تاکسیمترها همچنان خاموش

برخی مدیران ، از دیگر مدیران بهترند. کسانی بهترند که کمتر حرف می زنند و عمل می کنند و آنهایی بدترند که فقط حرف می زنند، آن هم صحبتهایی که در پیش هم بارها گفته اند و تهدید کرده اند و ضرب الاجل هم تعیین نموده اند

کد خبر: ۱۱۳۹۹۵

؛ اما بعدها معلوم شده است که همه اینها یک استراتژی جالب برای بقای مدیریت و این جور چیزها بوده است.
مدیری که حرف می زند و قول می دهد اگر به هر دلیل نتوانست به وعده اش عمل کند باید بیاید و از مردم عذرخواهی کند، اگر نکند به مردم توهین کرده است ؛ هر چند مردم هیچ وقت یقه او را نخواهند گرفت و به دلیل وعده های سرخرمنش او را مواخذه نخواهند کرد.
این مقدمه را گفتم تا سری بزنیم به یک گوشه بسیار کوچک مدیریت شهری تهران که برخلاف کوچک بودنش ، بزرگترین و بیشترین ارتباط مردمی را دارد و آن سازمان تاکسیرانی تهران است که قرار است مهمترین وظیفه اش کنترل و نظارت بر نرخ تاکسی ها باشد. همان نرخی که یکی دو ماه پیش از مهمترین اخبار داخلی کشور بود و سرانجام غائله اش فعلا ختم شد تا در بهار سال آینده یک بار دیگر تکرار شود.
مدیرعامل سازمان تاکسیرانی تهران ، بارها اعلام و تهدید کرد که از فلان تاریخ باید همه تاکسیمترهای تهران فعال شوند که اگر نشوند چنین خواهند کرد و چنان ، البته همه جز خود ایشان ، باور داشتند که این حرف چقدر تکراری است و هیچ پشتوانه عملی ندارد. مردم خوب به یاد داشتند که مدیران ارشدتر و بانفوذتر از ایشان هم نتوانستند با چنین تهدیدها و شاخه و شانه کشیدن ها تاکسیمترها را روشن کنند.
یکی از این مدیران چمران ، رئیس شورای شهر تهران ، است که در شروع فعالیتشان در این شورا مدتی در راس اخبار مطبوعات بودند، گفتند که مساله نرخ تاکسی ها را حل خواهند کرد و حتی دستور دادند برچسب هایی از نرخ تاکسی در شیشه جلوی همه تاکسی های تهران نصب شود، سپس ضرب الاجل هم تعیین کردند که از فلان تاریخ باید کلیه تاکسیمترها روشن شوند که نشد و در نهایت خود ایشان خاموش شدند و دیگر حرفی و حدیثی از این مساله بر زبان نیاوردند.
از این رو، مدیرعامل محترم تاکسیرانی تهران اگر آن حمله آقای چمران و بعد عقب نشینی ایشان از مواضع اصولیشان را از خاطر نبرده بودند، به طور حتم برای روشن کردن تاکسیمترها ضرب الاجل تعیین نمی کردند و از اصولی ترین و مهمترین وظیفه حوزه مدیریتی خود عقب نشینی نمی کردند، چون باید می فهمیدند که از پس ابتدایی ترین وظیفه مدیریتی خود که همان نظارت بر نرخ تاکسیهاست ، بر نخواهند آمد. واقعیت این است که تاکسیمترها همچنان خاموش است رانندگان تاکسی حتی تره هم برای آقای مدیرعامل خرد نمی کنند و آقای مدیرعامل همچنان باید به این رانندگان عزیز خدمات بدهند و آنها را از مزایای سازمان تاکسیرانی بهره مند کنند. حال باید پرسی تا کی چنین وضعیتی ادامه خواهد داشت و تا کی تاکسیمترهای تاکسیها خاموش خواهد بود.
خاموشی این تاکسیمترها هم توهین به مردم است و هم به مدیران شهری ، بویژه مدیرعامل محترم تاکسیرانی که وظیفه ابتدایی آنها روشن نگه داشتن این تاکسیمترها است. آیا نمی شود با ابزارهای تشویقی و حتی تنبیهی تاکسیمترها را روشن کرد و جلوی اهانت به قانون و حرمت شکنی را گرفت؛ چه می شد اگر مدیرعامل محترم تاکسیرانی به رانندگانی تاکسی که تاکسیمترهای خود را روشن نمی کنند، بنزین با یارانه نمی دادند یا آنها را از خدماتی مانند وام ، خرید خودرو با تسهیلات ویژه ، وام مسکن با بازپرداخت 7 درصد، لاستیک و... محروم کرد. ایشان برای این که چنین نمی کنند، هزاران تاکسی دارای تاکسیمتر، بی خیال قانون ، مدیرعامل ، رئیس شورای شهر و شهردار می شوند و حاضر نیستند ابتدایی ترین اصول قانون تاکسی داری را رعایت کنند و آنقدر هم بی خیالند که حتی تره هم برای تهدیدها و زمان بندی های حضرت مدیرعامل خرد نمی کنند.