شبکه های علمی و توسعه

اکنون دیگر بهره برداری بیشتر از منابع و امکانات از حالت رقابت به شکل همکاری و تعریف منابع و توزیع تولید سوق یافته است.

کد خبر: ۱۰۸۷۹۴

به همین صورت شرکتهای اقتصادی نیز از رقبای خود، همکاران و متحدین اقتصادی ساخته اند و به اصطلاح اقتصادی به دنبال Merge یا یکی شدن هستند و آنچه باعث این حرکت شده ، چیزی جز استفاده و پیشبرد جمعی نیست ؛ آنچه در صحنه علمی و پژوهشی رخ داده است نیز چیزی شبیه به این حرکت است. با ایجاد شبکه های علمی بین مراکز تحقیقاتی درون کشورها و در نهایت بین کشورهای مشترک المنافع ، به کارگیری پژوهشگران و نیروی انسانی در کنار به کارگیری تجهیزاتی که امکان تامین آن برای هر دو مرکز و هر کشور ممکن نبوده ، میسر خواهد شد و به همین منظور تشکیل شبکه های تحقیقاتی در دستور کار بسیاری از کشورها قرار گرفته است.
بدون شک تفکر ایجاد پارکهای علمی در سطح کوچکتری به عنوان نمونه یا «پایلوت» این حرکت بوده و تمرکز امکانات و تجهیزات برای استفاده و جذب پتانسیل ها نشان داد که حرکت جمعی قادر به ایجاد فرصتهای نوین و تاثیرگذار در عرصه رقابت جهانی است.
تاکنون تاثیر مراکز تحقیقاتی در رشد اقتصادی کشورها و نقش بازارهای علمی بخوبی تبیین شده است ، اما ایجاد شبکه ، حرکتی جدیدتر و دارای جایگاهی ویژه است.
نگاه به شبکه ، استفاده از پتانسیل هاست و جهت دادن پتانسیل های پراکنده در جهت منافع ملی در شبکه های کشوری و منافع منطقه ای در شبکه های منطقه ای بدون شک ، اشتراک هایی مانند مرزهای جغرافیایی ، منابع و ذخایر کشورها و زبان ، نیاز به تشکیل اتحادیه ها و موسسات مشترک منطقه ای را موجب می شود. همین واقعیت در بعد علم و پژوهش نیز مطرح است.
بیماری ها و اولویت های سلامت کشورهای همجوار یا کشورهایی با زمینه اقتصادی مشابه و مهمتر از همه وضعیت علمی و پژوهشی مشابه عامل نزدیک تر شدن و در نهایت تشکیل شبکه ها خواهد بود.در چند سال گذشته شبکه های تحقیقاتی در وزارت بهداشت رشد خوبی داشته است.
از مهمترین دستاوردهای آن تعریف نیاز در قالب اولویت های ملی و مدیریت آن توسط شورای مراکز تحقیقاتی ، بوده است. گرچه مشکلات فراوانی نیز در این وادی دیده شده و حل آن مشکل است ؛ لیکن نگاه شبکه ای بر تحقیقات جایگاه خود را خواهد یافت. نکته مهم آن است که این حرکت در دو لایه نیاز به پرورش دارد. لایه اول نشان دادن اهمیت این تفکر در بین پژوهشگران و مراکز تحقیقاتی و لایه دوم در میان سیاستگذاران و برنامه ریزان کشوری است که با پذیرش این تفکر و استفاده از اهرم های سیاستگذاری و اقتصادی مناسب این حرکت را تقویت نمایند و پژوهشگران را به سوی این تفکر اشتراکی سوق دهند.