تحریمهای یکجانبه غرب علیه اقتصاد کشور و انحصارگری موجود در بخش خودرویی در کنار سوءمدیریت موجود و بیتوجهی به بازارهای صادراتی همه عواملی بودهاند که قطعهسازان کشورمان اگرچه دستاوردهای مناسبی تاکنون به خود اختصاص دادهاند، اما هنوز تا فعالیت در ابعاد بینالمللی فاصله قابل توجهی دارند.
این فاصله، زمانی خودنمایی کرد که خودروهای پسابرجامی از راه رسیدند و قرار شد قطعات ایرانی سوار این خودروها شوند ولی عقبماندگی و نبود منابع کافی برای ایجاد واحدهای تحقیق و توسعه در کارگاههای تولیدی قطعات خودرویی عواملی بودند که باعث شدند این بخش از تولید کشورمان نتواند نظر خودروسازان خارجی را جلب کند.
مسئولان صنفی این بخش از اقتصاد کشورمان معتقدند، برای رسیدن قطعهسازان ایرانی به استانداردهایی که هماکنون خودروسازان بینالمللی به دنبال آن هستند، باید سه میلیارد یورو و همچنین 10 هزار میلیارد ریال سرمایهگذاری در صنعت صورت پذیرد که در یک بازه میانمدت، قطعهسازی ایران را به زنجیره تولید دهکده جهانی خودرو متصل کند.
رقمی که اگرچه تعداد صفرهایش بسیار زیاد و در شرایط فعلی اقتصاد کشورمان غیرقابل دسترس است، اما همین گروه تاکید میکنند، مساعد شدن زمینههای مختلف کسب و کار و استفاده از راهکارهای نوین اقتصادی چاره کار است و نباید در انتظار همیاری و مساعدت بانکهای کشور در این زمینه درجا زد، چون بانکها نه تمایل به ورود در این عرصه دارند و نه منابع مالی قابل توجهی در اختیار دارند که چنین حجم بالای سرمایهگذاری را در زمینه تولید تجربه کنند.
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم