مذهب روی اینترنت

برنامه های مذهبی و معارفی سیما هیچ گاه با هدف ایجاد اوقاتی شاد و مفرح برای بیننده ساخته نمی شوند. این برنامه ها تولید می شوند تا نکاتی مذهبی را به بیننده خود منتقل کنند و در بهترین حالت او را به درکی تازه از مذهب برسانند.

کد خبر: ۱۲۷۰۲۳

شاید همین مساله است که کار ساخت چنین برنامه هایی را مشکل و پرمخاطب بودن آنها را با چالش مواجه می کند. در دهه اول محرم ، هر شب از شبکه قرآن شاهد پخش برنامه ای با نام «شبهای گفتگو» بودیم.
این برنامه هر شب به صورت زنده بیش از یک ساعت از این شبکه پخش می شد. دکور برنامه خیمه ای بود که در آن مجریان برنامه با میهمان به گفتگو می نشست ؛ دکوری که به نظر می رسد نشانه های تصویری انتخاب شده ای از واقعه عاشورا بود تا برنامه از لحاظ تصویری با موضوع آن شباهت داشته باشد ، البته این فضا کمی شیک بود و کلیت چادر با تزیینات داخلی آن که شکل و شمایلی مدرن داشت چندان با موضوع برنامه نزدیکی نداشت.
هرچند از این مساله بهره زیادی برای حرکتهای دوربین گرفته شده و با قرار گرفتن برخی عناصر تصویری همچون نخل ، گهواره ، حوض آب ، چند شمع و... در فضای مقابل چادر حرکتهای خوبی از سوی دوربین روی این عناصر شکل می گرفت و این مساله تنوع تصویری خوبی ایجاد می کرد.
شبهای گفتگو عناصر مختلفی را در برنامه کنار هم چیده بود تا چند طیف مخاطب را به خود جلب کند. اولین مساله ، توجه این برنامه به موضوع اینترنت در حوزه علوم معارفی بود ؛ مساله ای که معمولا در ساخت برنامه های معارفی توجه چندانی به آن نمی شود ، اما در این برنامه با اختصاص دادن بخشی به نام وبلاگ نویسان عاشورایی گذشته از ایجاد فضایی برای رقابت این دسته از علاقه مندان در فضای اینترنت این گروه نیز به جمع مخاطبان برنامه اضافه شدند.
بخش دیگر برنامه انجمن ادبی نام داشت ، بخشی نمایشی که ماجراهای آن در یک مدرسه اتفاق می افتاد و هر بار یکی از نوجوانان در قالب انشاء یا مقاله مطالبی را در ارتباط با محرم بیان می کرد ، شیوه ای که البته چندان حرفه ای نیست و گذشته از خام بودن برای مخاطب چندان جذاب نخواهد بود. آیتم های دیگری همچون محرم از نگاه هنرمندان ، نوحه خوانی ، خادمان امام حسین و... دیگر بخشهای برنامه بودند که کیفیت برخی از آنها در سطح متوسطی بود و برخی دیگر همچون محرم از نگاه هنرمندان پرداخت معقول تری داشت. شبهای گفتگو یک نکته قابل بحث دیگر هم داشت وآن مجریان برنامه بودند. برنامه از حضور دو مجری بهره می برد: سید محمدرضا طباطبایی ، مجری بخش محتوایی و شاهید مظفری که به عنوان کارشناس فناوری اطلاعات در برنامه حضور داشت.
حضور نداشتن مجریان معروف در برنامه های تلویزیونی مذهبی همیشه یکی از نقاط ضعف چنین برنامه هایی است. مشکل اصلی هم از آنجا ناشی می شود که بیشتر مجریان می کوشند به جای انتخاب سبکی روان و صمیمی با بیانی رسمی و محزون در برنامه حضور یابند. این مساله ای است که در کنار لحن مشابه میهمانان برنامه کلیت چندان جذابی را فراهم نمی کند و این مساله برای برنامه ای که می خواهد نوگرا باشد نکته چندان مثبتی نیست ، بخصوص که چنین ساختاری دست کم برای بیننده ای که به دنبال فضایی غیرکلیشه ای در یک برنامه مذهبی است چندان جذاب نیست.
از سوی دیگر حضور کارشناس فناوری حضور موثری نیست و تنها به بخشهای خاصی از کار محدود می شود که البته می شد این مساله الگوی بهتری پیدا کند و برنامه با دو مجری اجرا شود.
از سوی دیگر شبهای گفتگو نیز مانند بیشتر برنامه ها در بخش عمده ای از برنامه از حضور میهمان استفاده می کرد ، میهمان هایی که تعداد آنها محدود بود و در شبکه های مختلف تلویزیونی حضور آنها را دیده و بیشتر صحبتهای آنها را شنیده بودیم. آنچه درباره کلیت این برنامه به نظر می رسد تلاش دست اندرکاران آن برای ارائه برنامه ای دور از الگوهای تکراری است. این تلاش تا هر کجا که به بار نشسته ارزشمند و قابل تقدیر است.