تیغ های گل بارون زده

یک سریال تلویزیونی برای جذب مخاطب به چند عامل نیاز دارد. قبل از شروع سریال نام کارگردان مهم است ، اگر کارگردانی در ذهن مردم اثری خوب به جای گذاشته باشد، کار بعدی او حتما مشتریان خود را خواهد داشت.

کد خبر: ۱۴۱۵۵۴

با اولین قسمت سریال بازیگران آن به چشم می آیند و قصه شروع می شود. یک سریال اگر خوب شروع شود، قصه در اولویت قرار می گیرد وگرنه بازیگران آن اولویت پیدا می کنند. البته برخی سریال ها هستند که همه اینها را با هم دارند و مخاطب مطمئن است که در یک ساعت مشخص در یکی از روزهای هفته می تواند این سریال را برای دیدن «انتخاب» کند. انتخاب یک اثر تلویزیونی از سوی مخاطب نشان از توفیق سازنده آن دارد. وقتی در شبانه روز انبوهی از سریال ها، فیلمها و برنامه های مختلف دیگر از شبکه های مختلف تلویزیون به نمایش درمی آید، «انتخاب» یعنی اینکه کار گرفته است و به مخاطب فراگیر دست پیدا کرده است.
«گل بارون زده» پیش از پخش با این تبلیغات شروع شد که کارگردان آن «عباس رنجبر» است. رنجبر در کارنامه خود کارگردانی سریال هایی چون گوهر کمال ، به رنگ صدف و کوی دامون را دارد. برای آنهایی که قدیمی تر هستند، سریال «به رنگ صدف» این کارگردان بیشتر در ذهن ها مانده است. پس رنجبر کارگردان معروفی برای عموم مردم نیست که مخاطبان با پشتوانه نام او به دیدن سریال ترغیب شوند. «گل بارون زده» اما با بازیگران خوبی شروع کرد، بازیگرانی که برای مردم چهره هایی آشنا هستند و مردم کم و بیش با نوع کارهایی که آنها بازی می کنند، آشنا هستند. ثریا قاسمی ، داوود رشیدی و جمشید جهانزاده.
این 3بازیگر با کلیشه های مرسوم خود در شیوه بازیگری شروع کردند. قاسمی زنی خانه دار که یک راز در دل دارد، داوود رشیدی چند وقتی است با محاسن مرتب در سریال ها دیده می شود، صدایش اما همان صدای قدیمی است و نوع بازی اش هم همانی است که همیشه هست . البته این بار رنجبر او را روی «ویلچر» نشانده است . البته نباید از بازیگر قدیمی چون رشیدی که نقشهای مختلفی را تجربه کرده است انتظار معجزه برای خروج از نقشهای کلیشه ای داشت. نقشهایی که در سالهای اخیر به این بازیگر سپرده شده است ، بیش از این قابلیت تغییر و نوآوری ندارد.
مخاطب جمشید جهانزاده را به عنوان یک شخصیت منفی پذیرفته است. او سالهاست این نقشها را بازی می کند و انگار گله ای هم از این شرایط ندارد. (فقط گاهی رحمانیان با دادن نقشهای متفاوت در تله تئاترهایش نشان داده که این بازیگر قابلیت های زیادی در ایفای نقشهای متفاوت دارد).
رنجبر قسمت اول سریالش را با فضایی تعلیق گونه و پررمز و راز شروع کرد و در قسمت دوم هم آن را ادامه داد، بیننده در این دو قسمت متوجه شد که قرار است قصه آدمهایی را ببیند که در پیروزی انقلاب نقش داشته اند، سالها از آن وقایع می گذرد اما این آدمها هنوز بازتاب های مبارزاتی که انجام داده اند را دریافت می کنند.
این قصه به خودی خود چیز بدی نیست ، اما مشکل از نوع روایت و رابطه آدمها با یکدیگر است. چند شخصیت در کنار هم زندگی می کنند، مسیر زندگی آنها در سرنوشت افراد دیگر تاثیرگذار است .اما این تاثیرگذاری چیزی است که دیده نمی شود. رنجبر برای روایت قصه خود مابه ازای تصویری ندارد و چون کارگردانی خاصی را برای کارش در نظر نگرفته است ، بازیگرانش به قصه گویی افتاده اند.
(سکانسی را به یاد بیاورید که ثریا قاسمی و داوود رشیدی در کات های موازی در دیالوگ هایی سریع قصه مبارزه مرد انقلابی را برای پسر او و برادرزاده اش تعریف می کنند)، شخصیت ها رنگ آمیزی ندارند، پس از قسمت اول و دوم بیننده متوجه می شود، هر کدام از آنها قرار است به چه راهی بروند و سرنوشت آنها عاقبت چه خواهد شد.
رنجبر برای جذب مخاطب بیشتر سعی کرده است به ایجاد «وهم» بپردازد، مثلا جایی راضیه (ثریا قاسمی) را در باغ خانه با یک «صندوقچه زیرخاکی» مواجه می کند و جای دیگر با تلفنهای مشکوک به زهیر یاری سعی می کند، بیننده را به این فضا بکشد که آخر قصه چه می شود؛
مخاطب شاید برای یافتن پاسخ پرسش هایش به پیگیری سریال ترغیب شود اما «لذت بردن» از دیدن یک اثر تلویزیونی نباید نادیده گرفته شود. این لذت از نوع بازی بازیگران ، چیدن درست آنها در کنار هم و نوع روایت قصه به دست می آید. استفاده از بازیگران جوان خوب است ، اما این بازیگران باید درک درستی از بازی مقابل دوربین داشته باشند و فرق بازی تئاتر و مقابل دوربین را بدانند. اما در گل بارون زده گاهی این بازیهای تئاتری آنقدر شدت پیدا می کند که بازی ، بازیگران دیگر و حتی قدیمی ها را نیز تحت تاثیر قرار می دهد. یک سریال تلویزیونی به دلیل طولانی بودن به گروهی از افراد سازنده نیاز دارد.
گروهی که هر کدام بتوانند با طرح ایده و نظرات خود در بهتر شدن کار دخیل باشند اما با نگاهی به تیتراژ گل بارون زده متوجه می شویم که کار نویسندگی ، کارگردانی ، تهیه کنندگی و حتی تدوین را خود رنجبر به عهده داشته است و این «یک نفره» گام برداشتن شاید در آسیب پذیری «گل بارون زده» بی تاثیر نبوده است.