اتوبوس های بی بازگشت

ساعت 10 دقیقه به 8 صبح است که از خانه خارج می شوی تا ساعت 8 و 30 دقیقه به محل کار برسی. با خود می گویی بهتر است به ایستگاه اتوبوس واقع در خیابان امام خمینی که در چندقدمی سر کوچه است بروم

کد خبر: ۱۳۱۸۹۱

، چون علی رغم خاطرات بدی که از انتظارهای طولانی در آن ایستگاه داری چند بار به طور اتفاقی حول و حوش 5 دقیقه به 8 تا 8 و 5 دقیقه صبح ، اتوبوس شرکت واحد را در آن ایستگاه شکار کرده ای و موفق شده ای در اوج ترافیک پل نواب در کمتر از 20دقیقه به محل کارت برسی و نتیجه گرفتی که حتما دیر از خانه بیرون آمده ای وگرنه حول و حوش 8 همیشه اینجا اتوبوس هست.
به هر تقدیر امیدواری در سال جدید حول حالنایی در رانندگان شرکت واحد صورت گرفته باشد یا لااقل محاسبات قبلی تو اشتباه باشد، پس به جای ورود به خیابان امام خمینی و پیاده روی تا تقاطع جیحون و از آنجا تا تقاطع مالک اشتر و کمی بالاتر از آن که ایستگاه اتوبوس های مالک اشتر - فیاض بخش است ، طول کوچه شمالی - جنوبی را به سمت بالا می پیمایی و به خیابان می رسی و فقط چند قدم به سمت غرب می روی تا به ایستگاه مالک اشتر (شهیدان) -فیاض بخش که قبلا به نام انتهای خیابان امام خمینی - فیاض بخش معروف بود برسی.
در ایستگاه اتوبوس که فقط تابلوی زردرنگ معرف وجود آن است ، 4 نفر منتظرند؛ 2 زن در کنار خیابان و 2 مرد در پیاده رو. با دیدن آنها مطمئن می شوی که اتوبوس هنوز نیامده و دقایق خوبی در انتظار توست و می توانی در این روز بهاری و بی ترافیک حداکثر تا یک ربع دیگر در محل کارت در خیابان امام خمینی ، بالاتر از ضلع شرقی میدان حر حاضر باشی. نمی خواهی کنار خیابان منتظر باشی ، پس در پیاده رو جلوی مغازه متروکه ای که در کهنه آن بدون شیشه است می ایستی. از اینجا بهتر می توانی آمدن اتوبوس را از انتهای خیابان امام خمینی ببینی و چند دقیقه زودتر خوشحال شوی.
درست روبه روی تو در آن طرف خیابان طباخی سلیقه سپه مثل هر روز کار خود را شروع کرده است. امروز دو سه نفر مشتری دارد و تو می توانی بخار آب کله پاچه ای را که شاگرد طباخی با ملاقه به کاسه می ریزد، بوضوح ببینی. 5 دقیقه می گذرد. به مرز 10 دقیقه که می رسی خاطرات تلخ انتظارات طولانی قبل به سراغت می آید. روزهای برفی و بارانی زمستان را به یاد می آوری و صف طولانی دانش آموزان و کارمندان منتظر که با طولانی شدن انتظار، از ترس تاخیر یکی یکی به سراغ تاکسی می رفتند و ایستگاه خالی می شد، اتوبوس های لاین مخالف که از مقصد برمی گشتند و هرگز باز نمی گشتند، پدر و مادرانی که دست کودکان خود را گرفته بودند تا به مهدکودک یا دبستان ببرند و تنها برمی گشتند، غرولند شهروندان یا چهره های خشمگین ، گرفته و ساکتی که می رفتند تا تاکسی بگیرند یا از اتوبوس های خیابان های اطراف استفاده کنند. 10 دقیقه یک ربع می شود و سومین اتوبوس لاین مخالف به سمت ایستگاه آخر می رود. بدون این که از بازگشت 2 اتوبوس قبل خبری باشد، از مسافرانی که در ایستگاه منتظر بودند فقط یک خانم چادری باقی مانده که از فرط خستگی در جدول باغچه ای که در فضای خالی ناشی از عقب نشینی چند دستگاه آپارتمان نوساز قرار دارد، می نشیند تا صبح دولتش بدمد. یکی از آقایان تاکسی گرفت و رد آن یکی را گم کردی.
