امپریالیسم بریتانیا و صهیونیسم

جورج گادلر، فرماندار انگلیسی استرالیای جنوبی ، پس از بازدید از فلسطین در سال 1852 نقشه ای برای استعمار فلسطین ارائه کرد. وی معتقد بود که ایجاد مستعمره نشین های یهودی در فلسطین باعث تضعیف سوریه و شرق خواهد شد. وی همچنین ادعا کرد که 90 درصد از سرزمین فلسطین بدون استفاده و بی مصرف مانده و منتظر مهاجرانی متمدن برای استفاده از آن است.
شاید وی اولین صهیونیستی بود که این افسانه صهیونیستی را ابداع کرد که فلسطین ، سرزمین بدون مردم است که منتظر یهودیان ، مردمانی بدون سرزمین است.
در پی به نخست وزیری رسیدن بنجامین دیزرائیلی در سال 1868 ، گادلر جزییات طرحی برای متمدن سازی فلسطین و شرق به وسیله یهودیان ، ارائه کرد که براساس آن ، انگلیس تامین امنیت یهودیان و فرانسه و روسیه تامین امنیت کاتولیک ها و یونانیان را در فلسطین به عهده گرفتند. در پی جنگ کریمه ، هنری دانت ، مجمع جهانی احیای شرق را تاسیس کرد و طرح اولین مستعمرات کشاورزی یهودی را در فلسطین ارائه کرد. در پی اختراع کشتی بخار و تکمیل کانال سوئز، منافع صهیونیسم و تجارت بین المللی درباره تاسیس مستعمره نشین هایی در طول مسیر هند و چین از طریق ایجاد دولتی یهودی در فلسطین ، به هم نزدیکتر شد. صهیونیست ها استدلال می کردند که با تاسیس دولت یهودی در فلسطین ، حمل و نقل دریایی انگلیس همه تحت کنترل دوستداران انگلیس درخواهد آمد. این استدلال زمانی متقاعدکننده تر شد که بنجامین دیزرائیلی ، سهام شرکت کانال سوئز را به لطف کمک مالی یک خانواده بانکدار یهودی خرید.
صهیونیسم انگلیسی و دکترین گادلر، با انتشار رمان «دانیل دروندا» اثر جورج الیوت (نویسنده ای غیریهودی با نام اصلی ماری آن اوانز) تقویت شد. در این کتاب ، یهودیان به عنوان قهرمانان ملی ترسیم شده بودند. دانیل دروندا می گفت یک مسیحی کامل ، سه چهارم یک یهودی است و بر ضرورت جبران دین اخلاقی مسیحیان به یهودیان اصرار داشت. حتی می توان گفت این کتاب ، روح ناسیونالیستی یهودی ای را برای صهیونیسم ایجاد کرد که الهام بخش تئودور هرتزل نیزشد.