ویتنام مستعمره فرانسه شد

122 سال پیش در روز 9 ژوئن سال 1885 میلادی براساس پیمان تین تسین کشور چین از حقوق خود در مورد پادشاهی آنام (ویتنام) صرف نظر کرد و و رسما قیمومت فرانسه بر 3 ایالت تشکیل دهنده

کد خبر: ۱۳۶۶۳۹

این امپراتوری را به رسمیت شناخت.
ایالت تونکن شمالی که رودخانه سرخ از آن می گذرد ، ایالت آنام در مرکز که بخش اعظم آن کوهستانی است و ایالت کوشین شین در جنوب که در دلتای رودخانه مکونگ واقع شده رسما به مستعمره فرانسه تبدیل شدند.

2 سال بعد از این تاریخ ، فرانسه کلیه متصرفات در آسیای جنوب شرقی ، کوشین شین ، آنام ، تونکن و کامبوج را در اتحادیه هندوچین ادغام می کند و در سال 1893 میلادی لائوس نیز در این اتحادیه ادغام می شود.
برای ویتنامی ها این آغاز یک دوره پرآشوب طولانی در تاریخ دو هزار ساله آنها به شمار می آید.
نخستین سلسله پادشاهی ویتنام شامل 18 پادشاه هانگ از 700 تا 257 قبل از میلاد با پادشاهی وان لانگ در شمال ویتنام کنونی متحد شد.
در این دوران تمدن شکوفای دونگ سان ، یک عصر برنز پررونق شکل گرفت.
در سال 111 قبل از میلاد امپراتوری مرکزی (چین) ناحیه تونکن را فتح کردند و آن را مدت 1000 سال در تصرف داشتند.
چین در سال 679 میلادی کشور آنام را تاسیس کرد و پس از فتح کوشین شین این دو منطقه را ادغام نمود.

در سال 938 میلادی ، نگوکوین پادشاه آنام بر ارتش امپراتوری چین پیروز شد و چین استقلال این کشور را تحت نام دای ویت پذیرفت.
در سال 1413 میلادی چینی ها دوباره بازگشتند.
اما جنبش مقاومت به رهبری له لوا دلتای رودخانه سرخ را در سال 1426 میلادی آزاد کرد و فاتح در سال 1428 سلسله له را تاسیس کرد که تا سال 1788 سلطنت این سلسله ادامه داشت.
اما قدرت واقعی این سلسله از سال 1524 میلادی عملا از بین رفت و قلمروی آنها میان جنگ سالاران تقسیم شد.
با ورود کشیش های ژزویت به آسیای جنوب شرقی ، نفوذ فرانسه در این منطقه رو به افزایش نهاد.
براساس پیمان سایگون در 5 ژوئن سال 1842 ، امپراتور تودوک منطقه کوشین شین شرقی را به فرانسه داد.
فرانسه سپس آنام و تونکن را به تصرف خود درآورد ، اما با مخالفت امپراتوری چین مواجه شد.

با این حال ، به دلیل ضعف و فتور امپراتوری چین که از هر سو از طرف قدرت های غربی که امتیازاتی را در این کشور می طلبیدند ، تحت فشار قرار داشت ، سرانجام در روز 9 ژوئن سال 1885 با امضای پیمان تین تسین قیمومیت فرانسه را بر مناطق تونکن ، آنام و کوشین شین به رسمیت شناخت.
این پایان فرایند استعماری این سرزمین ها بود که در سال 1859 میلادی با اشغال شهر سایگون (هوشی مین ویل کنونی) آغاز شد.
فرانسه مستعمراتی که سرانجام حاکم ویتنام و هندوچین شده بود رسم الخط چینی را با خط کوئک نگو با حروف لاتین که یک میسیونر ژزوییت در قرن هفدهم ابداع کرده بود جایگزین می کند.
سپس فرانسه تعدادی از مسیحیان ویتنامی را در مقام های اجرایی به کار می گمارد که از این هنگام تحقیر بومیان توسط این تشکیلات اداری فاسد آغاز می شود.
با افزایش نارضایتی مردم جنبش های ضد استعماری در هندوچین شکل می گیرند.
تا اینکه پس از حمله ژاپنی ها در جنگ جهانی دوم به هندوچین فرانسه موقتا از منطقه بیرون رانده می شود.

قدرتمندترین جنبش استقلال طلب ویتنام به نام ویت مین به رهبری هوشی مینه به مقابله با ژاپنی ها می پردازد و پس از شکست ژاپن در جنگ جهانی دوم و بازگشت فرانسوی ها جنبش ویت مین که قدرت زیادی یافته بود دست به جنگ چریکی با نیروهای فرانسوی می زند.
این آغاز جنگ خونین ویتنام بود که سرانجام با شکست فرانسوی ها و سپس آمریکایی ها خاتمه می یابد.
به این ترتیب ، در روز 9 ژوئن سال 1885 میلادی براساس پیمان تین تسین چین از تمام حقوق خود بر امپراتوری ویتنام صرف نظر می کند و رسما قیمومت فرانسه بر امپراتوری ویتنام را به رسمیت می شناسد.
این سرآغاز دوره ای پرآشوب استعماری برای مردم ویتنام بود که کشور آنها چندین بار درگیر جنگ های خونین با فرانسه ، سپس ژاپن ، بار دیگر فرانسه شد.

با شکست فرانسه در دین بین فو در 7 مه سال 1954 میلادی ویتنام به دو کشور ویتنام شمالی و جنوبی تقسیم گردید.
با خروج فرانسوی ها از ویتنام ، آمریکایی ها جای آنها را گرفتند که منجر به گسترده شدن جنگ خونین ویتنام شد.
لائوس و کامبوج نیز در این جنگ گرفتار شدند.
در سال 1973 براساس توافقات پاریس ، ریچارد نیکسون رئیس جمهور آمریکا پیمان صلحی را امضا کرد که نخستین شکست نظامی آمریکا در تاریخ این کشور محسوب می شد.

با خروج نیروهای آمریکایی از ویتنام جنوبی ، حکومت سایگون در 30 آوریل سال 1975 میلادی سرنگون شدوکشور ویتنام به لطف شجاعت ، مقاومت و مبارزات مردم خود بار دیگر وحدت و استقلال کامل خود را بازیافت.