یادداشت

باشگاه‌ها واقعا جوابگو هستند؟

«نیکی بات» یکی از بازیکنان نسل طلایی منچستریونایتد در کتاب خاطراتش درباره روزهای ابتدایی آشنایی آن بازیکنان می‌نویسد: «دیوید بکام، رایان گیگز، پل اسکولز، برادران نویل و خیلی‌های دیگر با هم پا به یونایتد گذاشتیم. آن روزها برای ما رسیدن به تیم اصلی برای ما یک رویای باورنکردنی بود، اما باشگاه کمک کرد تا به این رویا برسیم. متناسب با عبور ما از مقاطع سنی مختلف، سطح آموزش‌های اجتماعی به ما متفاوت می‌شد... .»

کد خبر: ۱۱۱۸۴۶۰

بات در این کتاب به وضوح نشان داد که باشگاه‌ها در فوتبال مدرن، فوتبال را اولویت اول خود می‌دانند، اما همه چیز را در آموزش‌های فنی خلاصه نمی‌کنند. آنها در حقیقت به دنبال راهی هستند تا بازیکنان را به الگوهای مناسب جامعه تبدیل کنند و برای همین، در کنار آموزش‌های فنی، آموزش‌های اجتماعی هم در برنامه خود دارند. اما پرسش اصلی اینجاست: کدام باشگاه در ایران وظیفه خود می‌داند که چنین آموزش‌هایی را در دستورکار داشته باشد؟ باشگاه‌های ما فقط مکانی مناسب برای پولدار شدن بازیکنان است. پول می‌دهند و بازیکنان را به حال خود رها می‌کنند. این‌که بازیکن شب زنده‌داری می‌کند، قلیان می‌کشد، به دام اعتیاد می‌افتد یا هزار تهدید دیگر، او را به مخاطره می‌اندازد یا نه، پرسش‌هایی است که باشگاه‌ها اشتیاقی برای پاسخ دادن به آنها ندارند. مهم این است که بازیکن در زمین مسابقه بدرخشد. حال اگر بیرون از زمین ندرخشید و در اماکن نامناسب و با ظاهری تاسفبار دیده شد، زیاد هم مهم نیست. باشگاه‌های ما باید بپذیرند که در برابر آینده بازیکنان و در برابر نوجوانان و جوانانی که این بازیکنان را الگوی خود قرار می‌دهند، متعهد هستند و باید به جامعه پاسخ بدهند. باشگاه‌ها باید به این باور برسند که نوع نگاه و فکر و سلیقه جامعه را با ستاره‌هایشان شکل می‌دهند و برای همین مسئولیت بزرگ، باید به جامعه جواب بدهند.

اگر واقع بین باشیم، درمی یابیم این میزان مسئولیت پذیری و پاسخگویی، یا نیست یا خیلی کم است.