در این سو ادامه درگیری ها میان طرفداران جنبش فتح و حماس مانع از سرگیری گفتگو می شد تا این که مشعل و عباس در تماسی تلفنی توافق کردند برای پایان دادن به درگیری های داخلی میان 2 جنبش در پاسخ به درخواست عبدالله بن عبدالعزیز، پادشاه عربستان در مکه با یکدیگر دیدار کنند.
محمود عباس و هنیه به همراه هیات همراه خود طی 3 روز با هم به توافق رسیدند که این توافقنامه دارای 4 بند بود: یکی پایان دادن به درگیری ها و جلوگیری از آغاز مجدد و از سرگیری گفتگوها، دوم تشکیل دولت وحدت ملی براساس توافق فراگیر، سوم گام برداشتن برای اصلاح سازمان آزادیبخش فلسطین و بند چهارم مشارکت سیاسی براساس مبانی مورد نظر در تشکیلات خودگردان تکثرگرایی.
براساس این توافق اسماعیل هنیه بار دیگر از سوی عباس مامور تشکیل کابینه دولت وحدت ملی شد؛ همچنین عباس از هنیه خواست به تصمیمات اجلاس سران عرب و نیز منشورهای بین المللی و توافقنامه های به امضائ رسیده از سوی سازمان آزادیبخش فلسطین پایبند باشد، اما در این میان که مساله اصلی اسرائیل بود همچنان در ابهام باقی ماند و هر کس از این توافقنامه برداشتی داشت که البته با موضعگیری سران حماس مبنی بر عدم به رسمیت شناختن اسرائیل این گمانه زنی ها نیزپایان یافت.
عباس 2 هفته به هنیه مهلت داد که کابینه را تشکیل دهد، اما وی در موعد مقرر نتوانست این کار را انجام دهد و مهلتی 2 هفته ای از وی خواست که عباس هم با آن موافقت کرد. 25 اسفند، هنیه براساس توافقنامه مکه ، اسامی اعضای کابینه خود را تسلیم محمود عباس کرد. هنوز 2 روزی از این مساله نگذشته بود که محمود عباس در این شرایط حساس محمد دحلان را به عنوان مشاور امنیتی خود برگزید که این موضوع اعتراض جنبش حماس را در برداشت ، زیرا دحلان فردی است که آثار و پیامد عملکردهای وی در صحنه فلسطین و درگیری میان فلسطینیان همچنان وجود دارد.
به رغم تشکیل دولت وحدت ملی ، درگیری همچنان میان طرفداران 2 جنبش ادامه داشت ودر کنار فشارهای خارجی و تحریم های اقتصادی ، دولت وحدت ملی برای جلوگیری از جنگهای داخلی در نشستی فوق العاده طرح امنیتی ارائه شده از سوی هانی القواسمی ، وزیر کشور را برای توقف ناامنی ها در کرانه باختری و نوار غزه تصویب کرد. بنابراین ، طرح دستگاه های امنیتی از طریق یک مرکز امنیتی واحد و با تصمیم گیری همگانی کار می کرد. این طرح طی 2 مرحله اجرا می شد که مرحله نخست آن 100 روزه و مرحله دوم بلندمدت بود و طی آن شورای امنیت ملی تشکیل و فعالیت سرویس های امنیتی نیز یکپارچه می شد. این طرح خود یکی از مشکلات و اختلاف میان 2 جنبش فتح و حماس را درباره چگونگی سازماندهی نیروهای امنیتی رفع می کرد، اما به دلیل عدم همکاری میان روسای امنیتی فلسطین این طرح به مرحله اجرا در نیامد، به طوری که وزیر کشور استعفا کرد. 21 اردیبهشت به دنبال حمله گروهی مسلح و نقابدار به سمت یک گشتی نیروهای امنیت ملی وابسته به فتح درگیری های داخلی در فلسطین دوباره از سرگرفته شد که این بار در عرض چند هفته چنان شدت یافت که در طول یک هفته 110 نفرکشته شدند و دست آخر هم منجر به تسلط کامل گردان های القسام بر غزه شد.
جنبش حماس اعلام کرده است که علت این حمله آن بوده که گروهی از جنبش فتح با سوئاستفاده از موقعیت خود در دستگاه های امنیتی اقدام به ناامنی ، کشتار و بسیاری اقدامات متجاوزانه می کردند و در این سالها خون مردم را در شیشه کرده بودند که البته محمد دحلان را نیز به عنوان راس این فتنه معرفی کردند.
خالد مشعل در یک کنفرانس مطبوعاتی در دمشق گفت: ما با جنبش فتح و شخص ابومازن مشکلی نداریم و فتح یک جنبش مبارزاتی به شمار می رود و اقداماتی که ما در نوار غزه انجام دادیم یک طرح ضربتی و اضطراری برای مقابله با گروهی (از فتح) بود که می خواست خود را بر همه و حتی فتح تحمیل کند.
به دنبال این اقدام ، محمود عباس با رد درخواست مشعل برای انجام گفتگو، در عصر چهارشنبه 23 خرداد دولت وحدت ملی را منحل ، هنیه نخست وزیر را برکنار و با اعلام وضعیت فوق العاده ، سلام فیاض شخصیت مستقل فلسطینی و وزیر دارایی دولت وحدت ملی را مامور تشکیل دولت نجات ملی کرد که در این میان حماس با غیرقانونی دانستن اقدام عباس همچنان بر پابرجا بودن دولت خود تاکید دارد و به کار خود ادامه می دهد.
اکنون اوضاع در فلسطین بسیار پیچیده و بی سابقه شده است. وزرای خارجه اتحادیه عرب در نشستی فوق العاده برای پایان بحران ، تشکیل کمیته ای حقیقت یاب را به منظور بررسی حوادث غزه تشکیل دادند که مورد موافقت حماس قرار گرفت ، اما فتح آن را رد کرد.
در این میان بسیاری از کشورهای عربی ازجمله مصر و نیز کشورهای غربی از اقدامات محمود عباس حمایت کرده و محاصره اقتصادی خود را شکسته اند؛ اما به رغم این حمایت ها وضعیت فلسطین به گونه ای است که نیازمند همکاری تمامی گروههای فلسطینی ازجمله فتح و حماس است و هر کدام بدون دیگری امکان تشکیل دولتی پایدار را نخواهند داشت.
اکنون با توجه به پیچیدگی اوضاع ، آینده ای مبهم پیش روی فلسطینیان است و باید منتظر ماند.