ویرانه‌ای به اسم رئال‌مادرید

برای درک این‌که رئال و زیدان چطور به این نقطه رسیدند باید به دو بازی رفت و برگشت سوپرجام اسپانیا مقابل بارسا بازگشت. رئالی‌ها در عرض یک هفته رقیب سنتی خود را با نتیجه 5 بر یک شکست دادند تا زیدان و تیمش جام دیگری را بالای سر ببرند، اما نحوه یارگیری و استخدام بازیکنان رئال از همان مقطع در مسیر اشتباهی قرار گرفت که نتایج امروز شاید یکی از دلایل همان اقدامات باشد. رئال در آن مقطع چند بازیکن خود را از دست داد که آلوارو موراتا یکی از آنها بود، اما پرز و دیگر مدیران رئال بر خلاف سال‌های گذشته این بار به سمت استخدام بازیکنان ارزان‌تر و جوان‌تر رفتند.

در واقع بازیکنانی که در آن دو بازی رفت و برگشت خودش درخشیدند این ذهنیت را در بین مدیران رئال به وجود آوردند که می‌توان در ادامه فصل باز هم چنین موفقیت‌هایی را ادامه داد. مدیران رئال تصور کردند کریس رونالدو بعد از کسب پنجمین توپ طلای جهان می‌تواند در کنار بازیکنانی همچون ایسکو، کروس و کاسمیرو پایه‌گذار موفقیت‌های بعدی رئالی‌ها باشد. مارکو آسنسیو نیز در آن دو بازی به قدری فوق‌العاده بازی کرد که خیال خیلی از رئالی‌ها از ظهور یک ستاره دیگر در تیم‌شان کاملا راحت بود. اما شرایط آن طور که آنها تصور می‌کردند پیش نرفت و رئال حالا با 19 امتیاز پایین‌تر از بارسا در لالیگا قرار دارد، از جام حذفی کنار رفته و تنها امیدشان لیگ قهرمانان اروپاست که آن هم باید مقابل پاری‌سن ژرمن قرار بگیرند. در نقطه مقابل این سیاست، بارسایی‌ها قرار داشتند. ستاره آینده‌دار آنها یعنی نیمار برزیلی نوکمپ را ترک کرد و راهی پاری‌سن ژرمن شد. در واکنش به این مساله، مدیران بارسا در ابتدا و با دستپاچگی به دنبال این افتادند که با هزینه فراوان جای خالی ستاره برزیلی خود را پر کنند. اما در ادامه سیاست آنها دستخوش تغییر شد و تغییر تدریجی و بازسازی پله به پله بارسا در دستور کار قرار گرفت. در واقع اضافه شدن فیلیپه کوتینیو برزیلی در فصل نقل و انتقالات زمستانی را می‌توان آخرین تکه این پازل دانست.

رئالی‌ها و طرفداران قدیمی آن وقتی به حال و اوضاع این روزهای تیم خود نگاه می‌کنند، ناخودآگاه فلاش بکی به سال 1996 می‌زنند؛ فصلی که در آن خورخه والدانو در حالی لالیگا را شروع کرد که در فصل قبل جام قهرمانی اسپانیا را بالای سر برده بود و امید برای تکرار این موفقیت بین رئالی‌ها زیاد بود. اما همه چیز برای رئال آن فصل خیلی زود تمام شد. امیدهایشان در لالیگا خیلی زود بر باد رفت و در جام حذفی نیز نتیجه را به اسپانیول واگذار کردند. والدانو بعد از چند ماه اخراج شد و پس از دوران کوتاه آرسنیو ایگلاسیاس که بعد از والدانو آمد، ویسنته دل بوسکه روی نیمکت کهکشانی‌ها نشست. با وجود این تغییرات، رئال تنها کورسوی خود در لیگ قهرمانان را از دست داد و با باخت مقابل یوونتوس خیلی زود از این رقابت‌ها خداحافظی کرد. حالا رئالی‌ها برای این‌که چنین تجربه تلخی بعد از 22سال دوباره تکرار نشود، باید در کمتر از یک ماه آینده به مصاف پاری‌سن ژرمن بروند که در بهترین فرم چند سال گذشته خود قرار دارد.