بگذار که دل حل کند این مساله‌ها را

«وضعیت سفید» در واقع روایت روزهای وضعیت قرمز بود، اما آنقدر ماهرانه عشق و خطر این دو همسایه همیشه را از نمایی متفاوت به هم گره زده بود که نمی‌شد از تماشایش دل کند. آدم‌های وضعیت سفید ما بودند، ما و اطرافیانمان. آنقدر ملموس که می‌شد دور و برت را نگاه کنی و آدم‌هایی با همان مشابهت‌ها و اختلاف‌ها پیدا کنی و آنها را گوشه‌ای جمع کنی. حالا چاشنی جنگ با همه دشواری‌هایش را هم به شرایط بیفزایی و تماشا کنی آنها در شرایط دشوار چه می‌کنند؟ تا کجا روی مرز اختلاف‌هایشان راه می‌روند و می‌خواهند از هم فاصله بگیرند و کجا دلشان برای هم می‌تپد و دوباره به هم گره می‌خورند. این سریال وضعیتی قرمز را سفید توصیف می‌کرد، یعنی می‌گشت و سفیدی‌هایش را پیدا می‌کرد و جلوی چشمان مخاطب می‌گذاشت، تا یادش بیاید عشق و زیستن در هر شرایطی معنایی دارد؛ حالا معنایی که در هر دوره‌ای به شکلی می‌شود آن را یافت و در مسیرش حرکت کرد.

زینب مرتضایی
فرهنگ و هنر