غزلی منتشر نشده از حسین صفا

او که یک چیزِ نامشخص بود

هی مرا سمت خود کشید، وَ من

نامشخص به سمت او رفتم

در خلال همین کشیده‌شدن

هرچه بیهوده دست و پا نزدم

بیشتر در خودم فرو رفتم

■

او که یک عطرِ نامشخص داشت

از بهشتی که نامشخص بود

پخش می‌شد به سوی شامّه‌ام

من که چون دوزخی رها بودم

و مشخص نشد کجا بودم

بو کشیدم، به سمت بو رفتم

■

سال‌ها درد نازکی بودم

که به خون آبیاری‌ام کردم

دردِ نازک عظیم و محکم شد

دردِ محکمْ، عمیق شد، غم شد

و من از غمْ بدل به ریگ شدم

و به پای خودم فرو رفتم

■

او که در خود هزار دالان داشت

او که پیچیده بود و تو در تو

او که چیزی نبود غیر از او

به هزاران روش کشید مرا

من هزاران نفر شدم، آن گاه

به درون هزارتو رفتم

■

کوهی از بی‌قراری‌ام یک سو

سوی دیگرْ محال‌بودنِ او

و محالاتِ دیگرش سویی

و خیالاتِ من به دیگر سو:

پس شتابان چهار تکّه شدم

و شتابان به چار سو رفتم

■

اوی من! اوی نامشخصِ من!

نرمِ حاضرجوابِ گوش‌به‌در!

اگر امشب کسی به در نزد و

در اگر وا نشد، وَ آن‌که نبود

اگر از حال من سوال نکرد

در جوابش تو هم نگو رفتم

■

با تو رفتم، تو بردی‌ام از هوش

اوی پنهانِ کاملا خاموش!

متشخص‌ترین سواره من!

من به پای خودم به میل خودم

با تو هر نکته چموشی را

شیهه‌درشیهه مو‌به‌مو رفتم

■

سرنوشتم غلیظ و قرمز بود:

دمِ درگاهِ نامشخص، او

زائری بود و جوی منتظری

پیش پاهای زائرش مثلِ

خون گوساله‌ای که ذبح کنند

سرخِ جاری شدم به جو رفتم