خانم مانتویی که روسری آبی پوشیده به طرف خیابان جیحون قدم می زند تا از اتوبوس های مالک اشتر استفاده کند. ابروهایت گره می خورد و انرژی منفی به سراغت می آید. دیگر از نشاط صبحگاهی و شور بهاری اثری در خود نمی بینی. بین ماندن و رفتن مرددی. آیا به محض رفتن شاهد مقصود می رسد و تمام انتظار مرا بیهوده می کند؛
ایستگاه اتوبوس های مالک اشتر شلوغ است. از آن خانم روسری آبی خبری نیست. معلوم است از تو زرنگ تر بوده و احتمالا الان به نزدیکی مقصد تو رسیده است. خوش به حالش! اینجا معمولا پس از 10 دقیقه انتظار اتوبوس می رسد و تو هم می توانی به گوشه ای از آن آویزان شوی و با تحمل انواع و اقسام فشارهای نرم افزاری و سخت افزاری به مقصد برسی. 8 و 30 دقیقه اتوبوس می رسد و مطمئن می شوی که زودتر از 8 و 45 دقیقه نمی توانی کارت بزنی.
در حالی که میله اتوبوس را محکم چسبیده ای از خود می پرسی این تاخیر، محصول حماقت من است یا نتیجه بی لیاقتی کسانی که مدعی خدمت به مردم اند؛
عصر آن روز در بازگشت از محل کار تا ایستگاه آخر می نشینی تا علت این همه تاخیر را از مسوول خط در کنار پارک چناران جی که مبدا 2 خط مالک اشتر و امام خمینی است جویا شوی و اظهارات او آب پاکی روی دستت می ریزد. به گفته او تعداد اتوبوس های مسیر امام خمینی فیاض بخش از 2 ماه پیش از 17 دستگاه به 3 دستگاه رسیده و آنها هم بیشتر در مسیرهای دیگر مورد استفاده قرار می گیرد. وی علت این مساله را کمبود مسافر در حد فاصل انتهای خیابان امام خمینی تا پس از تقاطع خوش - که محل تلاقی چند خط اتوبوس است - اعلام می کند. این در حالی است که اولا در 8 ماهه اخیر همین وضعیت سرویس دهی در آن خط وجود داشته است ، ثانیا مسافران این مسیر نه تنها کم نیستند بلکه به علت تاخیر بیش از حد اتوبوس پس از مدتی انتظار ایستگاه ها را ترک می کنند، بنابراین موقع رسیدن اتوبوس معمولا ایستگاه ها خالی است.
بدتر از آن رئیس خط می گوید وضعیت سرویس دهی خط در شیفت صبح خیلی بهتر از شیفت عصر است. او حتی دفترش را باز می کند و می گوید: امروز از ساعت 5 صبح تا 13 و 45 دقیقه ، 11 بار از اینجا سرویس داشته ایم.
با سخنان او مطمئن می شوی که انتظار تو برای رسیدن اتوبوس در مدت زمان کمتر از 45 دقیقه بیهوده بوده است. دیگر گوش دادن به بقیه صحبت های او مبنی بر وجود اعتراضات و مشکلات فراوان در این خصوص و ارائه بی نتیجه آن در چند نوبت به مسوولان و این که می خواهند اتوبوس های این مسیر را پولی کنند، ولی نمی توانند. بی فایده است.
آیا نوشتن این مشکل فایده ای دارد؛!