عواقب سوء حمله به عراق

مدتها پس از پذیرش رسمی این که دستاویزهای اولیه برای حمله به عراق ، فاقد ارزش بودند، سیاستمداران کلیدی شروع به تکرار آن بهانه ها کردند، در ژانویه 2005 ، بیل فرسیت ، رهبر اکثریت سنا، حمله به عراق را به این دلایل توجیه کرد که

کد خبر: ۱۴۲۸۸۷

«تکثیر مخاطره آمیز سلاحهای کشتار جمعی باید متوقف و سازمان های تروریستی باید نابود می شدند.»
ظاهرا توجهی به این مساله نمی شد که این بهانه ها رسما رها شده بودند و نیز این که حمله به عراق ، تهدیدات تروریستی را افزایش داد و همچنین به تکثیر خطرناک سلاحهای کشتار جمعی ، سرعت بخشید.
قبل از این کار فرسیت ، جان پرادوس ، تحلیلگر اطلاعاتی و امنیت ملی ، در دقیق ترین بررسی مستند، طرح بوش برای متقاعد کردن امریکا و جهان در مورد این که حمله به عراق ضروری بود را نمونه ای عینی از فریبکاری دولت وی معرفی می کند که نیازمند سخنرانی های عمومی دروغین و دستکاری فاحش اطلاعات نیز بود.» برنامه ریزیان دولت بوش می دانستند که «برنامه سلاحهای کشتار جمعی عراق دقیقا برخلاف پیغام های مکرر بوش به مردم امریکا نوظهور و در عین حال ، رو به زوال بود تا حدی که انگار وجود خارجی نداشت.»
برای اجرای این فریبکاری به خاطر مبادرت به یک اقدام فوق العاده ، اطلاعات واقعی مرتبا تحریف ، دستکاری و نادیده گرفته می شدند؛ داستانی که استلزامات هولناکی برای امریکا و جهان در قرن بیست ویکم در پی داشته است.
پرادوس می گوید: «بوش نه تنها با این بازی اش ، امریکایی ها را فریب داد، بلکه باعث سرافکندگی آنان نیز شده است ، مردم امریکا دوست ندارند خودشان را به عنوان متجاوز ببینند، اما چیزی که در عراق رخ داد، تهاجم نسنجیده ای بیش نبود.
شواهد این فریبکاری در حال انباشته شدن بودند. در می 2005 یکسری از اسناد معروف به یادداشت های داونینگ ، استریت در روزنامه تایمز لندن منتشر شد. یک یادداشت آشکار می کرد که 2 هفته قبل از آغاز تهاجم به عراق ، دادستان کل ، لرد گلداسمیت ، مشاور قانونی عالی رتبه بلر، به او توصیه کرد که «تغییر رژیم نمی تواند هدف حمله ای نظامی باشد.» او می نویسد «حتی اگر بریتانیا می خواست خود را به هدف اعلانی پایان دادن به برنامه سلاحهای کشتار جمعی محدود کند، این امر وظیفه شورای [امنیت سازمان ملل] و نه دولتهای خاص است تا بررسی کنند که آیا تخلفاتی از این تعهدات رخ داده است یا نه.»
لرد گلد اسمیت سپس افزود که ایالات متحده «دیدگاه متفاوت تری داشت. آنان اصرار داشتند، این واقعیت که آیا عراق ناقض این تعهدات بود یا نه موضوعی است که باید توسط دولتهای عضو خاصی بررسی شود [ولی] من دولت دیگری را که از این دیدگاه حمایت کند، نمی شناسم.» اگر وی فقط می خواست به ایالات متحده اشاره کند، مجبور نبود که عبارت دولتهای عضو خاصی را اضافه کند.