چرا آنها می‌توانند و ما نمی‌توانیم؟

تاتنهام هم که اکنون در ومبلی از حریفانش پذیرایی می‌‌کند، به جای وایت‌هارت‌لین 36 هزار نفری ورزشگاهی خواهد ساخت با صندلی‌هایی که در تابستان خنک و در زمستان گرم می‌شوند و هر یک مانیتوری برای دیدن تکرار صحنه‌های جذاب دارند. دنیا با سرعت نور به سوی آینده مدرن می‌رود و با تمام توان از فناوری‌های جدید استفاده می‌کند.

ورزشگاه عظیم و جذاب ومبلی طی پنج سال روی خرابه‌های ومبلی قدیم ساخته می‌شود و غولی به نام آلیانز‌آره‌نا چهار ساله آماده بهره‌برداری می‌شود. اما چرا ما نمی‌توانیم چنین پروژه‌هایی را این‌گونه سریع و منظم و درست پیش ببریم؟ چرا ساختن ورزشگاه‌‌ها در ایران تا این اندازه فرسایشی و زمانبر است؟

چرا وقتی بودجه عمرانی سازمان تربیت بدنی وقت یکباره چهار برابر می‌شود، به جای آن‌که این بودجه کلان را صرف ساختن ورزشگاه‌‌های جانشین آزادی کنیم، به ورزشگاه‌‌های غیراستاندارد و 10 یا 15هزار نفری اختصاص می‌‌دهیم؟ با پولی که صرف ساختن ورزشگاه‌های بی‌خاصیت در شهرهای کوچک کردند، می‌شد دو آلیانز آره‌نا ساخت؛ اما چرا این کار را نکردند؟ دیدن پیشرفت‌های دنیای فوتبال و زیبایی‌های خیره‌کننده محیط‌ ورزشگاه‌‌ها نباید برای ما حسرت به دنبال داشته باشد؛ اما دارد، چون بعضی‌ها آن‌قدر که باید، عاشق ایران نیستند.

علی جوادی

دبیر گروه ورزش