اعتمادسازی ، بدون توقف

گرچه افزون بر 4 سال است که امریکا و برخی متحدانش با اعمال نفوذ در نهادهای بین المللی آژانس بین المللی انرژی اتمی و شورای امنیت و استفاده ابزاری از آنها تلاش کرده اند موضوع هسته ای ایران را پیچیده ، ابهام آلود و نگران کننده جلوه بدهند اما موضوع روشن و ساده است.

کد خبر: ۱۰۹۴۳۶

اعتمادسازی ، بدون توقف مهدی فضائلی گرچه افزون بر 4 سال است که امریکا و برخی متحدانش با اعمال نفوذ در نهادهای بین المللی آژانس بین المللی انرژی اتمی و شورای امنیت و استفاده ابزاری از آنها تلاش کرده اند موضوع هسته ای ایران را پیچیده ، ابهام آلود و نگران کننده جلوه بدهند اما موضوع روشن و ساده است .جمهوری اسلامی ایران با اتکا به توانمندی های بومی خود و در چارچوب معاهدات بین المللی و به دلیل عدم همکاری کشورهای صاحب این فناوری تلاش می کند خود را به فناوری صلح آمیز هسته ای مجهز کند و آژانس بین المللی انرژی اتمی نیز پس از بازرسی های متعدد و بعضا سرزده حتی از سایتهای نظامی ایران هیچ نشانه ای از انحراف این فعالیت ها به سمت نظامی نیافته است ؛ نکته ای که البرادعی به رغم همه همراهی اش با امریکا و متحدانش نتوانسته از اعتراف به آن امتناع ورزد.حال موضع ایران در ادامه راه چه باید باشد؛ پاسخ این پرسش را در نوع برخورد 1+5 با این موضوع باید جستجو کرد.اگر 1+5 به واقع همچنان نیازمند اعتمادسازی در خصوص عدم انحراف است ، راه آن روشن است و ایران نیز به آن پاسخ مثبت می دهد. قطعا اعتمادسازی باید در چارچوب معاهدات و توافقات بین المللی صورت گیرد و توافقنامه جامع پادمان تنها چارچوب قابل پذیرش در شرایط کنونی است . اگر چه ایران پیش از این به طور داوطلبانه پروتکل الحاقی را اجرا کرد، لکن چون این اقدام داوطلبانه و برخاسته از حسن نیت ایران پاسخی نسنجیده و اقتدارگرایانه دریافت کرد و سه کشور اروپایی نیز به تعهدات خود در خصوص خارج کردن موضوع ایران از دستور شورای حکام و عدم گزارش به شورای امنیت عمل نکردند ، دیگر امکان تکرار ندارد. اگر 1+5 عملا در پی محروم کردن ایران از حق مسلمی است که خود در آغاز تمام توافقات گذشته (سعدآباد ، بروکسل و پاریس) و حال (بسته پیشنهادی سه کشور اروپایی و امریکا) ناگزیر به آن تصریح کرده اند ، معلوم می شود قرار نیست منطقی حاکم باشد و آپارتاید حاکم است و اقتدارگرایی ، موضع ایران نیز در این شرایط کاملا روشن است ؛ عدم تمکین در برابر خواسته های نامشروع ، تبعیض آمیز و اقتدارگرایانه . در هر حال جمهوری اسلامی ایران باید:
اولا (چنانچه در دوره جدید چنین بوده است) موضوع تعلیق غنی سازی را منتفی بداند چرا که این راه قبلا پیموده شده و کشورمان نه تنها غنی سازی بلکه برای چند سال تمام فعالیت های هسته ای خود حتی تحقیقات را نیز به حالت تعلیق درآورد و در روند پرونده هیچ تغییر قابل ملاحظه ای مشاهده نشد و حتی بر مشکلات و محدودیت های ایران افزوده شد و آزموده را آزمودن خطاست . ثانیا نباید فعالیت های هسته ای کشورمان دچار توقف و یا حتی کندی شود چرا که این فعالیت ها کاملا قانونی است و این به اصطلاح پرونده مسیر طولانی خواهد داشت و نمی توان کشور و مجموعه متخصصان جوان ، بانشاط و باانگیزه آن را برای آینده ای نامعلوم ، بلاتکلیف و متوقف نگه داشت . ثالثا باب مذاکره از سوی ایران در هر حال می تواند باز باشد ، چرا که ما اهل منطق و گفتگوییم . توجه به این مهم نیز ضروری است که برخلاف ادعای امریکا و برخی متحدان اروپایی اش ، هیچ اجماع بین المللی در مورد فعالیت های هسته ای ایران وجود ندارد. 116 کشور جنبش عدم تعهد ، 57 کشور عضو سازمان کنفرانس کشورهای اسلامی و برخی کشورهای اروپایی موافق تلاشهای ایران هستند و حتی در بین 1+5 نیز اختلاف نظر جدی وجود دارد. چندی پیش آلبرایت ، وزیر خارجه پیشین امریکا در گفتگوی خود با نشریه آلمانی اشپیگل به نکته مهمی اشاره کرد که با توجه به جایگاه گذشته و حال وی ، نکته تامل برانگیزی است . وی گفت : اکنون مساله میان یک برنامه غنی سازی تحقیقاتی و یا برنامه غنی سازی صنعتی است . امریکا نمی خواهد هیچ چیز را بپذیرد ، اروپایی ها حاضرند برنامه تحقیقاتی را بپذیرند و روس ها حتی حاضر به پذیرش برنامه صنعتی نیز هستند. سه رویکرد متفاوتی که ایران می تواند با توجه به آن سیاست های هسته ای خود را قاطعانه و مدبرانه دنبال کند.