصولی و سلیقه ای کادر فنی آنچنان له شدند و براثر برنامه ریزی غلط در دوران قرنطینه و رژیم غذایی ایام سخت و دشواری را پشت سرگذاشتند و همین مساله باعث شد بچه های ما هنگام رویارویی با حریفان از شرایط مطلوب و آرمانی به دور باشند و با بدنی ناتوان و فرسوده روی تشک مبارزه حاضر شوند.اگر نخواهیم ناکامی ، زمین خوردن و سقوط تیم ملی کشتی آزاد را به گردن شخص خاصی بیندازیم و تمام نابسامانی های فنی را قائم به یک نام ندانیم اما تردیدی نیست سیر قهقرایی که کشتی ایران از گوانگجو 2006 تا باکو 2007 طی کرد حکایت از برخی برنامه ریزی غلط و نبود جسارت و هوشمندی و عقل سلیم در مجموعه ای به نام کمیته فنی و کادر مربیان تیم ملی کشتی آزاد دارد.در باکو هیچکدام از مردان نامی گوانگجو همچون مراد محمدی ، اصغر بذری و فردین معصومی که به ترتیب صاحب گردن آویزهای طلا، نقره و برنز شدند نه به مدال ، حتی به سهمیه المپیک هم نرسیدند تا عملکرد کادر فنی بیش از پیش زیر سوال برود.
در این میان فقط رضا یزدانی موفق به تکرار مدال برنز سال گذشته اش شد و مرغوب ترین مدال ایران در باکو به کشتی گیری رسید که فقط 2 هفته به عنوان ملی پوش در اختیار مدیر و سرمربی کشتی آزاد بود و در جمع کادر فنی تیم ملی شاید کمتر کسی به راهیابی سعید ابراهیمی به مراحل دوم به بعد امیدوار بود، چه برسد به حضور در فینال و کسب مدال نقره که تمام این موارد نشان دهنده عدم شناخت مربیان تیم ملی نسبت به قابلیت ها، قوت و ضعف ملی پوشان خودی بود.در این میان نباید از نقش و راهنمایی علیرضا حیدری هنگام مسابقه ها و رویارویی ابراهیمی با حریفان جهانی او بی تفاوت بگذریم . با توجه به شناختی که سرمربی کشتی آزاد از رقبای گذشته داشت و روحیه جنگندگی و نترس بودن ملی پوش نهاوندی ، سرانجام کشتی آزاد هم در جمع فینالیست صاحب سهم شد هر چند ابراهیمی در فینال ، حریف کشتی گیر ششدانگ روسها یعنی حاجی مراد گاتسالوف نشد اما باخت ابراهیمی به قهرمان المپیک آن و دارنده 3 مدال طلای جهان از ارزشهای جانشین شایسته حیدری نه تنها کم نمی کند بلکه باید اذعان کرد برای لشکر شکست خورده کشتی آزاد ایران نقره ابراهیمی ارزشی بسان طلا داشت . به یاد داشته باشیم روسها در باکو آنچنان مقتدر و با صلابت ظاهر شدند که در 6 وزنی که نماینده داشتند جز طلا نصیبی نبردند.
و جان کلام این که بدون هیچ اغراقی باور کنید کشتی در باکو زمین خورد و برای بلند شدن و اوجگیری دوباره به تفکری نو در جمع عقلای فنی نیاز دارد.