شیوع شپش سگی در مهدهای کودک؛ شایعه یا واقعیت؟

منتشرکنندگان این خبر مدعی‌اند علت شیوع این بیماری، مدرن شدن خانواده‌ها و برقراری ارتباط بیشتر با حیوانات بویژه حیوانات خانگی است. حالا در این میان کم نیستند خانواده‌هایی که حیوان خانگی دارند و این پرسش برایشان مطرح می‌شود که آیا واقعا شپش سر از حیوانات قابل سرایت
است؟

باید گفت شپش‌ها انگل‌های اجباری انسان هستند و روی بدن حیوانات دیگر یا روی اشیا و وسایل منزل نمی‌توانند زنده بمانند و از حیوانات قابل سرایت نیستند. از طرفی نگهداری حیوانات شناسنامه‌داری که به صورت دوره‌ای از سوی دامپزشک معاینه می‌شوند، واکسن می‌زنند و تحت درمان ضدانگلی قرار می‌گیرند معمولا مشکلی ایجاد نخواهد کرد. شاید برایتان جالب باشد بدانید شپش موجودی است که میزبان اختصاصی دارد؛ یعنی شپش سگ (دامالینا) فقط روی بدن سگ زندگی و تغذیه می‌کند، شپش گربه (فلیکولا) فقط مربوط به بدن گربه است و همین طور شپش انسان (پدیکولوس) هم مختص انسان بوده و هیچ کدام به دیگری منتقل نمی‌شود. موضوع بسیار مهم این که حتی شپش موی سر با شپش ابرو فرق می‌کند و ربطی به هم ندارند. بنابراین موضوعی که این روزها همه جا مطرح شده اساسا یک شایعه بوده و حیوانات خانگی در صورت واکسینه بودن و تایید سلامت دامپزشک هیچ خطری برای افراد ندارند.

حالا تکلیف شیوع شپش در مهدهای کودک و حتی دبستان‌ها چه می‌شود؟ آیا چنین اتفاقی به معنی عدم رعایت بهداشت در بچه‌هاست؟ به گفته متخصصان، وجود شپش سر دلیل بر رعایت نکردن نظافت نیست و هر کسی ممکن است به آن مبتلا شود ولی در بچه‌های چهار تا 11 سال بیشترین میزان شیوع و در دختران بیش از پسران مشاهده می‌شود. همچنین در سن شروع مدرسه شایع‌تر است. شپش سر معمولا به شکل فرد به فرد و با تماس سر افراد منتقل می‌شود و حدود 30 ثانیه طول می‌کشد که یک شپش از یک سر به سر دیگر انتقال پیدا کند، اما سرایت از طریق کلاه، شانه و بالش شیوع کمتری دارد. در قدیم موی مبتلایان به شپش را به طور کامل می‌تراشیدند، در حالی که امروزه نیازی به این کار نیست و براحتی با یک شامپو می‌توان آن رابرطرف کرد. این شامپوها به علت دارا بودن ترکیبات شیمیایی بخصوص باعث مرگ شپش‌ها می‌شوند و به مرور زمان با حل کردن کپسول تخم‌های آنها را از مو جدا می‌کنند. البته شامپوهای ضدشپش از شوینده‌های قوی به شمار می‌آید و بدون تجویز نباید مصرف شود.