همایشی برای حکمرانان نامطلوب

فارغ از صحبت‌های آکادمیک برخی از استادان همچون دکتر رمضانی‌نژاد، باید اذعان کرد که دوستان حکمران در بدنه‌ ورزش، نه‌تنها سال‌های نوری از ماجرا فاصله دارند، بلکه به خود زحمت چند روز مطالعه را نیز نداده‌اند.

نقطه‌ مشترک این سخنرانان (دکتر داورزنی، دکتر احمدی، دکتر محمدیان و دکتر شجیع) ارائه‌ای سطحی از مبانی بحث، کلی‌گویی، بررسی ورزش در جوامع پیشرفته و عدم توجه به مبانی جامعه‌شناختی آن و همچنین پرت‌بودن مبانی نظری ایشان در کلام است.

این‌که «حکمرانی مطلوب در ورزش» چه می‌تواند باشد و این «چه می‌تواند» چه نسبتی با زیست سیاسی و دولت‌محور ورزش امروز ایران دارد به کنار، این‌که یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های ورزش کشور، همین نگاه‌های سطحی و پاورپوینت‌محور مسئولین است هم به کنار، در تمام این گفتارها، یک تحلیل درست و حسابی به چشم نمی‌آید، دریغ از یک جمله که تولید فکر کرده باشد و بر پایه‌ تحلیلی جاندار از جامعه‌ امروز ایران باشد.

دکتر داورزنی، به ارائه‌ نخ‌نماشده‌ای از جدول مدال‌های ورزشی در المپیک نشسته، دکتر محمدیان، حکمرانی خوب را در گوگل سرچ و در همان صفحه‌ اول به موضوع «حکمرانی خوب از دیدگاه امام علی» دست یافته و ارائه کرده، دکتر احمدی، مهم‌ترین دلیل را «لغزش صندلی مدیران» می‌داند و دکتر شجیع، بسان دانشجویی در مقطع لیسانس، پاورپوینتی تفسیری از وضعیت فیفا ارائه می‌کند.

لازمه‌ چنین همایش‌هایی، استفاده از تئوریسین‌های برجسته‌ علوم سیاسی، علوم اجتماعی و علوم ورزشی است تا به تبیین ماجرا نشسته و به یک سوال مهم پاسخ دهند:

علت حکمرانی بشدت معیوب و ناکارآمد ورزش کشور چیست؟ سوالی که این عزیزان به علت «بودن» در چنین ساختاری، از پاسخش طفره خواهند رفت.