بررسی ابرهای تابان زمین

در سالهای اخیر ابرهای مرتفعی که تا پاسی پس از غروب ، نور خورشید را بازتاب می کنند به طور شگفت انگیزی در سراسر دنیا در حال گسترش بوده اند.

کد خبر: ۱۱۲۱۵۰

جزییات ویژگی های این ابرهای آبی نقره ای فروزنده و تابان که در سالهای اخیر در سراسر دنیا در حال توسعه بوده اند بزودی توسط سفینه ای فضایی که از سوی ناسا (Nasa) به فضا پرتاب خواهد شد به تفصیل مورد بررسی قرار خواهد گرفت. (AIM مرکز بررسی پدیده های فیزیکی و شیمیایی انهار در فروسفر یا بخش میانی جو) این ماهواره که به مطالعه این پدیده مبهم و پرسش برانگیز اختصاص یافته است به فضا پرتاب خواهد شد. ناسا با پرتاب این ماهواره در پایان امسال ، فرضیه مورد تایید بسیاری از دانشمندان که این پدیده را ناشی از افزایش دمای کره زمین می دانند، مورد آزمایش و بررسی قرار خواهد داد.
ابرهای شب تاب که هنگام شب همچنان نور خورشید را بازتاب می کنند در بخش فوقانی جو در ارتفاع 8 کیلومتری تشکیل می شوند و تابش آنها را می توان پس از غروب یا پیش از طلوع آفتاب مشاهده کرد. بر این اساس با این که خورشید غروب کرده است و شما در تاریکی هستید، این ابرها در ارتفاع بسیار بالایی قرار دارند که خورشید همچنان بر آنها می تابد. این ابرهای شگفت انگیز برای اولین بار سال 1885بر فراز مناطق قطبی دیده شده است و برخی محققان آنها را ناشی از فوران آتشفشان کاراکاتوآ در اندونزی می دانستند که 2سال پیش از آن در سال 1883رخ داده بود، در حالی که در سالهای اخیر این ابرها در مناطقی با عرض جغرافیایی کمتر از 40درجه نیز گسترش یافته اند. بنا بر اعلام نظر جیمز راسل ، سرپرست محققان AIM، این ابرها نسبت به گذشته درخشان تر شده و مقدار آنها نیز در حال افزایش است که بسیاری از محققان افزایش ابرهای شب تاب را ناشی از فعالیت های انسان در سطح کره زمین می دانند. در تشکیل توده های ابر وجود 3 عامل ضروری است: 1 ذراتی که ملکول های آب روی آنها متراکم می شوند. 2 آب 3 دمای پایین.
به نظر می رسد آلودگی هوا و افزایش دمای کره زمین زمینه ایجاد عوامل ضروری در تشکیل توده های ابر را فراهم آورده باشد. با پرورش دام و طیور و همچنین سوزاندن سوختهای فسیلی که سبب انتشار گاز متان در جو می شود ، میزان ملکول های آب در جو افزایش می یابد. انرژی خورشید ساختار متان را درهم می شکند که سبب آزادسازی هیدروژن می شود و هیدروژن های آزاد شده در ترکیب با اکسیژن ملکول های آب را تشکیل می دهند. چگالی جوی در این ارتفاع به قدری پایین است که گازها نمی توانند در حین نزدیک شدن به سطح زمین گرمای جوی را به دام اندازند و در نتیجه این گرما بسادگی به فضا بازتاب می شود.
تاکنون منبع ذرات تشکیل دهنده اساس ساختمانی این ابرها شناخته نشده است. این ابرها در طول ماههای فصل تابستان تشکیل می شود ؛ بنابراین احتمال می رود هوای گرم که به سمت بالا حرکت می کند می تواند این ذرات گرد و غبار را از بخشهای پایینی به بخشهای فوقانی جو انتقال دهد که ملکول های آب روی آنها متمرکز خواهند شد.