جریمه ، چیستی ، چرایی و چگونگی

همه ما شهروندان تاکنون در سطح کوچه،خیابان،ادارات و...طعم تلخ عدم رعایت حقوق اولیه شهروندی مان را به واسطه پاره ای ازرفتارهای غیرمسوولانه وخودمحورانه برخی از همشهری ها چشیده ایم رفتارهایی که مصداق بارز حق خوری وهمچنین سوءاستفاده از آزادی های اجتماعی است

کد خبر: ۱۱۷۵۱

رفتارهایی که غالبا به خودی خود اصلاح نمی شود؛ مگر این که یک ناظر پرسشگر و دلسوز و در عین حال مجهز به ابزار حقوقی لازم برای تنبه فرد خاطی ، بر آنها نظارت کند مطلب مورخ 7/3/81 در ستون شهروند با عنوان جریمه ؛ پوششی بر ضعف مدیریت اگرچه مملو از درددل صادقانه یک شهروند خشمگین از وضع جاری رفتارهای نابهنجار ترافیکی و همچنین ندانم کاری ها و سوءمدیریت گاه به گاه مسوولان محترم بود؛ اما منطقی استوار در برخورد با پدیده جریمه نداشت ؛ ضمن این که نقش شهروندان را در شکل گیری اوضاع جاری تا حد زیادی نادیده گرفته بود اولا خلط مبحث جریمه برای مصرف کنندگان بی مبالات آب و نبود برخورد موثر و قاطع با موتورسوارانی که وضع شهر را تیره و تار کرده اند با سوءمدیریت مسوولان و همچنین کشاندن دامنه اعتراض به اعمال جریمه ها صحیح نیست جریمه یک مصرف کننده اسرافکار آب نه تنها نکوهیده نیست ؛ بلکه پاسداشت حقوق سایر افراد جامعه و در جهت استفاده صحیح از گوهری است که در کشور خشک ما پرارزش است و کسی حق ندارد با اسراف و تبذیر، دسترسی سایر افراد را به آن محدود کند.ثانیا مگر مرجع ذی صلاح برای کنترل یک رفتار سوءترافیکی )مثلا عبور از چراغ قرمز( ابتدا باید باقی مشکلات ترافیک را حل کند و بعد به فکر افزایش جریمه این تخلف بیفتد؛ همه ما متاسفانه شاهدیم که جریمه های اندک ، برای پاره ای از متخلفان حرفه ای عادی شده است و گاهی بعضی رانندگان ، منافع حاصل از یک تخلف را بیشتر از ضرر جریمه برآورد می کنند و با برگه های متعدد جریمه مانند قبض آب و برق برخورد می کنند و این چنین است که بر شهر ما آن می گذرد که شاهدیم اعمال جریمه برای رانندگان متخلف در همه دنیا به این دلیل است که اولا برخورد مودبانه و باوقار پلیس در هنگام جریمه ، باعث تنبه راننده خاطی و پشیمانی درونی او شود )که متاسفانه روابط پلیس ما با مردم ، عاری از این تعامل ظریف و حساس است ( و در صورت اصرار بر تخلف و نپذیرفتن مسوولیت آن ، بار سنگین جریمه باید آن چنان بر معیشت فرد تاثیرگذار باشد تا تخلف مزبور، اثر آزاردهنده خود را در زندگی وی نمایان کند و در بلندمدت نیز یاد تخلف و جریمه حاصل از آن ، وی را بیازارد؛ به طوری که از تکرار آن گریزان شود متاسفانه نگاه پلیس ما به پدیده جریمه ، یک نگاه فرهنگی و آموزشی نیست و بیشتر از رهگذر کسب درآمدی قابل توجه به آن نگریسته می شود اما این نقصان باعث نمی شود که راهگشایی جریمه سنگین را انکار کرد و صدالبته در کنار آن باید به اصلاح شیوه برخورد ماموران با مردم و تصحیح نگاه آنها به پدیده دفترچه جریمه پرداخت ؛ دفترچه ای که گاهی می تواند با یک خطاپوشی بجا پنهان شود و راننده را از حلم پلیس باخبر از جرم ، شگفت زده و شرمنده کند. پلیس ما به جای مچ گیری ، باید به شرمندگی درونی راننده خاطی اهتمام داشته باشد؛ ولو این اهتمام به جریمه نرسد اما اگر کار به این آخرین اهرم رسید؛ یک اهرم قوی کارسازتر از یک اهرم ضعیف است.امیدواریم معیار ما در قضاوت درباره امور ترافیکی ، ازجمله جریمه و رفتار ماموران راهنمایی و رانندگی منحصر به رفتار معدود رانندگان بیگناهی نباشد که مثلا از بد حادثه در چراغ مانده اند و پس از عبور، جریمه شده اند. خود ما بهتر از هر کس می دانیم که بعضی از شهروندان با رفتارهای کاملا منفعت طلبانه ، اصولی ترین قوانین را هنگام رانندگی زیر پا می گذارند؛ به طوری که دیگر چراغ زرد تعریف وجودی خود را از دست می دهد و در این شرایط انتقاد غیرمنصفانه از پلیس برای جریمه متخلفان به هیچ روی به نفع نظم شهر نیست ؛ ولو این که من یا شما بیمورد جریمه شده باشیم.