گلایه‌های گرمارودی از افراط در شعر آیینی

گرمارودی گفته امروز شعر آیینی دچار مشکلات و آفت‌های متعددی است و یکی از مهم‌ترین این آفت‌ها را مبالغه‌گویی و بزرگنمایی افراطی معرفی کرده است.

او گفته: شعر آیینی یکی از مهم‌ترین و ریشه‌دارترین موضوعات و سبک‌های ادبی و شعری در فضای معاصر ادبیات فارسی است؛ به طوری که شاعران و شخصیت‌های بسیار مطرحی در این عرصه حضور دارند و تماما برای ایجاد یک جریان عظیم تلاش می‌کنند. از همین رو، مسائل گوناگونی نیز دراین زمینه وجود دارد که گاه مشکل‌ساز می‌شود.

او ادامه داده: یکی از مسائلی که در شعر آیینی وجود دارد و به عنوان آفت از آن یاد می‌شود، اغراق، مبالغه یا بزرگ‌نمایی افراطی است؛ هرچند مبالغه یک صنعت ادبی است و شاعران بزرگی همچون فردوسی بسیار از آن وام گرفته‌اند اما بیان واژگان و ترکیب‌هایی در وصف اهل بیت(ع) که خودشان هم راضی نیستند سبب شده جریان شعر اصیل آیینی با مشکلاتی مواجه شود. فردوسی بزرگ می‌‌گوید: «ز سم سواران در آن پهن دشت/ زمین شد شش و آسمان گشت هشت»؛ یعنی از سم اسب‌ها به قدری در آن دشت پهن خاک بلند شد که گویی از هفت طبقه زمین یک طبقه جدا شد و به آسمان رفت و زمین شد شش طبقه و آسمان شد هشت طبقه، این بیت نشان می‌دهد که مبالغه توسط شاعران بزرگ به کار گرفته می‌شود اما نباید از خطوط قرمز عبور کرد.

گرمارودی به مرحوم غلامرضا شکوهی هم اشاره کرده و درباره او نیز گفته: شعر آیینی با وجود شخصیت‌هایی همچون شکوهی توانسته مسیر پر پیچ و خم را بگذراند و به ساختار و سبک قابل قبولی برسد، امروز سالگرد ارتحال یکی از بزرگ‌ترین چهره‌های شعر آیینی و از چهره‌های فاخر ادبیات مذهبی است. متاسفانه بسیاری با این مرد بزرگ آشنا نبودند اما کسانی که در محافل شعر ادبی خراسان حضور داشتند بدون شک غلامرضا شکوهی را می‌شناختند؛ انسانی بزرگ، مسلط و عالم که با ابیات خود توانست جریان شعر آیینی را بخوبی پیش ببرد.