نقبی شیرین به روزهای اوج عنکبوتی

آن زمان، توقعات عجیب و غریب و سرمایه‌های هنگفت امروزی در کار نبود و سازندگان قادر بودند وقت قابل توجهی را برای خلق و بسط روح و روان یک اثر خرج کنند. Spiderman2 از چنین موهبتی بهره‌مند بوده و واقعا در زمان خودش، مصداق یک اثر کاملا پیشتاز و ایده‌آل بود و حال و هوایش هرگز در دیگر اقتباس‌ها از مرد عنکبوتی بزرگ و دوست‌داشتنی (حتی در Spiderman 2 منتشر شده در سال 2004 که واقعا اثر خوبی بود) تکرار نشد.

دمیدن آن روح در یک بازی کامپیوتری براساس محبوب‌ترین ابرقهرمان، کار شرکتی بود که هم سرمایه بزرگی برای تولید و بازاریابی داشته باشد، هم عشق و علاقه لازم برای به کار گرفتن بهترین و بااستعدادترین نیروهای ممکن. اینجا بود که سونی وارد کارزار شد و نام اسپایدرمن را به‌عنوان یک گیم انحصاری برای کنسولش سند زد و بدون هیچ اغراقی، نام اثر تازه سونی، درخورترین نامی است که می‌تواند در کنار Spiderman 2 بیاید. از برخی جهات بخصوص شدت و وسعت نوآوری، نسخه قدیمی هنوز ارجح است، اما از حیث کیفیت و وقار با اثری بسیار خوب و باقوام روبه‌رو هستیم که نظر مخاطب و منتقد را به یک سان جلب کرده است.

رنج بی‌پایان پارکر

یکی از مواردی که از سونی و عناوین انحصاری‌اش انتظار می‌رود، داستان جذاب و پرکشش همراه با فراز و فرودهای جذاب است. تکه‌های قابل توجهی از زمان سرگرم‌شدن گیمر با اثر به توسعه و پرورش شخصیت حقیقی اسپایدرمن (پیتر پارکر) اختصاص یافته است. سازندگان به این قانع نبوده‌اند و حتی شخصیت منفی و بدمن اثر، مارتین لی و محبوب دل پیتر پارکر یعنی مری جین واتسون هم مدت قابل توجهی از روایت را به خود اختصاص داده‌اند؛ تا جایی که در بخش‌هایی از اثر، بازیکن در قالب شخصیت مری جین فرو رفته و به جای او، بخش‌های ماجرایی و جست‌وجوگرایانه را تجربه می‌کند که همگی به بطن اصلی داستان مرتبط می‌شوند و همه این مقاطع، مانند آجرهایی کوچک روی هم قرار گرفته و در نهایت، هرمی از حرارت، هیجان و عواطف انسانی را می‌سازند که یکی از بهترین‌ها در جهان گیمی اسپایدرمن را موجب می‌شود.

یکی مثل همه، همه مثل یکی!

همان‌طور که تلویحا اشاره شد، تعادل بسیار خوبی میان بخش‌های اکشن و لحظات کاوشگرانه وجود دارد. هیچ چیز آن‌قدر تکرار نمی‌شود که از دهن بیفتد یا مزه‌اش تلخ شود، اما اگر بخواهیم روراست باشیم، باید گفت در ماموریت‌های جانبی و متفرقه، کاستی عیار Spider-man نسبت به Spiderman 2 مشخص می‌شود.

ماموریت‌های فرعی، آن کوبندگی و انسجام ماموریت‌های اصلی را ندارند. برای کسی مانند نگارنده که شاید بجز یکی دو قسمت، تمام اقتباس‌های اسپایدرمن برای پلتفرم‌های اصلی را در 18سال گذشته تجربه کرده خیلی از این ماموریت‌ها، بوی تکرار می‌دهند و چیز تازه‌ای برای عرضه ندارند.

به نظر نگارنده، این سبک گیم‌های ماجرایی جهان باز، با گیم هالک باورنکردنی که برای PS2 عرضه شده بود، به یکی دیگر از قله‌های خود رسید و مدت‌ها بعد این پروتوتایپ بود که سطح را کمی بالاتر برد (با تمام ایرادات احمقانه‌اش) و در نهایت سونی با گیم
infamous، تیر خلاص را به تابوت نوآوری در این گیم‌ها زد و از آن به بعد هرچه آمده، گرفتار تکرار بوده است. البته اینها مواردی است که شاید به چشم کاربر نوجوان امروز نیاید. (شاید هم با این حجم از اسسینز کریدها، فارکرای‌ها و گیم‌های عینِ همِ دیگر، بیشتر از ما حرص بخورند).

به‌طور کلی، اجرای کار عالی است و جز نبود نوآوری‌ای که توقعش را داشتیم، مشکل قابل ذکر دیگری نیست. سازندگان برای ایجاد تعادل بیشتر در گیم‌پلی، حتی گاهی در لابه‌لای داستان، مدتی بازیکن را به حال خود می‌گذارند تا برای خود بچرخد و به دور از تنش روایت اصلی، خود را با ماموریت‌های فرعی سرگرم کند.

هر بی‌نقصی برای خود محترم است!

همیشه یکی از متمایزترین وجوه گیم‌های اسپایدرمن، کنترل‌ها و انیمیشن‌های تاب خوردن او در طول شهر بوده است. اغراق نیست اگر بگوییم این قسمت، با افزودن اندکی پیچیدگی نسبت به نمونه‌های اخیر و همچنین دکمه‌ای برای کندسازی زمان و بخشیدن دقت بیشتر به حرکات، این بخش از گیم را به حد غایی و بی‌نقصی رسانده است.

این جذابیت و روانی در نبردها هم قابل رویت است. مبارزات به سبک سری آرخام انجام می‌شوند که اتفاقا انتخاب فرخنده‌ای بوده است. از آنجا که مرد عنکبوتی با چند ضربه از پا در می‌آید، واجب است خوب حواستان را جمع کنید. هرچقدر بیشتر از محیط و اشیای اطراف بهره بگیرید، مبارزاتتان ساده‌تر و جذاب‌تر می‌شوند. از استفاده از گجت‌ها و قدرت‌های بهتر و متنوع‌تری که از طریق انجام ماموریت‌های فرعی به‌دست می‌آیند هم نباید غافل شد.

گل سرسبد صحنه‌های مبارزه هم نبردهایی است که با رئیس‌ها دارید. حرکات خاص و تمام‌کننده‌های استثنایی که فقط در همان مبارزات دیده می‌شود، رنگ و بویی دیگر به آنها می‌دهند. در نهایت هم یک توصیه خودمانی: اگر نوجوان هستید و هنوز رمقی برای این سبک عناوین جهان‌باز دارید، لذت ببرید، اما اگر مثل ما سن و سالی ازتان گذشته یا سوای جلوه‌های هالیوودی و داستان‌های ابرقهرمانی آخرش خوش، محتوای جدی‌تر و تیره‌تر را ترجیح می‌دهید، در این اوضاع نمی‌ارزد یک میلیون تومان خرج کنید.

روشا خانی