سقف خانواده‌ها آسمان است

این موضوع سبب شده در سال‌های اخیر، شاهد پدیده چادرخوابی و کارتن‌خوابی خانواده‌های بیماران در اطراف این دو بیمارستان باشیم.
به گونه‌ای که از زمان غروب آفتاب به بعد، خیابان‌های حاشیه این بیمارستان پر می‌شود از چادرهای مسافرتی و نیمکت‌های داخل حیاط این دو مرکز نیز به تختخواب خانواده‌های بیماران تبدیل می‌شود.

البته به گفته برخی از این خانواده‌ها، بیمارستان امام خمینی(ره) خوابگاهی با ظرفیت محدود دارد که خانواده هر بیمار سرطانی، به شرط آن که از مددکاری اجتماعی بیمارستان نامه بگیرد، می‌تواند برای یک بار و آن هم فقط به مدت چهار شب در این خوابگاه اقامت داشته باشد.
ضمن این‌که در نزدیکی این بیمارستان، اقامتگاه خیریه‌ای به نام همراه‌سرای جوادالائمه نیز دایر شده، اما ظرفیت آن نیز چنان محدود است که حتی اگر همه اتاق‌های این اقامتگاه نیز به همراهان بیماران این مرکز درمانی اختصاص یابد، بازهم بسیاری از این افراد ناچارند شب‌های متوالی زیادی را بدون داشتن هیچ سقفی روی سرشان به صبح برسانند.

در بیمارستان شریعتی نیز اوضاع تقریبا به همین منوال است و در این بیمارستان نیز افراد بسیاری پیدا می‌شوند که هفته‌هاست روی نیمکت یا داخل چادر اقامت دارند.

البته در این بیمارستان امکان خوابیدن در نمازخانه نیز از ساعت 8صبح تا 3 بعد از ظهر برای همراهان بیماران فراهم است، اما چون ساعت 3 حراست بیمارستان افراد حاضر در نمازخانه را بیرون می‌کند و درهای آن را می‌بندد، آنها ناچارند تا باز شدن مجدد درهای نمازخانه، در فضای آزاد بخوابند. با توجه به شرایط بیماران و همراهانشان باید از مسئولان خواست برای کاستن از بار مشکلات آنها قدم های جدی‌تری بردارند ، زیرا مشکلات بیماری برای به زانو درآوردن یک خانواده کافی است و نباید اجازه داد به مشکلات آنها دامن زده شود.