یادداشت:

همگان صداوسیما را به رسمیت بشناسند

به طور کلی هنر اگر آزاد نباشد هنر نیست! البته منظور از آزادی، بی‌بندوباری نیست و اخلاقیات در هر شرایطی باید رعایت شود ولی حتی حکیمانه‌ترین داستان‌ها و اخلاقی‌ترین سناریوها نیز نباید گرفتار محدودیت‌های بی‌دلیل شود. یکی از محدودیت‌های سال‌های اخیر محتواهای تلویزیونی چه سریال‌ها چه برنامه‌ها، محصور شدن در مکان‌های فیلمبرداری تکراری است. البته داشته‌ایم یک سری رئالیته‌شوها را که کوشیده‌اند با طراحی مسابقه و رقابت در فضاهایی مانند جنگل و کوه کاری کنند که مخاطب خسته از تکرار به سمت تلویزیون بیاید که خیلی هم عملکردشان خوب است و باید توسعه یابد.

کد خبر: ۱۲۱۲۰۹۹

به‌طور کلی هرگاه در محدوده‌ای معین و در چارچوب‌های مشخص کار می‌کنیم، مخاطب زود دستمان را می‌خواند و چون در فضای مجازی هم مجال ابراز نظر راحت دارد، سریع می‌رود علیه سریال یا برنامه تولیدی موضع می‌گیرد. بنابراین حتی اگر بخواهیم تکراری‌ترین موضوعات را به مخاطب القا کنیم یک راهش تغییر فضای عرضه و ارائه در دنیای تازه مکان‌های فیلم‌برداری و صحنه است. چون به عنوان بازیگر از نزدیک با پروژه‌ها همکاری داشته‌ام، می‌دانم محدودیت‌های مالی بر پروژه‌ها حاکم است و به شدت عامل اصطکاک برای گسترش لوکیشن‌هاست اما از همان بودجه محدود نیز باید برای نوآوری بصری استفاده جست. طبیعتا مخارج فیلمبرداری در محیط‌های باز و مکان‌های فیلم‌برداری بیرونی با محیط‌های آپارتمانی متفاوت است و دردسرها و هزینه‌های مضاعف خودش را دارد.
بماند که برای فیلمبرداری در لوکیشن‌های شهری مدام باید به سراغ دریافت مجوز از نهادهای ذی‌ربط رفت که این خود انرژی مضاعف می‌خواهد. پس همان‌طور که از سازندگان می‌خواهیم فضای بیرونی متنوع برای تولید در نظر گیرند باید از مقامات بالادستی هم خواست که برای راحتی کار در فضاهای بیرونی دستورالعمل ویژه صادر کنند. مثلا باید میان سازمان صداوسیما و ارشاد و نهادهایی مانند نیروی انتظامی و دستگاه قضایی پروتکل‌هایی امضا شود که همگان مجوز صداوسیما و ارشاد را به رسمیت بشناسند و لازم نباشد هر روز و هرساعت با داشتن مجوز تولید باز برای دریافت مجوز جدید به این نهاد و آن‌نهاد بروند! مثلا چرا درباره زندگی در مترو سریال کم داریم؟ یک دلیلش سختگیری‌های فیلمبرداری در متروست! یا چرا سریال‌هایی که در بطن جنگ بگذرد کم داریم؟ یک دلیلش سختگیری‌های آنهایی است که مدیریت شهرک‌های نظامی را در اختیار دارند! باید به جایی برسیم که تهیه‌کننده دارای مجوز صداوسیما بتواند با همان مجوز بی‌دردسر در تمام لوکیشن‌هایی که تشخیص می‌دهد در جای‌جای ایران کار کند. اگر این اتفاق بیفتد، یقینا با همان بودجه اندک هم می‌توان سختی‌های فیلمبرداری بیرونی را تحمل کرد و در سایه آن مخاطب هم لذت بیشتری از تماشای سریال‌ها می‌برد. باید به سمتی برویم که همگان مجوز صداوسیما را به رسمیت بشناسند.