هر کس به زبانی سخن از وصف تو گوید ...

آمیتا باچان در مسابقه‌ای تلویزیونی از شرکت‌کننده هندویش می‌پرسد محل شهادت حوسین ایبن علی در کدام شهر است و شرکت‌کننده هندو بدون شنیدن گزینه‌ها می‌گوید کربلا... اینها همه نشانه است... دنیا دارد حسین را می‌شناسد. حسین علیه السلام دارد دنیا را به فطرت خود باز می‌گرداند. خون داغ و جوشانش گویا در رگ‌های پوک و تار عنکبوت‌بسته آدم‌ها جریانی قدرتمندتر یافته است و هیچ چیز جلو دارش نیست. گوشه و کنار هم ویز ویز مرض و غرض ورزانی شنیده می‌شود که به نوعی می‌خواهند بر جوشیدن خون خدا سر پوش بگذارند. مودب‌هایشان می‌گویند: نذری ندهید روضه نگیرید به جایش! لوازم‌التحریر بخرید و به فقرا کمک کنید. همه قصه سر این عبارت: به جایش است. اگر این عبارت جایش را به عبارت: در کنارش بود خیلی جمله درستی بود که البته اکثر هیات‌های مذهبی هم دستی به خیر دارند. بی‌ادب‌هایشان را هم که از حرف‌هایشان نگوییم بهتر است .

بگذریم از اصل حرف فاصله گرفتیم. سال به سال مردم بیشتری از جهان حسین علیه‌السلام را می‌شناسند و فردا روزی وقتی که فرزند بزرگوارش حضرت حجت (عج) ظهور می‌کنند وقتی از نسب و ریشه‌اش بپرسند، می‌فرمایند من فرزند حسینم ... و جهان به او رجوع خواهند کرد. مردم که می‌دانند یک‌بار به مهربان‌ترین و خیرخواه ترین مرد جهان پشت کردند و 1400 سال است دارند تاوانش را می‌دهند این‌بار به فرزند حسین پشت نخواهند کرد.

حامد عسکری

شاعر و نویسنده