آواز ابوعطای صنعت مد

بگذریم از ارقامی که در فعالیت‌های مدلینگ جابجا می‌شود و گردش مالی قابل توجه آن. به واقع این ارقام نه‌تنها چالش اصلی و مهم ماجرا نیستند بلکه اسباب رونق اقتصادی را فراهم می‌آورند یا حداقل می‌توانند نویدبخش اتفاقات خوبی در این زمینه باشند البته به شرط آن‌که همه اینها در فضایی نظام‌مند، سازمان‌یافته و درست و دقیق صورت بگیرد.

مدلینگ و تبلیغ برندهای تجاری‌ساز و کار خودش را دارد؛ باید براساس قراردادهای روشن و مشخص صورت بگیرد و براساس ضوابطی که طرفین از آن سود ببرند و دولت نیز به سهم مالیاتش دست پیدا کند نه این‌که تعداد زیادی خانم بازیگر که بسیاری از آنها حتی بدون دریافت وجه حاضر نیستند در برنامه‌های تلویزیونی حضور پیدا کنند، در مراسم یک سالن آرایشی حاضر شوند و بعد مدیر سالن ادعا کند که همه این خانم‌های بازیگر که فقط جمع کردن در یک زمان مشخص کاری شبه‌محال است، کاملا دوستانه در این مراسم حاضر شده‌اند! یا مثلا لباس‌های طراحان مد و مزون‌ها را در جشن‌های رسمی و جشنواره‌های دولتی بپوشند و بعد در صفحات مجازی اعلام کنند که لباس‌ها یا کفش‌هایشان متعلق به کدام برند بوده است یا گریم‌شان در کدام سالن آرایشی انجام شده.

در بی‌قانونی صنعت مدلینگ عده‌ای به فکر افتاده‌اند در قبال دریافت مبلغی اندک از انبوه کسانی که می‌گویند مدل هستند، نامشان را در بانک اطلاعات مدل‌های ایرانی ثبت کنند و برایشان انجمن صنفی هم تشکیل بدهند گویی که سایر انجمن‌های صنفی از پس برآوردن خواسته‌ها و نیازهای صنفی صاحبان مشاغل پذیرفته‌شده، موجه و قانونی برآمده‌اند!

این همه و بعلاوه اتفاقات احتمالی دیگر در فضای مدلینگ که شاید هنوز صدایشان درنیامده و کسی از آنها با خبر نشده، به آوازابوعطایی می‌ماند که در بستر بی‌نظمی و بی‌قانون شنیده می‌شود. هیچ سازکاری برای فعالان صنعت مد تعریف نشده و در این شرایط نا بسامان آنچه اتفاق می‌افتد از این بابت به آواز و نه عربده توصیف می‌شود که در زمره فعالیت‌های ضد قانون قرار نمی‌گیرد بلکه صرفا بی‌قانونی محسوب می‌شود چون تا امروز قانو‌نگذار و مدیریت فرهنگی در فکر ساماندهی به این فضا و تعریف و تبیین ظرفیت‌ها و ضوابط آن نیفتاده اما دیگر وقتش رسیده است.

آذر مهاجر

روزنامه‌نگار