مقطع حساسکنونی
ماجرای سرباز حکیم و حکمت ناتمامش
میان دو کشور همسایه جنگ درگرفت. سربازان کشور اول به کشور دوم حمله کردند و سربازان کشور دوم برای جلوگیری از اشغال کشورشان به جنگ سربازان کشور اول رفتند. پس از ماهها ادامه جنگ، در سنگر سربازان کشور دوم، سربازی را دیدند که گوشهای نشسته بود و تیر نمیانداخت. به جناب سروان خبر دادند که سربازی هست که تیر نمیاندازد. جناب سروان از مقر فرماندهی بیرون آمد و وارد سنگر شد و از سرباز پرسید: «سرباز، تیر نمیاندازی؟»
سرباز گفت: «خیر، نمیاندازم.»
سروان پرسید: «چرا نمیاندازی؟»
سرباز گفت: «نه من سربازان سنگر مقابل را میشناسم، و نه آنان مرا. پس چرا باید به سوی آنان تیر بیندازم؟ چه جنگی میان من و آنها...»
در این لحظه تیری که از سنگر مقابل شلیک شده بود به پیشانی سرباز خورد و سرباز جابه جا مرد. سروان دستور داد جنازه سرباز را جمع کنند و گفت: «حیف شد، بیچاره داشت حکمت میگفت. یک سرباز و یک کلام بزرگان از دست دادیم.» سپس خاموش شد و توجه خود را به ادامه جنگ جلب کرد.
امید مهدینژاد
طنزنویس
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
پشت پرده اتاقهای دود و طلسـم
