تغذیه مناسب حق اساسی مردم نیست !

«تغذیه مناسب ، حق اساسی مردم » شعار هفتمین کنگره تغذیه است که چندی پیش در شهرستان رشت برگزار شد. یکی از دست اندرکاران صنایع غذایی در مقاله ای انتقادی نسبت به امر نظارت کیفی بر محصولات این صنایع غذایی معتقد است که برخلاف شعار این کنگره ، در حال حاضر عملکرد این کارخانجات و شیوه های نظارتی نشان می دهد «تغذیه مناسب حق اساسی مردم » نیست . این مقاله را می خوانید.

کد خبر: ۱۳۸۹۲

برای ادامه زندگی بعد از هوای سالم ! و آب سالم ! که خود بحثی است مفصل و خارج از این گفتار، غذا ضرورتی است که بر هیچ کس پوشیده نیست . سالیان سال است که صاحب نظران امر غذا گردهم آمده و تازه ترین تحقیقات و پیشرفت های علمی و... را به نحو شایسته ای ارائه می کنند که جای تشکر فراوان دارد و باید گفت دست مریزاد! با افزایش جمعیت ، فقدان وقت و ترویج فرهنگ استفاده از غذاهای آماده در جامعه و وجود آشپزخانه به عنوان دکوراسیون در منزل ، سبب شده تا اکثرا به غذاهای آماده و تهیه شده در کارخانجات و اغذیه فروشی ها روی آورند. همان گونه که می دانیم ، واحدهای تولیدی با کسب مجوز از وزارت بهداشت ، مبادرت به تولید می کنند و براساس قانون ، تولید آنها باید با حضور مداوم مسوول فنی که داری مدرک مرتبط با امر غذاست ، باشد. از آنجایی که فرد مورد نظر حقوق و دستمزد خود را از شرکتی که در آن اشتغال دارد، دریافت می کند و همزمان باید مانع از تخلف در تهیه و تولید مواد غذایی باشد، تطابق این دو موضوع یعنی انجام وظیفه و نظارت دقیق بر روند تولید و در عین حال کسب حقوق و حق الزحمه و اخراج نشدن اگر نگوییم محال ، لااقل با مشکلات متعددی روبه روست . به طوری که اغماض و گذشت از نظارت دقیق برروند تولید، مصرف کننده را مورد تهدید قرار می دهد و با «عدم امنیت غذایی » مواجه می کند و از طرفی مقاومت و پیگیری مسوول فنی در قبال تخلفات کارفرما، موجب اخراج وی می شود که در این مورد بین وزارت بهداشت و درمان و وزارت کار و امور اجتماعی هماهنگی لازم وجود ندارد. به هر حال متضرر اصلی ، مصرف کننده و مسوول فنی خواهند بود و در این میان اغلب اداره نظارت بر مواد غذایی منطقه با نعل وارونه زدن ، از وظیفه قانونی به منظور حمایت از مصرف کنندگان غافل بوده و مدیران و افراد شایسته شاغل در اداره ها که روابط را برقوانین و ضوابط حاکم ندانند، بسیار نادرند. تاسف آورتر این که فارغ التحصیل عزیزی با تداعی تئوری تنازع بقا در کمین نشسته و به محض مشاهده اختلاف موجود بین کارفرما و مسوول فنی بسرعت جای هم صنفان خود را بدون درک موقعیت و شخصیت خویش اشغال کند. معمولا این سیکل معیوب در روند غیرمعقول و ناعادلانه همچنان ادامه می یابد تا کارفرما فرد مورد نظر خود را از جمع کثیر بیکاران پیدا کند تا بتواند بدون رعایت فرمولاسیون مورد تایید وزارت بهداشت و بخصوص استفاده از مواد اولیه نامرغوب و ارزان به جای رقابت در جهت افزایش کیفیت ، سعی در تولید به منظور کاهش قیمت تمام شده و سود بیشتر کند. البته در این میان مدیران شایسته ای که از فرهنگ مدیریت و سرمایه گذاری بهره مند بوده و حق و حقوق مردم را می شناسند، مستثنا هستند. به هر حال همه تولیدات وارد یک بازار مصرف می شوند که مردم عادی قادر به تشخیص و تفکیک درست آنها نیستند. تولیداتی که یا عوارض کوتاه مدت از قبیل عفونت و مسمومیت ایجاد می کنند و یا گاهی عوارضی در بدن به یادگار می گذارند که سالها میهمان بدن مصرف کننده خواهد بود. جنون گاوی ، مواد رادیواکتیویته ، ناراحتی های قلبی عروقی ، سرطان ، سکته و... از جمله میهمانان ناخوانده ای هستند که استفاده از غذاهای آلوده به مواد غیرمجاز و غیرقابل مصرف ، بیشترین درصد خطرات مورد بحث را خواهد داشت و هر ساله بهای سنگین برای درمان - البته اگر قابل درمان باشد - پرداخت می شود! براستی چگونه می توان به «ایمنی غذا» فکر کرد، در حالی که ماهها شیرهای خشک عراقی حاوی رادیو اکتیویته در واحدهای تولیدی مانند کیک و کلوچه ، لبنیات ، سوسیس و کالباس ، پفک و... به کار رفت و سلامت مصرف کنندگان را به مخاطره انداخت ؛ اما کسی مسوولیت آن را به عهده نگرفت و چه بسا اکنون نیز برخی از تولیدکنندگان در حال مصرف بسیاری از مواد مضر باشند که متاسفانه نظارتی بر کار آنها وجود ندارد. چگونه می توان به «ارزیابی تغذیه و چالش های افت رشد کودکان » پرداخت و «تغذیه مناسب را حق اساسی کودکان » دانست و به فکر کمبود روی ، آهن و انواع ویتامین ها و... بود؛ در حالی که با عدم کنترل دقیق روند تولید مواد غذایی و نیز گسترش تبلیغ مواد مضر در رسانه های مختلف ، قادر به تفهیم کودکانمان در مصرف نکردن پفک ، لواشک ، سوسیس و کالباس و... نیستیم . تولیداتی که از کنترل خارج باشند، عوارض متعدد قلبی - عروقی در انسان به وجود می آورند و ما بدون سعی در برطرف کردن این معضل ، چگونه در اندیشه «روغن زیتون و اهمیت آن برای کاهش عوامل خطرساز بیماری های قلبی - عروقی » باشیم ؛ آیا می توان اثرات مضر مواد شیمیایی و باقیمانده آفت کشها و حشره کش ها و... را در میوه ها و سبزیجات بر سلامت انسان نادیده گرفت و همچنان در هرم غذایی میوه و سبزی را جزو ضرورت مصرف دانست ؛ همان میوه ها و سبزی هایی که سیر فرآیند ناقص را در کارخانجات طی می کنند؛ آیا می توان به فکر «ارتقای فرآیند استفاده از خمیر ورآمده در پخت نان سنتی » بود و در عین حال از جوش شیرین مورد استفاده در تهیه نان ، کیک و کلوچه موجود در کارخانجات و اثرات مضر آن در بدن غفلت کرد؛ آیا با همه جنجالی که برپا شد، می توان با اطمینان گفت حتی نانواهای کشور از جوش شیرین استفاده نمی کنند؛