باکتری باسیلوس آنتراسیس عامل بیماری فوق حاد و کشنده شاربن بوده که بین انسان و دام مشترک است. شاربن در اکثر کشورهای توسعه یافته ریشه کن شده است، اما هنوز در آفریقا و آسیا قربانی می‌گیرد. طی اپیدمی شاربن در سال 1303 حدود یک میلیون راس گوسفند در ایران تلف شدند. اگرچه در ایران اکنون حدود 85 درصد جمعیت گوسفند و بز و 50 درصد گاوها تحت پوشش واکسیناسیون شاربن هستند، اما معضل قاچاق دام کنترل بیماری را مشکل کرده است. ابتلای انسانی در ایران قابل توجه است؛ به عنوان مثال بین سال‌های 1391 تا 1394 تعداد 117 نفر از ساکنان استان اصفهان مبتلا شدند.
کد خبر: ۱۲۰۲۰۴۶

بیماری از طریق پوستی، تنفسی و گوارشی به انسان منتقل می‌شود. البته راه تزریقی در معتادان به هروئین نیز رخ می‌دهد که موجب آبسه در محل تزریق و عفونت در خون می‌شود. حدود 95 درصد موارد ابتلای انسان به صورت پوستی بوده و از راه تماس مستقیم با دام آلوده رخ می‌دهد. در فرم پوستی موسوم به سیاه زخم، زخم‌های شدید سیاه رنگی در پوست به ویژه سر و گردن ایجاد می‌شود. به‌ندرت فرم تنفسی در اثر استنشاق ذرات هوای آلوده به باکتری رخ می‌دهد و علائم آن نظیر سرفه، تب، گلو درد و ضعف است. فرم گوارشی نیز به‌ندرت در اثر مصرف گوشت نیم پخته دام آلوده رخ می‌دهد. علائم فرم گوارشی به دو شکل است؛ یکی علائم روده‌ای شامل اسهال، استفراغ و دل‌درد بوده و دیگری علائم حلقی شامل گلو درد و اختلال در بلع است. طی چند دهه اخیر شاربن گوارشی منجر به فوت 16 نفر از ساکنان استان‌های تهران، فارس، خوزستان، مازندران و کرمانشاه شده است. سیلاب و گل و لای خطر شاربن را افزایش داده و مناطق سیل زده باید با آهک و فرمالدئید ضدعفونی شوند. مرگ ناگهانی، نفخ لاشه و خونریزی از منافذ طبیعی بدن نظیر بینی، گوش و مقعد از علائم آلودگی حیوانات است. جابه‌جایی لاشه حیوانات آلوده باید با وسایل حفاظت فردی انجام گیرد. سوزاندن لاشه یا دفن آن در گودالی به عمق دو متر و ضدعفونی با آهک ضروری است. برای دفن لاشه حیوانات تلف شده در سیلاب، بهتر است اکیپ‌های دامپزشکی را با شماره تلفن 1512 مطلع کنید.

دکتر بهادر حاجی‌محمدی

بازرس انجمن علمی بهداشت و ایمنی مواد غذایی ایران

ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها