شبکه‌های اجتماعی صداهای خوب را می‌بلعند

عصر دیجیتال ، اینترنت و گوشی‌های هوشمند است و همه چیز آنقدر شتاب دارد که حوصله‌ای نگذاشته برای کمی مکث و فکرکردن به کلمات. انگار باید از همه چیز عبور کرد و ظاهر را دید، حتی اگر همه چیز در عمق و محتوا باشد.برنامه‌‌های رادیویی و تلویزیونی اما می‌توانند مردم را به مکث دعوت کنند و به این که هر کلمه و جمله مفهومی دارد که نباید از آن بسادگی گذشت.اما چگونه می‌توانند در این دوره شلوغ و پر عجله چنین کاری را انجام دهند؟ معینی با همان ته‌لهجه اصفهانی و شیرین‌اش با همان صبر و حوصله همیشگی‌اش در جواب می‌گوید:« فقط با تولید برنامه‌های خوب و پرمغز و جذاب.گروه‌های سازنده برنامه‌ها از تهیه‌کننده و نویسنده و مجری و ... همه باید کار بلد باشند تا یک برنامه موفق شود.هر کدام که لنگ بزند، یک جای کار ایراد پیدا می‌کند.مجری اما در این میان اهمیت زیادی دارد چون ویترین و عرضه کننده برنامه است.اگر همه عوامل کارشان خوب باشد اما مجری نابلد باشد، برنامه تاثیرگذاری خود را از دست می‌دهد البته برعکس این قضیه هم وجود دارد؛ عوامل سازنده‌ای که محتوا و فرم را بلد نیستند؛‌کار مجری خوب را هم هدر می‌دهند و باز هم مخاطب پای برنامه نخواهد نشست».

یک دوره‌ای بازار این‌که مجری خوب چه کسی است و چه مختصاتی دارد، خیلی داغ بود اما حالا مدت‌هاست دیگر کمتر رسانه‌ای سراغ این موضوع می‌رود.مجریان قدیمی که سبک و سیاق خاصی داشتند و خاطره‌ساز بودند تقریبا بازنشسته شده‌اند و جوان‌ها هم بجز چندتایی‌ از آنها فعلا دارند با آزمون و خطا پیش می‌روند، گاهی جنجالی به‌پا می‌کنند و چند روزی بر سر زبان‌ها می‌‌افتند بعد به مسیر همیشگی خود برمی‌گردند تا زمانش برسد و پخته شود؛ خامی !‌

معینی اما نظر متفاوتی درباره مجری خوب دارد، او که از سال 57 و بعد از پیروزی انقلاب کارش را با رادیو اصفهان شروع کرده، در این‌باره می‌گوید:«به نظرم اگر مجری بتواند شعر را خوب بخواند یعنی کار خود را بلد است و می‌توان روی او حساب کرد.کسی که از عهده خواندن درست شعر حافظ،‌مولوی، صائب و ... بربیاید یعنی به ادبیات ایران تسلط دارد، یعنی اهل مطالعه و با سواد است.یعنی پیگیر است تا معلوماتش را بالا ببرد و چنین آدمی اگر مجری یا گوینده شود، جملاتش آن‌قدر غنی است که می‌تواند آگاهی شنونده یا بیننده را افزایش دهد و زمانی که آگاهی در سطح بالایی باشد، احوالات شخص هم خوب می‌شود.وقتی مجری شعر را خوب می‌خواند، مخاطب تشویق می‌شود به شعرخوانی.وقتی مخاطب از شعری خوشش بیاید، دنبالش را می‌گیرد و بقیه اشعار آن شاعر را هم می‌‌خواند و به همین سادگی می‌توان مردم زیادی را به مطالعه و داشتن حال خوب تشویق کرد.مگر می‌شود، شعر حافظ و مولانا را خواند و حالت بد بود؟ معتقدم برای این‌که مردم همیشه سرشان در گوشی‌های تلفن همراهشان نباشد یا کانال تلویزیون خود را روی برنامه‌های ماهواره تنظیم نکنند؛ باید برنامه‌‌های خوب برای رادیو و تلویزیون ساخت.رسانه‌ای مثل صدا و سیما می‌تواند نقش عمده‌ای در جهت دهی مردم و تشویق آنها به داشتن زندگی خوب و سالم داشته باشد.اگر این عزم فعال و کاربردی شود حتما برنامه‌های موثری هم ساخته خواهد شد که مخاطب را با خود همراه می‌کند».

حالا دیگر همه شبکه‌های اجتماعی بخصوص اینستاگرام پر شده از دابسمش ! بیشتر جوان‌ها در خود این استعداد را می‌بینند که صدای خود را روی تصاویری بگذارند و با استفاده از صدا‌سازی برای خود دنبال‌کننده‌های زیادی جمع کنند.برخی هم اعتماد به‌نفس بیشتری دارند و دوربین گوشی خود را روی سلفی گذاشته و از خود ویدئو می‌گیرند و صدا‌گذاری می‌کنند و در شبکه‌های اجتماعی بارگذاری می‌‌کنند از معینی درباره این گروه از جوان‌ها می‌پرسم و این‌که آینده آنها با توجه به این‌که دنیای آینده در دست اینترنت و گوشی‌های هوشمند است، چه می‌شود، معینی می‌گوید: «برخی از این جوان‌‌ها استعدادهای خوبی دارند.با توجه به این که نه آموزشی دیده‌اند و نه کلاسی رفته‌اند خوب از پس کار برمی‌آیند و صداسازی‌های ‌آنها نشان می‌‌دهد استعداد دارند و می‌توانند از صدای خود در رسانه‌ها استفاده کنند.اما واقعیت این است هر چقدر هم در شبکه‌های اجتماعی طرفدار داشته باشند، من آینده حرفه‌ای و خوبی برای آنها پیش‌بینی نمی‌کنم.حضور موفق آنها در شبکه‌های اجتماعی نمی‌تواند راهی برای ورودشان به رسانه‌های دیداری و شنیداری باشد.باید راه اصولی را طی کنند، آموزش ببینند، گویندگی را یاد بگیرند تا جذب صدا و سیما شوند.صداهای خوب شبکه‌های اجتماعی، تعدادشان زیاد نیست معتقدم همین چند نفر اگر متوجه استعداد خود شدند، بهتر است راه موثرتر و ماندگارتری برای حضور در رسانه‌های رسمی پیدا کنند چون چه بخواهند چه نخواهند بزودی دوره‌شان به پایان می‌رسد و یک نفر دیگر در رقابت با آنها پیروز شده و جایشان را خواهد گرفت.البته طرف حرف من، آنهایی نیست که از شبکه‌های اجتماعی برای دابسمش‌های سطحی و مبتذل استفاده می‌کنند، آنها بهتر است در همین فضا بمانند چون ‌غیر از شبکه‌های اجتماعی و فضای مجازی جایی برای ادامه بقا ندارند» .

طاهره آشیانی

روزنامه‌نگار