اما این فقط بخشی از بیتوجهیها به میراث فرهنگی و تاریخی قزوین است؛ شهری که به خودی خود موزهای از آثار تاریخی است. این تخریبها و بیمهریها حتی واکنش محمد علی حضرتی، مدیرکل میراث فرهنگی استان قزوین را هم به همراه داشته، چراکه هشدار داده در تخریب بافت تاریخی، همراه با کالبد و بدنه، بافت اجتماعی هم ویران میشود.
در واقع تخریب صورت گرفته در محله دباغان این مقام مسئول را به انتقاد واداشته است تا بگوید که باید بازنگری اساسی در طرح موسوم به ساماندهی امامزاده حسین صورت گیرد، اگر صرفا مشکل را کالبدی ببینید و عنوان کنید که آنجا بافت فرسودهای دارد و... نتیجه آن میشود وضعیت کنونی که شبیه به سوریه و یمن است در حالیکه این محله یک بافت زنده تاریخی داشت که عدهای از اصیلترین مردم قزوین در آن زندگی میکردند و حتی زمانی که درهای امامزاده در ساعت 9 و 10 شب بسته میشد، مردم محل سخاوتمندانه و بدون هیچ چشمداشتی درهای خانههایشان را روی مسافران باز کرده و امکان استفاده آنها از سرویسهای بهداشتی را فراهم کرده و به مهمانان خدمات ارائه میکردند که باعث کمک به زیست اجتماعی در آن محل میشد. حضرتی از تخریبات صورتگرفته در منطقه دباغان به عنوان فاجعهای یاد میکند، زیرا به عقیده وی، علاوه بر تخریب بافت ارزشمند تاریخی، بافت اجتماعی آن محله را نیز منهدم کرده است و مردمی که خانههایشان تملک شده و به آن بقعه و بافت تاریخی و فرهنگی تعلق خاطر دارند، دیگر نمیتوانند در قزوین خانه بخرند. اتفاق ناگوار و غیر قابل جبران، آسیب شدید اقتصادی و اجتماعی است که به این بخش از شهروندان قزوینی وارد شده و آنها را از هست و نیست ساقط کرده و برای این کار بیگمان هیچ مجوزی از میراث فرهنگی دریافت نشده است.